Flauw

evo0009-3-1

Behandelkamers in ziekenhuizen zien er allemaal hetzelfde uit, zakelijk kil en praktisch, hel wit licht, grauwe linoleum vloer, voorvergeelde tegels tot op spat hoogte, apparatuur die waarschijnlijk meer heeft gekost dan mijn huis maar er uit ziet alsof het door een handige co-assistent met las en soldeer ervaring in zijn vrije tijd in elkaar is geknutseld voor een appel en een ei. Het ruikt er ook altijd hetzelfde, een dikke weeïge geur die steevast ergens in mijn buik vast gaat zitten en mijn maag een klein beetje doet kantelen. Ik kom er niet graag, ziekenhuizen, nu ben ik zelf een gezonde, ietwat bleke hollandse jongen met weinig onder de leden, daar prijs ik mezelf gelukkig mee, toch ga ik wel eens mee met deze of gene, dan sta ik daar in zo’n kamer, hoewel ik enkel een handje hoef vast te houden en niet zelf behandeld hoef te worden trek ik het altijd erg slecht. Dan word ik nog bleker dan ik al was, nog stiller. Mijn maag draait nog een stuk verder, het bloed stroomt ergens heen, geen idee waar, maar mijn hoofd voelt licht. Dokter, assistent en co-assistent kijken me alledrie aan, of ik even wil gaan zitten gebied de dokter mij, hij vertrouwt het niet. Ik zit, het gevoel gaat niet weg, alles is al voorbij, pas als we het parkeerterrein van het ziekenhuis afrijden draait mijn maag zich weer in de juiste positie.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *