Mijn oma was een blogger

Heus, echt waar, mijn oma was een blogger. Er was nog geen internet zoals we dat nu kennen, het WWW moest nog bedacht worden. Dus de ‘b’ in blog afgeleid van het web is misschien wat misleidend. Ze had volgers, een flink aantal per week. Iedere zondag. Ze schreef een stukje dat ze tijdens de mis voordroeg, had een naam, ben ik even vergeten, een lekenpreek als het ware, een stukje met een maatschappelijke boodschap, een gedachtengang die ze op papier zette, haar mening die ze probeerde te delen. Ze zat in haar studeerkamer aan haar bureau te schrijven, computers hadden we toen ook nog niet echt. Misschien dat er binnen de familie nog een aantal verhalen bewaard zijn gebleven. Geen idee meer precies waar ze allemaal over schreef en wat ze voorlas. Ik was nog vrij jong, we gingen iedere zondag naar de kerk, vaak zat ik bij de nevendienst, of in mijn gedachten ergens anders, kijkend naar de beelden, de kruisgang, het glas in lood, het verband in het metselwerk, het plafond. Maar het ging over dagelijkse dingen, situaties waar je je in bevind, over ethiek.

Op een gegeven moment vonden mijn ouders het ook wel welletjes met iedere zondag naar de kerk gaan, uitslapen heb ik niet van een vreemde.

I’m a poor lonesome cowboy

Lucky Luke van Morris

Ik heb een nieuw t-shirt gekocht, niet heel bijzonder, eentje met een print van Lucky Luke. Geen heel mooi shirt, of mooie opdruk, maar hij sprak me wel aan en nu ik het shirt draag voelt het ook goed. Het past bij mij. Ik heb kleding die ik gekregen heb, die ik amper draag, omdat het niet voelt alsof het bij me past, dat het niet uitdraagt wie ik ben. Vaak goedbedoeld gegeven, maar vaak kleding die niet goed voelt. Het zit dan ook meteen niet lekker, soms draag ik het toch, vind ik dat ik mezelf aanstel, maar echt prettig voelt het nooit. Maar dit shirt zit lekker en de print geeft mij een gevoel van nostalgie, de Lucky Luke strips die ik op mijn kamer had liggen en regelmatig las voor het slapen, het waren er twee of drie, ze liggen nu bij mij boven op de slaapkamer van mijn dochters. Ik vond Luke een heerlijke held, de eenzame cowboy, van niets of niemand last, overal en nergens thuis, als eenzame cowboyologie een keuzevak was geweest had ik die zeker gekozen. Ik heb het wel eens overwogen, weg te gaan, alleen, eenzaam en alleen, van niets of niemand last, overal en nergens thuis. Ik zou het kunnen, alleen zijn, onafhankelijk, los van staat en maatschappij. Weg, onder radar uit van de spiedende overheid, weg van de maatschappijke jukken die de falende economische stelsels al sinds jaar en dag op onze schouders leggen om zelf maar niet om te vallen. Als een eenzame cowboy zou ik rond willen reizen, de onderdrukten helpen, schieten met scherp op de rovende banken, de afpersing praktijken van de commercie, de verdovingsslag van de politici.

Maar ik doe het niet, ik blijf waar ik ben, ben niet eenzaam, niet alleen.

De Muur

evo0021-4

Het is alweer bijna vijfentwintig jaar geleden dat de muur viel. Gelukkig is er sindsdien een hoop veranderd.
Vrienden, collega’s, partners en familieleden rapporteerden regelmatig aan de Stasi wat jij allemaal uitspookte en legde dat netjes vast in een dossier, want als je bent verdacht zolang het dossier niet compleet is en het dossier is pas compleet als alles wat je nog zou kunnen gaan doen erin staat. Dat zou in deze tijd toch ondenkbaar zijn, zo’n systeem is iets waar we ons zeker tegen zouden verzetten. Toch?

Maar we zijn geen steek verder, collega’s en werkgevers rapporteren er nog lustig op los.

Je buren, vrienden en familie? Die kunnen een vermeende misdaad of algemene verdenking anoniem melden bij de autoriteiten.

Weet jij nog precies waar je een half jaar geleden op zaterdagmiddag om half vier reed? Nee? Geen probleem, de staat weet het wel, staat namelijk in de gegevens die ze hebben opgeslagen in hun database, die ze naar eigen leugen niet langer dan drie dagen zouden bewaren, echt waar, heus, we gooien het meteen weg als je geen crimineel bent.

Vijfentwintig jaar, het lijkt nog zo kort dat de muur viel, toch zijn we een hoop al weer vergeten en lopen we met oogkleppen door het leven. Maar wij zijn geen Syrië of Egypte, waarom zouden we ons druk maken, we hebben het toch goed? Wij hebben toch geen recht van klagen? Hoe denk je dat het aldaar zover gekomen is? Een totalitaire staat ontstaat niet binnen een dag, dat groeit en hoe langzamer het groeit hoe hardnekkiger het straks weer te bestrijden is.

Werktijdreductie omdat het kan

tumblr_ln8x60cggy1qabj53o1_500

Robot grasmaaiers en stofzuigers zijn er al wel, maar wij zitten nog steeds op kantoor

Misschien is het omdat ik er zelf behoefte aan heb, minder werken, niet omdat ik lui ben, maar vooral omdat ik er maar niet van overtuigd ben dat het nodig is in de huidige maatschappij. Na de derde industriële revolutie en de digitale zijn er mogelijkheden genoeg om middels automatisering hele processen autonoom te laten verlopen, iets wat al op grote schaal gebeurd, maar het schort nog in het inzicht hoe om te gaan met personeel. Waar vroeger het personeel nog noest werkte in de fabriek onder barre omstandigheden is nu een robot aan de slag, een sorteermachine, een computer die schakelaars aan en uit zet. Dit alles onder toeziend oog van een enkele arbeider die samen met de machines en computers het werk doet waar voorheen een klein legertje aan personeel voor nodig was. Maar dat legertje personeel is al ontslagen of afgevloeid, de machines en computers hebben een rendement dat vele malen hoger ligt dan voorheen, de omzet is gestegen, toch blijft de winst ergens steken waar het niet ten goede komt van de meeste werknemers. Productie processen worden goedkoper maar de producten zelf niet, deze worden alsmaar duurder. Er is dus omzet genoeg, genoeg om al het personeel wat is afgevloeid te kunnen onderhouden, weer te kunnen betrekken bij het bedrijf, bij het proces om de productie nog meer te verbeteren.

Zet drie man een volle week aan het werk en je hebt 120 uur aan arbeid, maar zijn die drie man gelukkig met 40 uur werk in de week? 40 uur werken levert ook 40 uur aan werkdruk op, meer stress en meer kansen op uitingen hiervan met verzuim als gevolg. Een volle week werken betekend ook thuis meer stress, zaken die geregeld moeten worden moeten allemaal in het weekend, of in de pauzes of toch even tussendoor onder werktijd, een fulltime werknemer verspild ongeveer 1 tot 2 uur per dag aan privé zaken, dat is best flink. Op papier zijn die 120 uur verdeeld over drie man wel effectief, maar een gezonde en frisse werknemer presteert beter, ziet dingen helderder, maakt minder fouten. Dus verdeel die 120 uur over vier, vijf of zelfs man, dat scheelt een hoop stress per werknemer, minder verzuim, een baaldag is niet nodig want ze werken al minder uren in de week en hebben tijd over om tot rust te komen en privé zaken te regelen, dus de uren worden veel effectiever gebruikt, er worden minder fouten gemaakt en de fouten die er zijn worden sneller opgepikt en hersteld.

Het werk verdelen over parttimers vereist ook een betere overdracht, hechtere communicatie, zorg dus dat iedereen zich betrokken voelt, laat ze meedenken om het werk nog aangenamer, misschien zelfs nog optimaler te maken, hoe minder vaak we van huis weg hoeven, hoe beter we het hebben.
Ik ben niet alleen, http://www.42bis.nl/2013/08/zelfs-een-oermens-automatiseert-slimmer-dan-wij/

wat meer leesvoer: http://wetenschap.infonu.nl/diversen/3141-stress-op-de-werkvloer-werkstress.html
http://www.intermediair.nl/carriere/werk-en-leven/gezondheid-stress-burnout/bore-out-de-nieuwe-kantoorziekte

en een nieuwe categorie op mijn blog, ook omdat het kan: werktijdreductie.

Stripstroken

schetsenSchets van moeder en vader

Gisteren mijn idee voor een strip besproken, in mijn schetsboek staan al wat strookjes uitgewerkt. Genoeg voor twee bladzijden, waar ik gister nog afgaf op het gebruik van een saaie standaard 4×3 indeling van een pagina doe ik het zelf toch ook, op zich wel een verplichting als je een strookstrip maakt, je kan moeilijk een strip maken in een enkele strook en heel erg gaan stunten met de kader indeling, het kan zeker, maar is niet altijd effectief, je hebt al weinig plek, dus houd het ook simpel. Ik stunt graag met indelingen of zelfs met de continuïteit van de kaders en stroken, wat vaak leid tot het niet begrijpen van de strip, voorbeelden volgen vanzelf wel een keer. De strip zelf had ik al eerder besproken hier, gaat vooral over mijn jeugd herinneringen, korte fragmentjes, zonder al teveel opsmuk, gewoon zoals het een beetje was, grappige dingetjes vaak, of in ieder geval wat ik grappig vind.

Eigenwijze kinderen

[youtube_sc url=http://youtu.be/by_xmLVTKoY]

las laatst iets over foto’s ongevraagd op internet zetten 🙁

Mijn stripliefde probeer ik ook vaak op te dringen aan de cursisten van de striptekencursus die ik regelmatig verzorg voor diverse buitenschoolse opvang organisaties in de regio. Ik neem een stapeltje boeken mee ter inspiratie. Toch hebben de kinderen meer interesse in het tekenen zelf, de boeken worden amper ingekeken en vaak alleen omdat ik bepaalde kinderen die inspiratie missen er op wijs dat ze daar misschien wat inspiratie uit kunnen halen.

Ik heb ook altijd een of meer boeken van Andrea bij me, maar daar vinden ze niet veel aan, zijn niet onder indruk zoals ik dat was, ze lezen liever een Biebel of Elsje met 4×3 plaatjes op een bladzijde in een vast stramien. Een enkeling betrap ik er daarna wel op dat ze zich wagen aan een andere kaderindeling dan de standaard die de meeste kinderen hanteren, horizontaal een lijn en dan twee verticaal om zo zes vlakken te krijgen, liefst tegen de rand van het papier aantekenen ondanks dat ik heb gezegd dat ze een centimeter rondom vrij moeten houden omwille van het plakken van het overtrekpapier. Ze luisteren sowieso altijd erg slecht naar mijn aanwijzingen, waarom eerst schetsen, gewoon meteen dik met potlood alles op papier zetten. Waarom altijd beginnen met een cirkel, hoe teken ik een [vul maar in]? Waarom nadenken over een indeling, hey ik heb nog twee plaatjes over aan het eind van de pagina. Waarom eerst de tekst schrijven, ik teken eerst een ballon en priegel de tekst er wel in. Niet alles blijft hangen en leren tekenen is vooral een kwestie van veel doen, doen en nog eens doen. Ik doet het met liefde, liefde voor de strip en ik geef graag wat door, na de vakantie weer eens wat in laten plannen, heb er wel weer zin in.

Met een beetje pech/geluk blog ik de komende tijd enkel en alleen nog maar over strips 🙂 met dank aan Michael Minneboo en zijn #stripliefde

 

Strips in hart en nieren… en zwaarden

evo0033-1

 in het echt ben ik niet zo opvliegend…

Gisteren een stukje geschreven voor Michael Minneboo naar aanleiding van zijn oproep.
Tijdens het beantwoorden van de vragen schoten er steeds meer herinneringen in mijn hoofd omhoog, ik had nog veel meer door kunnen schrijven, het is duidelijk, ik houd van strips. Ik tekende op de kleuterschool al met tekstballonnen erbij, deelde de cijfers in op gevoel en verdeelde ze in een aantal kampen, de goede, de slechte en de neutrale getallen, voorzag ze van gezichtjes helmpjes, zwaardjes en repliek in dus die tekstballonnetjes. De eekhoorn die onder het kruis van Jezus zat riep getsie toen het bloed vanuit zijn handen en voeten op het beestje zijn hoofd viel. Als mijn oma vroeg welk boek ze moest voorlezen kwam ik steevast met Suske en Wiske aanzetten, helaas kon ze die niet zo goed voorlezen en ging ik maar weer zelf lezen.

Ik kan mezelf ook gelukkig prijzen met de voorliefde van strips van degene verantwoordelijk voor de aanschaf van strips in de lokale bibliotheek bij ons in het dorp vroeger. Het niveau van de strips lag daar vergeleken met die van in de stad waar ik later heen fietste en later een poos heb gewoond echt een heel stuk hoger. In de stad zat een heuse stripwinkel waar ze mij op een gegeven moment bij naam kenden en nog steeds word ik herkend door de eigenaar en vriendelijke begroet als ik hem zie staan op een stripbeurs.

Op de middelbare school had ik me ingeschreven voor een cursus striptekenen, ik was eigenlijk te oud, maar de tekenaar had geen leeftijdsgrens opgegeven, ik was niet de enige die te oud was, bleek een jongen te zijn die bij alle keuzevakken in de klas zat, toevallig hetzelfde pakket, wat met allemaal bèta vakken en tekenen erbij een vrij uniek pakket was. Dat toeval heeft geleid tot een samenwerking in tekenen en een vriendschap. Ook de tekenaar die de cursus gaf spreek ik af en toe nog eens aan, zijn vrouw heeft een poos meegetraind bij ons op de iaido vereniging, maar dat heeft weer niets met strips te maken, maar wel met mijn andere passie uit mijn kleutertijd, zwaarden 🙂

Volg de serie stripliefde van Michael Minneboo:
http://www.michaelminneboo.nl/category/strips/stripliefde

Flauw

evo0009-3-1

Behandelkamers in ziekenhuizen zien er allemaal hetzelfde uit, zakelijk kil en praktisch, hel wit licht, grauwe linoleum vloer, voorvergeelde tegels tot op spat hoogte, apparatuur die waarschijnlijk meer heeft gekost dan mijn huis maar er uit ziet alsof het door een handige co-assistent met las en soldeer ervaring in zijn vrije tijd in elkaar is geknutseld voor een appel en een ei. Het ruikt er ook altijd hetzelfde, een dikke weeïge geur die steevast ergens in mijn buik vast gaat zitten en mijn maag een klein beetje doet kantelen. Ik kom er niet graag, ziekenhuizen, nu ben ik zelf een gezonde, ietwat bleke hollandse jongen met weinig onder de leden, daar prijs ik mezelf gelukkig mee, toch ga ik wel eens mee met deze of gene, dan sta ik daar in zo’n kamer, hoewel ik enkel een handje hoef vast te houden en niet zelf behandeld hoef te worden trek ik het altijd erg slecht. Dan word ik nog bleker dan ik al was, nog stiller. Mijn maag draait nog een stuk verder, het bloed stroomt ergens heen, geen idee waar, maar mijn hoofd voelt licht. Dokter, assistent en co-assistent kijken me alledrie aan, of ik even wil gaan zitten gebied de dokter mij, hij vertrouwt het niet. Ik zit, het gevoel gaat niet weg, alles is al voorbij, pas als we het parkeerterrein van het ziekenhuis afrijden draait mijn maag zich weer in de juiste positie.

School is Cool

[youtube_sc url=http://youtu.be/Vlw6GfsHPQc]

Een bandje dat al een hele poos op mijn muziekspeler staat en waar ik als er een van hun nummers langs komt iedere keer weer vrolijk van wordt, muzikaal erg mooi opgebouwde nummers, een meeslepende melancholische stijl. Ik zag ze een jaar(of alweer twee) terug op de Belgische TV, geen idee of ze in ons kikkerlandje ook al een beetje door zijn gebroken.

Dus ik zeg, luisteren die hap!

Versnipperen

evo0030-03-04-1024

Versnipperen versnipperen
Maak het maar kapot
Versnipperen versnipperen
Verstompt tot op het bot
Versnipperen versnipperen
Dan kan je lekker graaien
Versnipperen versnipperen
Verscheur het maar als haaien
Versnipperen versnipperen
Dat staat goed op papier
Versnipperen versnipperen
Doe jezelf een plezier
Versnipperen versnipperen

Versnipperen versnipperen

Versnipperen versnipperen
ver sni pe ren
V-E-R-S-N-I-P-P-E-R-E-N

Versnipperen versnipperen
Maak het maar kapot
KAPOT

(wederom met scheurende gitaar en pompende baslijn)