Beats, bleeps and Bass

Naast tekenen en schrijven maak ik ook graag muziek, beats, bliepjes en bass hebben mijn voorkeur, hoewel ik ook regelmatig de gitaar pak en wat zing. Vind het leuk om met electronica wat te pielen en live wat in elkaar te zetten, heb een aantal sessies opgenomen en op Soundcloud gezet:

Een eenvoudige beat, geluidjes direct uit de synthesizer, zonder nabewerking, zonder filters..  gewoon live, lekker aanklooien en op gevoel.

Wandelend door het leven

Wat geef je nu op zo’n dag als vandaag, aan twee mensen die al gelukkig zijn met alles wat ze al hebben.
Dus ik dacht, ik geef iets wat een nog nooit heb gegeven en dat is een speech.

Als ik denk aan een gelukkig huwelijk
Dan denk ik aan jullie
Gelukkig met elkaar
Maar vooral gelukkig in het leven

Wandelend door het leven
Heel cliche als metafoor, maar voor jullie zeer toepasselijk,

Soms loop je samen
Soms blijf je liever thuis,
Dus soms loop je even alleen
Soms loop je in dezelfde richting
Soms loop je elkaar voor de voeten

Soms loop je in je eigen tempo
Soms neem je een zijpaadje
Soms klim je even wat hoger om van het uitzicht te genieten
Soms kijk je naar de ander
Soms kijk je terug naar waar je vandaan komt
Soms zit je even op een bankje
Soms pratend
Soms loop je stil, in gedachten
Soms plan je de route
Soms loop je maar een eind weg

Ieder heeft al zijn eigen pad gelopen, ergens zijn jullie bij elkaar gekomen
En laten elkaar vrij om al dan niet binnen of buiten de gebaande paden te gaan
Waar je ook heen bent geweest, altijd wordt je thuis weer verwelkomd


Ik schreef deze korte speech voor het twaalf en een half jarig huwelijk van mijn vader en stiefmoeder, twee heel bijzondere mensen. Mijn eerste speech ooit, bloed nerveus, spreken in het openbaar altijd zoveel mogelijk uit de weg gegaan. Maar erg blij dat ik het gedaan heb en een hoop mensen daar heb ontroerd met mijn woorden.

Een half jaar verder

Verhuisd, er moet nog wel wat, maar dingen die waarschijnlijk over een jaar nog steeds een keer moeten gebeuren. plintjes, andere gordijnen, nog een kastje in de keuken.. de handdoeken liggen op een stapeltje op de grond van de badkamer. De woonkamer oogt wat leeg. Maar wel netjes, opgeruimd, alles is functioneel. Meer is er niet echt nodig.

Hooguit nog wat extra gordijnen zodat de overburen niet binnen kunnen kijken ‘s avonds. Beetje privacy is wel fijn.

Verhuisd ook in m’n hoofd. Daar mag ook nog wel wat gebeuren, kamers opruimen, kasten uitmesten. Dingen ordenen, oude gewoontes, vastgeroeste overtuigingen, dat mag allemaal wel wat opgepoetst en soepeler.

En dan merk je ook hoeveel belangrijker die interne plintjes zijn ten opzichte van die nu op mijn slaapkamer stof liggen te verzamelen. Dan merk je pas hoeveel stof er in je hoofd verzameld is, hoe lang de gordijnen al hangen om dingen te verbergen omdat je geen tijd had om ze fatsoenlijk op te ruimen. Hoe vol je berging is, dat je dingen bewaarde en meenam en steeds weer weg stopte die juist aandacht nodig hebben.. Een hele berg puin om tegenop te zien, maar ik kom er weer stralend en opgeruimd uit!

​Time out

Daar zit je dan, na een paar weken time out van de relatie, buiten te zijn gezet en dus niet thuis zijn zit ik nu een weekend thuis. Ik kijk rond, alle spullen die aan mij doen denken, echt heel specifiek van mij zijn zijn verplaatst naar de logeerkamer. Ik schrik, niet vanwege dat ze weg zijn, dat wist ik al. Ik was de eerste dagen al op de logeerkamer en had zelf al wat spullen verplaatst.

Waar ik van schrok was hoe weinig impact het weghalen van mijn spullen op hoeveelheid spullen die overbleven had. Ik telde het aantal boekenplanken die nog wel ‘mijn’ boeken bevat.. drie planken in de twee kasten, nog geen kwart. En ja, er staat een bankstel dat we samen hebben gekocht. De eettafel en stoelen die we na ons huwelijk hebben aangeschaft. Een tv meubel dat ik als eerste in huis aanbracht om een veelvoud van kastjes en gestapelde dingen die voor kastjes door moesten gaan wat gestructureerder en minder rommmelig over te laten komen. Dit heeft niet lang geduurd, er staan alweer kastjes en dingen die voor kastjes door moeten gaan gestapeld naast het tv meubel.

Maar een kast, bank of tafel zegt zo weinig, het is dat wat in de kast staat wat zoveel vertelt over wie je bent. “Toon mij uw boekenkast en ik zeg u wie u bent”, minder dan een kwart dus.

Ik Schrok van hoe weinig dit huis mijn huis is, hoe weinig er van mij in doorschemert. Dit is misschien ook tekenend voor wat er is gebeurd in deze relatie, ik ben er wel, maar niet heel erg aanwezig. Zo ben ik, zo kennen mensen mij ook. Maar fijn voelt het niet als dit in je eigen huis ook zo zwaar op je drukt, je niet je eigen gelijkwaardige stem hebt. Thuis moet thuis zijn, moet je jezelf kunnen zijn. Thuis moet je je niet verloren voelen.

Nooit meer


Nooit meer kroelen op de bank
Nooit meer bezorgde berichtjes van de buurtbewoners
Nooit meer een half uur op m’n buik bij het ontbijt
Nooit meer vlooien met de meiden
Nooit meer om elf uur bij de lounge opgehaald worden
Nooit meer poepen in de kast
Nooit meer zeuren om naar buiten te mogen om een kwartier later via de andere kant weer naar binnen te willen
Nooit meer op het voeteneind slapen
Nooit meer op muizenjacht
Nooit meer mekkeren naar de vogels in de tuin
Nooit meer drinken uit alles behalve je waterbakje
Nooit meer zorgen als je een nachtje weg bleef
Nooit meer je belletje horen
Nooit meer kopjes
Nooit meer ontsnappen van het balkon en uit de tuin
Nooit meer mensen paaien en eten schooien
Nooit meer zwerven door de buurt
Nooit meer je mooie haardos borstelen
Nooit meer wachten tot ik thuis kom
Nooit meer minassiepinassie
Nooit meer stinkepoes
Nooit meer over je struikelen
Nooit meer mijn plek innemen op de bank
Nooit meer je nagels in een been
Nooit meer je speelse buien

Voor altijd in mijn hart

Rust zacht lieve Minas

26-1-2003 ~ 22-8-2018

Standje 69

Er gebeurt genoeg in mijn leven om mij vrolijk te stemmen. Zaterdag 18 augustus 2018 zit ik met mijn tekenvriend Jo op de stripmarkt in Kampen. We vielen vorig jaar al in de prijzen, gedeelde derde plaats, met onze strip ‘voorbeeldige volwassenen‘. Dit jaar zijn we een plekje opgeschoven in het klassement, de tweede plek! Dat legt de lat voor volgend jaar wel heel erg hoog en de concurentie is niet mis. Maar dat is een zorg voor wat later. Nu eerst voorbereiden voor de dag zelf. We zijn al vijf jaar bezig met een boekje, dit keer hebben we ons een harde deadline gesteld en gehaald, er is een boekje af! ‘Snotneus en Sim houden van kort’ een reeks van 18 korte verhaaltjes. Te koop bij ons op standje 69 aan de IJselkade. Daarnaast nog toffe nieuwe shirts en een berg aan buttons, komt allen!

De hele de dag vergald

 


Een Eisbär – Daan

“Waarom vergal je zo mijn hele dag!” Boos, een waterval aan verwensingen en verwijten, loopt ze op een mooie zonnige ochtend over de stoep, opgeslokt door het telefoongesprek, waarschijnlijk op weg naar werk, net als ik, fietsend, genietend van de ochtend en het vooruitzicht van een dag die nog alles kan brengen.

Haar woorden hoor ik aan, ik ken de context niet, weet niet wie of wat. Maar ik denk: dit is precies waarom ik zelf kies wanneer ik de telefoon opneem of berichten lees en beantwoord. Je hele dag al laten vergallen nog voordat die begonnen is had voorkomen kunnen worden als ze de telefoon genegeerd had, of niet zelf had opgebeld. Als ze gewoon eens om haar heen keek, kijken naar dingen, mensen die voorbij komen, vogels, vliegtuigen in de strakblauwe lucht.

Ik kijk en observeer graag, misschien mijn tekenaars oog, misschien ook niet iets wat voor iedereen geldt. Kijk naar structuren, gebouwen, lijnen, schaduwen, verschuivende perspectieven van de wereld waar ik doorheen fiets.

Problemen zitten vooral in je hoofd, soms ben ik iets te goed in het vooruit schuiven.. maar ik laat er in ieder geval niet meer mijn hele dag door vergallen.

Het valt uit elkaar


Tekening ergens 2011 – thuis met een burn-out

Zeven jaar heb ik het weten weg te houden, te onderdrukken. Af en toe probeerde het naar boven te komen, mij te bijten en mee te sleuren. Het was niet krachtig genoeg en ik weerde het af. Toch bleven er scheurtjes bijkomen, scheurtjes waar ik geen aandacht aan besteedde, mezelf voor afleidde met andere zaken.

Ik schreef er al eerder over, zaken die me mee sleurden en mijn Monstro, nu heeft hij mij toch even te pakken..  En al langer dan ik wil toegeven.. het lijkt zo goed te gaan, iedereen zegt dat, ik probeer dat dus ook tegen mezelf te zeggen, ik moet het niet zo zwart zien, het gaat prima, niet alles kan meezitten..

Ja ik leer veel en daardoor duurt het wat langer
Ja ik ben super blij en trots met de tweede plek op het Kamper stripspektakel
Ja, ik ben blij dat het op zoveel punten al veel beter gaat met mijn dierbaren
Ja, ik heb een hoop leuke ervaringen en ontmoet heel veel nieuwe mensen

Maar nee, mijn relativering wil het best voor me voorkauwen, ik zie het wel.. maar mijn emotie en gevoel zijn in bezit van het monster..
Ik zit achter mijn bureau, maar krijg niet gedaan wat er moet gebeuren, focus weg, te lang door gegaan, gedacht dat ik het zou redden tot aan de vakantie en mezelf keihard voorbij gerend.. geschrokken na het invullen van de depressie zelftest die ik vaker al had ingevuld ter geruststelling maar de laatste maanden verzaakt had.

En nu? Ik weet het niet, echt niet..

“Wat wil je dan?” Ik wil dat monster weg..

Mijn vriend Michael

Als je fan bent van Spiderman, bijna je hele leven lang al, wanneer je je eigen leven spiegelt aan Peter Parker, je levenslessen deels opdoet uit die van van een fictief karakter, dan voelt dat als een vriendschap, vertrouwd, altijd terug kunnen grijpen op een gedeelde geschiedenis. Ook al is die vriendschap met dat fictieve karakter eenzijdig, het is deel van je leven en zit altijd ergens in je gedachten verwoven.

Wanneer is iemand een vriend? Ik volg het weblog van Michael al een flink aantal jaren, heb veel gelezen van zijn journalistieke stukken tot de persoonlijkere dingen, via de comments van feedback voorzien. Hij heeft een rol in de podcast ‘Geeky dingen‘ die ik met veel plezier luister en iedereen die zich met geeky dingen bezig houd van harte kan aanraden. Michael is dus aanwezig in mijn leven.

Ik ken veel mensen enkel online, Michael heb ik twee jaar terug voor het eerst even kort de hand geschud in Rijswijk. Later hebben we nog met onze gezamelijke vriend Peter(niet Parker) gepraat, gedronken en gegeten. Bij de lancering van zijn boek(mijn vriend Spiderman)  signeerde hij bij de bioscoop bij mij om de hoek, ik heb toen voor hem een tekening gemaakt(zie boven) en ben zijn boek gaan halen.  Het heeft even geduurd voor ik het boek uit had, ben geen snelle lezer, maar het was een mooie, grappige en soms ontroerende inkijk in het leven van een fan. Afgelopen Haarlemse Stripdagen hebben we elkaar voor de vierde keer gesproken. Het is dus niet zo dat we elkaar heel vaak zien, los van af en toe wat comments is de communicatie vaak eenzijdig, maar toch voelt het voor mij als vertrouwd als ik hem spreek, we hebben aardig wat raakvlakken en komen uit hetzelfde bouwjaar, mijn vriend Michael.

Van schets naar uitgewerkte tekening

Werkend aan een verhaal voor de wedstrijd van het Kamper Stripspektakel, bedachten mijn tekenvriend Jo en ik  een watermonster, na wat schetsen kwamen we uit op een uit water bestaande entiteit die als een grote golf alles zou verslinden, half geïnspireerd door de Grote Golf van Kanagawa en wat andere watermonsters kwam er best een aardig concept uit.

Later zag ik een evenementje: “de Tekentafel” een avond tekenen met andere tekenaars, op die avond heb ik de schets uitgewerkt tot een meer gedetailleerde versie. Het werkt erg motiverend om met andere tekenaars te tekenen, ook al zit je vrij in jezelf gekeerd te tekenen, je kijkt om je heen en weet dat anderen ook naar jou kijken, dus doe je extra je best. En er waren lekkere biertjes!


Daarna nogmaals de tekening gemaakt om het in het verhaal te passen en te voorzien van kleur.

Zo heb ik geprobeerd in het tekenwerk mijn grenzen te verleggen, heb het gevoel dat ik daar zeker in geslaagd ben als ik kijk naar onze inzending van vorig jaar..  In het verhaal zie ik nog wel meer verbeterpunten, dat komt voor de volgende keer, stapje voor stapje komen we er wel!