Wake Up!

[youtube_sc url=http://youtu.be/CSvFpBOe8eY]

De telefoon op het nachtkastje begint een liedje te spelen. De wekker applicatie is opgestart en doet zijn best niet meteen iedereen te storen door eerst zachtjes te beginnen. Het liedje zelf is daar ook op uitgekozen, rustig, doch indringend. Een hand beweegt nog redelijk ongecontroleerd richting het apparaat. Zijn vingers weten zich om de telefoon heen te grijpen. Met een half slapend oog wordt bepaald welke knop ingedrukt moet worden om nog tien minuten verder te kunnen snoozen. De muziek stopt. De hand verdwijnt weer onder de dekens. De bobbels in de dekens die aanwezigheid van de man verraden bewegen langzaam richting het andere hoopje bobbels.

Mijn kop voelt aan als een grote prop watten, mijn oogleden zitten aan elkaar vastgeplakt met slaap. Ik heb nog tien minuten tot de wekker weer gaat. Ik draai me onder de dekens om en kruip zachtjes tegen mijn vrouw om nog even half wakker te knuffelen. Langzaam beginnen mijn gedachten op gang te komen, een voor een, als een stroom van woon-werkverkeer dat langzaam uitgroeit tot het in de spits vast komt te staan in de file. Mijn oogleden voelen steeds minder zwaar, ik kijk nu naar het plafond, bedenk wat ik zo zal ontbijten.

Ingress

ingress1ingress1ingress1

NianticLabs is een onderdeel van Google met als doel het onderzoeken van manieren om mobiele technologie meer sociaal en naar buiten gericht te maken. Smartphones slokken ons op, schermen ons af van de wereld buiten ons, we communiceren ons suf, maar onze ogen zitten vastgeplakt aan het schermpje van de telefoon. Met dat idee hebben ze Ingress ontwikkeld.

Wat Ingress doet is een compleet nieuwe wereld creëren en plaatst deze in onze eigen wereld, het is een spel met een verhaallijn vol mystery en strijd en speelt zich overal om ons heen af. Het idee is even simpel als genieus. Het spel draait om energy portals die plots zijn verschenen en invloed hebben op hoe we denken, de mensheid is verdeeld in twee kampen, ‘the Enlightened’ die vol overgave zich storten op de nieuwe energie bronnen en ‘The Resistance’ die er alles aan willen doen om de controle van onze gedachten in eigen hand te houden.

Het spel is een combinatie van landje pik en geotagging. Het is ook een sociaal spel, alleen kan je niet veel uithalen, samen sta je sterk in je strijd. In het begin moet je kiezen, ‘Enlightend’ of ‘Resistance’, in Nederland al kikkers en smurfen genoemd naar de kleur van de kant die je kiest. Middels de gps van je telefoon zie je waar er in de buurt portals zijn. Welke kleur de portals hebben. Portals geven energie af die je nodig hebt om een aantal acties te kunnen uitvoeren, zo kan je portals aanvallen, koppelen aan andere portals en hacken om zo allerlei spullen te krijgen om je te helpen in de strijd.

De portals van de tegenpartij moeten natuurlijk worden overgenomen, daarna worden voorzien van schilden en andere versterkingen. De meest effectieve manier om een portal toe te eigenen is om dit met een groep te doen. Je bent zo dus verplicht om op zoek te gaan naar medespelers in de buurt, het liefst wat georganiseerd, dit gebeurt via het ingame communicatie kanaal, maar ook middels besloten google+ communities. De portals bevinden zich ook allemaal buiten, dus je moet ook de straat op. NianticLabs weet zo onze hang naar het communiceren via ons schermpje om te zetten naar een interactie met mensen en de wereld direct om ons heen.

Het spel is nog in de fase van gesloten beta en gaat op uitnodiging die je zelf kan aanvragen. Er is ook al een onofficiële versie voor de iPhone, deze is echter nog erg basaal.

http://www.ingress.com

Prism

Hoe werkt dat Prism dan? Ze kunnen toch niet gewoon alle data filteren? En hoe doen ze dat dan? Ze kunnen toch niet een apparaat in een kabeltje prikken?

Ja, dat doen ze dus wel. Het wereldwijde web is een verzameling van knooppunten waarover het internet verkeer loopt, in een niet vooropgesteld pad, wars van locatie en richting, enkel het start en eindpunt zijn duidelijk(en zelfs dat valt te verdoezelen). De bits en bites van de blog die u nu leest zijn opgevraagd en reizen over het web. Nu zal deze informatie niet direct over een Amerikaanse server lopen maar binnen de landsgrenzen blijven. Maar een verzoek aan een zoekmachine zal gegarandeerd eerst de oceaan overreizen om vervolgens met het gewenste resultaat terug te komen. De lijn in Amerika wordt gegarandeerd getapt, alle bits en bites worden gefilterd en indien interessant genoeg opgeslagen en gekoppeld aan een profiel.

Maar ik heb toch niets te verbergen?

Maar wat als een regering nu opeens besluit dat jouw levenswijze bij wet verboden gaat worden? Of het land waar je op vakantie gaat? Amerika is niet de enige met een twijfelachtige reputatie op het gebied van DDR praktijken. Rusland, die het toch al niet zo nauw neemt met internet wetgeving zal heus niet ver achter lopen en zo hun eigen filter systeem hebben draaien.

TV’s zitten al vaak aan het internet gekoppeld, krijgen vaker een ingebouwde webcam voor bewegings interfaces of om leuk met oma te chatten, maar ook leuk om een hoop extra informatie uit je woonkamer inrichting te halen voor de geheime diensten. Klinkt ver gezocht, zover zijn we inderdaad nog niet, maar als ik het al verzin, dan hebben ze er in de achterkamertjes al een team op zitten die het mogelijk moet maken.

Inconsistent

Ik had laatst per ongeluk een stukje boek gepubliceerd.

Later nog een stukje opzettelijk.

Beide stukken zijn vanuit een ander perspectief verteld. Ik heb niet vooraf bedacht in welke vorm ik zou gaan schrijven, ik schrijf ook niet vaak en veel achter elkaar, dus zit het niet zo in mijn hoofd, toch lijkt het mij handig om een stijl te kiezen en vandaaruit verder te gaan, of moet ik gewoon eigenwijs zijn? Het laten gaan zoals het is, wisselen tussen de vertelvormen? Maar wie wil het dan nog lezen? Of maakt dat niet heel veel uit? Kan ik het misschien ombuigen naar een verwijzing? Hoofdstukken en delen naar gelang wat ze te vertellen hebben vanuit eerste dan wel derde persoon schrijven? Is er niet al een schrijver geweest die dat hanteerde? Heeft dat dan toch ook weer een naam en een stijltoekenning?

Tips, gedachten, links en ideeën zijn welkom. Ik kan natuurlijk ook wat proberen, kijken of het werkt, online plempen en daar dan weer feedback op vragen, u hoort nog van mij, ik ook van u?

If you’ve got nothing to hide

[youtube_sc url=http://youtu.be/g7Jni_DO-JY]

Als je niets te verbergen hebt, waarom doe je dan de deur van het toilet op slot? Iedereen weet toch al wat je daar doet. Privacy is een basisbehoefte van de mens, een recht. Maar een beetje vrijheid opgeven voor een gevoel van veiligheid, daar is toch niets mis mee? En wat als de regels nu eens veranderen? Wie bepaald deze wetten en regels? Dat ben je toch echt niet zelf. Maar ik heb niets te verbergen! Toch? Wie bepaald dan wat goed of slecht is, wie bepaald dat jij niet beter iets had moeten verbergen? Een kind dat gepest wordt, doet niets fout, maar wordt wel gestraft, door de rest van de groep. Wat als je buren de anonieme tiplijn bellen, omdat ze dat kunnen en ze jou als zondebok hebben uitgekozen? De bewijslast ligt bij jou, toch heeft de politie al een rapport vol aantijgingen en verdenkingen die moeilijk te weerleggen zijn. En dit is wat al regelmatig voorkomt, in Nederland. Een land waar we ons vrij wanen. Privacy is een fundamenteel recht, nog belangrijker misschien dan het recht van meningsuiting is het recht op een mening.

Maar hoeveel is er nog over om te verbergen? Wat weten ze al zonder dat we het weten? 

(kleine update)

En een wat meer uitgebreidere uitleg van wat er nu precies is blootgelegd in de PRISM slides die gelekt zijn: http://www.policymic.com/articles/47083/what-is-prism-4-leaked-top-secret-slides-explain-the-latest-obama-scandal

 

Vijftig procent van het internet verkeer gaat ongecodeerd over Amerikaanse bodem, waar netjes alles gefilterd kan worden en er automatisch belletjes afgaan als je iets te vaak woorden gebruikt die men daar niet aan staat. Heel jammer dat dit de incidenten die voorvallen(Boston, Oslo) niet hebben kunnen voorkomen, vraag me af of de baten dan wel opwegen tegen de kosten, in welke het geld me niet uit maakt, 20 miljoen wordt geschetst, maar dat geloof ik niet echt, daar hebben ze in Nederland nog niet eens een plan van aanpak voor. Het is vooral de inlevering van privacy die deze acties kost.

It never hurts to help

Saipu

Soms help ik iemand, iemand die ik verder niet ken, gewoon omdat ik het kan, gewoon omdat het antwoord waar iemand om verlegen zit mij zo voor de hand ligt. Twitter heeft de tag #dtv, durf te vragen, af en toe bekijk ik dus die vragen die men durft te stellen en als ik een antwoord heb dan deel ik die van harte. Ik hoef hier niets voor terug, goede raad is vaak gratis, zolang het mij maar voor de hand ligt en ik de ander kan wijzen op dat stukje inzicht wat ze missen. Zeker zaken die met internet te maken hebben, dar weet ik ongemerkt toch best veel vanaf. Op mijn werk ben ik de deskundige op het gebied van hacken, mijn collega’s hebben dat beeld van mij, dat ik buiten mijn werk duk doende ben in duistere online zaakjes, botnet, bitcoins minen, exchanges laten crashen. De waarheid is dat ik buiten mijn werk niet tot nauwelijks achter de computer zit. ik weet gewoon net even iets meer, in mijn ogen nog steeds niet veel, maar als in alles geld: in het land der blinden is éénoog koning.

Capture

Vakantie

201107_ab_1280x1024

Ze wierp een blik op de kalender om te bepalen welke dag het was, echt kijken deed ze niet, als je haar zou vragen welke dag het was, zou ze eerst weer op de kalender moeten kijken, onderbewust wist ze het wel, ze had het namelijk net nog gezien, maar het actief ophalen en benoemen daar had ze het niet bewust genoeg voor opgeslagen. Ze had geen zin om te kijken, het maakte ook niet veel uit. Ze vertrouwde op haar gevoel, de precieze dag was niet belangrijk, hetzelfde als de juiste tijd, de zon bepaalde haar dag, de dag zelf was eender gelijk alle andere. Ze had geen afspraken, alles kwam en ging zoals het was, geen strakke planning, iedere dag had zijn eigen weg, ieder moment was nu, ze hoefde zich voor niemand te verantwoorden dan enkel zichzelf. Ze kon dus vol overgave vertrouwen op haar eigen gevoel en het voelde als midden in de vakantie, als de zevende dag. De eerste week, afgaande natuurlijk dat je twee weken op vakantie gaat. De eerste dagen was alles nieuw, alles ruikt dan anders, raar. Alle weggetjes die je neemt hebben hun werkelijke bestemming nog niet onthuld, lijken nog oneindig. Alle mensen die je ontmoet zijn nog vreemde en nieuwe gezichten. Na zeven dagen is alles je weer gewoon. Alles ruikt vertrouwd, je kent de paadjes als je eigen broekzak. Je hebt je draai weer gevonden. Langzaam komt ook het einde alweer in zicht. Begin je langzaam weer te denken aan de terugreis, het alles weer voorbereiden en inpakken begint mee te lopen in de planning. Maar de noodzaak voor een terugreis was nu niet aanwezig, het was de zevende dag, alles had zijn plek en leek vertrouwd, ze kende de paadjes, wist waar ze heen gingen, het eiland had nog maar weinig geheimen voor haar. Als het aan haar lag kon ze hier tot aan het eind van de zomer blijven, of als de herfst nog lekker was zelfs nog langer. Hoe lang wist ze nog niet, maar zeker was dat het niet al over een week was.

Continue reading “Vakantie”

Klein

Het zijn de kleine dingetjes die onopgemerkt erin sluipen. Kleine gewoontes die een ander onbewust overneemt. Praktisch en totaal niet werkgerelateerd. Toch draagt het bij aan een collectiviteit binnen het bedrijf. Voor dat ik hier kwam dronk men een kop thee en gooide het zakje na gebruik direct in de vuilemmer. Een enkeling legde zijn zakje op het aanrecht. Ik heb een bakje op het aanrecht gezet om het zakje in te leggen, eerst lag het daar alleen, nu liggen er al meerdere voor hergebruik, twee tot drie kopjes haal je makkelijk. De vaatwasser is een ander probleem, wat minder in het zicht, ik leeg hem één keer in de week en zet hem ook één keer in de week aan, toch nemen mijn collega’s dit niet erg hard over en staat de vaat gerust twee dagen schoon of vuil in de machine.

Echo

Ik roep
Ik vraag
Mijn vraag schalt
Het antwoord echoot vanuit de verte
Ik wordt bevraagd
Ik antwoord
De klanken galmen, dansen om elkaar heen
Het verlangen versterkt
Ik roep nogmaals om het niet te laten sterven

mini saga: Eliëzer

Alleen, een volle dag lopen, ver van mijn ouderlijk huis. Waarheen? Naar Egypte? De stad van de farao, waar mijn vader en zijn volk uit vluchtten. Weg uit de schaduw van mijn broer, opgaan in de mensenmassa. Weg van god die mijn moeder beschaamd, mijn vader verdoemd en voor wat?

Credits: deze blogpost is geïnspireerd door de mini-saga van Peter de Kock, welke weer geïnspireerd is door de mini-sagas van Huub Koch

Deed me denken aan de 99 stijloefeningen Raymond Queneau,
Continue reading “mini saga: Eliëzer”