Vanochtend in de trein had ik een leuk idee voor een tekening, ligt mijn schetsboek nog thuis op de scanner, meer hier en hier!
Ik voel nattigheid
Een kat in het nauw maakt rare sprongen. De Griekse regering heeft in een poging om de economische crisis te boven te komen de watervoorziening geprivatiseerd. Dit geheel conform de ophanden zijnde Europese richtlijnen met betrekking tot het aanbieden van voorzieningen in de vrije markt. Want zo stellen ze, heeft de vrije marktwerking enkel voordelen door de zakelijke efficiëntie.
Maar denk je eens in, een markt waarbij diverse bedrijven gaan concureren met water? Puur water.. het gaat hier net als bij de electra en het gas om een schijnhandel en niets anders dan wie mag de facturatie doen en bij wie zijn de administratie kosten het laagst? Onderhoud van de leidingen, kosten besparen op zuivering? Toevoegingen om een hogere prijs te vergoeilijken. Alles om de winst te maximaliseren en vooral ondanks alle rapporten die de EU nu van de liberaliserings lobby voorgeschoteld krijgt waarin enkel de voordelen en de lagere prijzen door eerlijke concurentie gewaarborgd zijn de prijzen ieder jaar toch weer flink moeten stijgen en je voordat je de kraan opendraait de lelijke stank ruikt van kartelvorming.
Leren we dan nooit? Liberalisering van de diverse nutsvoorzieningen heeft niet geleid tot verbetering, in ieder geval niet voor de gebruikers. Die voelen het in hun portomonee, maar de stroom is er niet beter op geworden, wel duurder en door alle aanbieders op de markt die om het hardst schreeuwen dat hun stroom beter is en zonder kleine lettertjes ook nog eens het goedkoopste lijkt is het voor de consument een ondoorzichtige brij geworden.
Ook voor de staatskas is het niet beter. Het geeft een tijdelijke injectie bij het opsplitsen en verkopen van de diverse takken binnen het waterbedrijf, toch is het altijd een zure verkoop met een veel te lage opbrengst en een lachende privaat die voor een prikkie op een goudmijn mag gaan zitten en deze verder uit kan melken. Wurg contracten met deze partijen zorgen ervoor dat als er extra middelen nodig zijn deze alsnog vanuit de staat moeten komen en wij de belastingbetaler naast de toch al stijgende prijs ook nog eens extra mogen bijleggen.
Privatisering heeft zijn zwakke kanten al vele malen laten zien, de post, de spoorwegen en ov bedrijven, de electra. De risico’s blijven voor de staat, zie het Fyra debacle. En de kosten worden bij de consument verhaald en prijzen blijven stijgen terwijl de kwaliteit achteruit holt. Privatisering is een methodiek van het liberale gedachtengoed die enkel voordelig uitpakt voor de investeerders en aandeelhouders.
Griekenland betaald zich blauw aan water en de hele verkoop van het waterbedrijf heeft de staat intussen meer gekost dan het opleverde.
Maar daar is onze liberale regering blind voor, zo blijkt uit kamervragen aan de ministers, die zien enkel de voordelen, namelijk hun eigen portomonee en eventueel een baantje bij het geprivatiseerde bedrijf. Die pakken het snelle geld, de directe beloning van hun acties in plaats van kijken naar de nadelen op langere termijn. Ons water wordt straks duurder door alle overhead die er gecreëerd gaat worden door de administratieve rompslomp van de private wateraanbieders, waarvan een groot deel ook in handen van de mega-corporaties zal komen zoals Veolia(die doen toch bussen en vervoer? In nederland wel ja, daarbuiten nog veel meer!). Water zal via een beursvloer net als nu bij electra per opbod verkocht worden, zodat we voor hetzelfde water uit dezelfde bron bij de een meer betalen dan bij de ander zoals dat nu ook met stroom gebeurd. En als die beursmensen, de ceo’s, de administratie mensen, de colpoteurs, de marketing afdelingen, die drijven de kostprijs van het water torenhoog op. Mensen zullen een pomp of put in de achtertuin gaan slaan, maar daar zal de lobby ook wat aan doen en de wetgeving aan laten passen dat dat niet zonder meer mag.
Dit zou voor mij de spreekwoordelijke druppel zijn, laten we hopen dat het zover nooit zal komen, laten we hopen dat de privatiseringsdrang nu eindelijk tot een halt komt en zelfs terug gedraaid kan worden.
Kittig
De drang om naar buiten te gaan is groter dan de weerstand die ik voel om me bloot te stellen aan het barre weer buiten. Het zijn de bouwvakkers waar ik het meeste voldoening uit haal. Die ik het makkelijkst om mijn vingers wind. Gisteren waren ze er voor het eerst en vandaag al heb ik ze zo ver dat ze me op mijn wenken bedienen. Op het moment dat ik langs de keet loop leggen ze hun werkzaamheden neer, ze wijzen en knikken in goedkeuring naar mij, en volgen me gedwee naar binnen als ik de keet in ga zonder zelf ook maar één keer om te kijken. Ik zet mezelf op het tafeltje en kijk ze recht in de ogen. Zonder dat ik er om vraag glijden de vingers van een van de mannen door mijn haar, ik draai mijn lijf zo dat hij mij verder kan strelen. Deze man weet hoe hij me kan behagen maar ik wil meer. Een andere man pakt zijn tas, dit is het moment waar ik op wacht, dat waar ik zo naar verlang. Uit de tas komen een schoteltje en een pakje natvoer. Ik mauw van verlangen, spring van de tafel en schuur mijn kop tegen de benen van de man met het voer.
voldaan
Niets kan een mens gelukkig maken. Dat was ook precies wat er gebeurde. Niets. En toch was ik intens gelukkig. Er was niets bijzonders voorgevallen. Niets gebruikt niets gehoord of gevoeld. Ik zat. Stil. Alleen. De wereld draaide door en alles leek perfect.
Mijn hoofd, vol en leeg tegelijk, mijn lichaam verklonken met de aarde, ik ben mezelf en alles om me heen. Het is winter en ik zit in de sneeuw aan de kant van de sloot. Er trekt een warmte door me heen, ik kijk naar de sneeuw en zie helderder dan ooit. Ik zie hoe kristallen zich hebben gevormd, de rafelige randjes van de uitlopers, de symetrie en diversiteit van de duizenden kristallen die om mij heen liggen.
Als ik achterom kijk draait de wereld langzaam met me mee. Ik kijk naar ons huis en zie mijn moeder in de keuken door de half beslagen ramen, het eten zal zo klaar zijn. Maar ik heb geen honger. Toch geniet ik van de gedachte aan het eten, verlang ernaar en ben voldaan. Verlang naar het samenzijn, geborgen in het huis, maar ik ben al geborgen, ik zit vast aan de aarde en voel een stroom van mij naar het huis en weer terug, ik voel alles en iedereen, ik ben samen maar ben de enige die dat zo voelt.
Aan het einde van de straat beginnen de bellen te rinkelen, met veel kabaal en een hoop luchtverplaatsing raast een trein voorbij, ontwaakt mij uit mijn moment van gelukzaligheid die ontstond uit niets anders dan het moment. Ik stap op, mijn billen zijn koud van de sneeuw, mijn buik knort van verlangen, ik steek de straat over en loop naar huis, mijn moeder is nog bezig in de keuken, stampot met braadworst en appelmoes, perfecter kan deze dag niet zijn.
Jan van Scorel
Ik was dit weekend in het Centraal museum en kreeg een rondleiding:
Jan van Scorel, ik had in alle eerlijkheid nog nooit van hem gehoord, heb nochthans in mijn scholing wel kunstgeschiedenis meegekregen. De goede man is degene die de renaissance meenam naar Nederland. Op een reis naar het rijke Rome met een flinke uitstap vanuit Venetië naar het beloofde land heeft hij vele geleerd van de Italiaanse meesters. Het toeval dat er een nederlandse Paus in Rome zat gaf hem een baantje als curator van de collectie in het vaticaan, dit was echter van korte duur, daar de paus al na een jaar het loodje legde, vermoedelijk vermoord door zijn aanpak van de corruptie binnen het vaticaan waar hij redelijk alleen in stond.
Dit is het uitgangspunt van het verhaal dat is opgetekend door Paul Teng, Jan Paul Schutten en Dina Kathelyn. Een strip op basis van het leven van Jan van Scorel van wie werk hangt in het museum. De rondleiding was informatief, naast de renaissance bracht hij ook het productiewerk tot een hoogtepunt in de lage landen en werd hij beticht van misbruik van zijn monopolie positie door zijn privileges als kanunnik en daardoor een hoop financiele voordelen had tegenover alle andere gilde schilders, erg interessante materie waar ik graag verder in zou duiken.
Het verhaal begint bij het overlijden van de Paus, een mooi uitgangspunt. De platen zijn fijn uitgewerkt, tot in detail getekend, de tekenaar heeft veel tijd gestoken in het opzetten van de locaties en het reconstrueren ervan zoals ze destijds waren, zoals het vaticaan dat toen nog in opbouw was. Landschappen en stadsgezichten. Ook de personages zijn zo waarheidsgetrouw getekend, niet alleen qua uiterlijke kenmerken maar ook de kledij zoals die in die tijd gebruikelijk waren. Veel oog voor detail maar ook een goede afwisseling in verschillende standpunten die het verhaal goed ondersteunen en visueel interessant houden. De kleurstellingen zijn wat eentonig en komt vrij donker over, veel speelt zich binnenshuis af, wat destijds ook vaak donkere vertrekken waren het geeft de pagina’s een wat sombere aanblik en vallen details in de lijntekeningen weg in de donkere kleuren, ook alle buiten scenes lijken zich in de schemer af te spelen.
In plaats van een geschiedschrijving is er gekozen voor een wat meet fictieve vertelling, Jan van Scorel verword in het verhaal van een schilder tot een detective met intriges en love interest. Er spelen wat lijnen door elkaar. Er is sprake van een beeldenstorm en de zoon en een leerling van van Scorel brengen het werk van Jan in veiligheid, het verschil in stijl en belichting/inkleuring is niet aanwezig dit maakt het af en toe wat verwarrend. Het fictieve verhaal is vrij oppervlakkig en geeft geen echt uitsluitsel, ik ben misschien te kritisch hier en moet het eventueel nog eens wat minder vluchtig nalezen, maar dit is mijn indruk die ik kreeg bij het doorlezen van het boek, het zijn ook nogal wat pagina’s, tachtig stuks.
Ik heb het boek laten liggen, het sprak me te weinig aan en belichte te weinig van de maatschappelijke drijfveren van die tijd en richtte zich teveel op het fictieve deel. De beeldenstorm is in volle gang, maar wordt onderbelicht, de corruptie in het vaticaan komt ook maar sporadisch naar voren, er zijn zoveel aspecten aan de reis van Scorel en wat hij mee terug bracht die nauwelijks zijn aangestipt, een paus die de kunstcollectie wil laten inkrimpen door Jan van Scorel maar hij neemt zelf ondertussen wel weer nieuw werk als schilder aan voor het aanvullen van die collectie, Jan was geen detective maar een getalenteerd schilder en gewiekst handelaar, dat zou een interessant en meer volwassen verhaal hebben opgeleverd die de strip zoals we die in nederland kennen af had kunnen halen van het stigma van jongensavontuur.
De tekenaar en schrijver waren zelf aanwezig, ze gaven een workshop, niet meegedaan, schroom, ondanks mijn kritiek die ik hier uit toch ook bewondering voor wat ze hebben weten neer te zetten, een mooie inkijk en samenspel van de schilderwerken van Scorel in het museum en het werk van de huidige kunstenaars.
De helft
“Ik zit nu pas op de helft” Die gedachte schoot door mijn hoofd. Ik zit op de helft of loop er tegenaan te schurken. Misschien heb ik het mis, ben ik allang over de helft heen, maar ik ga er vanuit dat ik de tachtig wel ver passeer.
Maar ik heb dus nog een eind te gaan, ben al ver genoeg om terug te kijken en te bedenken wat ik allemaal al heb meegemaakt, wat mij tot hier heeft gebracht. Al die dingen, al die ervaringen, ik kan dat alles nog gaan verdubbelen tot ik er bij neer val, bijleren, bijschaven, bijneervallen.
Maar waar wil ik heen? Ik zit immers pas op de helft, heb dat hele eind al gedaan en moet dus minsten nog dat hele eind ook weer verder om te komen waar ik wezen moet. Dat laatste zal wel komen, dat vergt van mijn kant geen enkele inspanning.
De eerste jaren gingen speels, onbezorgd en redelijk vanzelf, gereguleerd van buitenaf en ik stroomde lekker mee. Ik had een omgeving waar ik veilig kon opgroeien, twee liefhebbende ouders en dito grote zus waar ik naar op keek en van afkeek. Een jeugd zonder noemenswaardige problemen. Een gelukkige jeugd.
Ondertussen heb ik weer een hoop meegemaakt, sommige zaken minder gelukkig en tekenend andere weer vrolijk en positief, ben ik vader geworden, ben voor een tweede keer getrouwd en sta nu ik op de helft ben weer voor een nieuwe weg, nieuwe keuzes, maar anders dan de eerste jaren van mijn leven waar ik door de stroom ben meegevoerd heb ik het gevoel dat de stroom mij in zijn rivier heeft meegenomen en ik nu in de monding aan de rand van de zee in de luwte lig. Een zee vol mogelijkheden, vol stromingen maar vooral immens, tot aan de horizon en met ongekende dieptes. Wachten op een vloedgolf, mee met de onderstroom. Of een paar flinke slagen geven en de luwte verlaten.
Werktijdreductie
Ik las laatst een artikel over een basis inkomen: https://decorrespondent.nl/10/waarom-we-iedereen-gratis-geld-moeten-geven/384450-0b1c02bd
Belangrijktste punten zijn dat als men geld krijgt dit in tegenstelling tot wat veel mensen en hoogwaardigheidsbekleders denken en roepen niet leid tot werkschuwe mensen die enkel hun geld uitgeven aan drank of hun tijd verdoen door te hangen op de bank. Neen, men gaat er juist op uit om zichzelf te ontwikkelen, voelt zich bevrijd van de onzekerheid van inkomen, los van de ketenen van de vaste lasten die gedragen moeten worden. Men volgt een cursus, men besteed tijd aan zaken die henzelf of de maatschappij verder helpen. Tuurlijk zullen er mensen zijn die op de bank gaan hangen, die toch al hun geld vergokken of verdrinken, maar dit zullen er minder zijn dan dat er nu rondlopen omdat hun situatie toch uitzichtsloos is.
In het licht van minder werken met behoud van salaris is dit natuurlijk een mooi gegeven. Je bent verzekerd van je basis inkomen, de rest verdien je er maar bij, wie dat basis inkomen verzorgt, overheid of werkgever dat doet er niet heel veel toe. Er zullen altijd mensen zijn die lastig aan een baan komen, dus hebben geen werkgever maar wel recht op hun basis inkomen.
Tijd deel je zelf in. Ik zou het wel weten, waar ik nu moet puzzelen met mijn vrije dagen om een paar keer per jaar wat middagen vrij te krijgen voor de striptekencursus kan ik dan eindelijk gewoon inplannen. Daarnaast kan ik me ook beter ontwikkelen in mijn werk, waar ik vroeger van mijn hobby mijn werk heb gemaakt heeft mijn werk mijn hobby zo goed als de das om gedaan, ik vind veertig uur per week wel genoeg, jammer is alleen dat ik daarin mijn eigen invulling en ontwikkeling wat kwijt raak in de visie van mijn werkgever. Zat ik voorheen ook nog in de avonden en weekenden te hobbien, ik heb nu andere hobbies, die ik evengoed leuk vind en waar ik graag mijn vrije tijd aan besteed.
Als we dan toch een basis inkomen hebben, voor onze basisbehoeften, waarom dan nog uberhaupt geld ontvangen voor of uitgeven aan die basis behoeften? Het werkt net als die muntjes in de boodschappenkarretjes, was het eerst nog je eigen geld, nu krijg je bij de balie een nep-muntje om in het karretje te stoppen en toch breng je het karretje weer terug. Dat terug brengen van de karretjes is nu zo ingeburgerd dat ik denk dat die muntjes niet eens meer nodig zijn, maar ik ben soms ook iets te naïef.
24HCD PAGINA 14/14
De laatste pagina alweer, onze hoofdpersoon vliegt weg van kantoor met een glimlach op zijn gezicht, in het gebouw vallen alle formulieren via de buizenpost op hun plek met als gevolg dat het hele kantoor ontploft. De man met de hoed, de vrouw op kantoor hun attributen vliegen door de lucht evenals de formulieren. Klaar ermee. Ik drink die ochtend mijn laatste biertje buiten naast de gracht. Ik loop een rondje langs alle andere tekenaars, kijk naar wat zij hebben gepresteerd die nacht, het was gezellig maar veel interactie was er niet, de meeste tekenaars zijn op zichzelf en vrij geconcentreerd bezig als ze tekenen.
Als ik zo terugkijk naar wat ik heb getekend dan weet ik in ieder geval dat ik niet onder doe voor de meeste striptekenaars, ik doe het alleen te weinig, naast tekenen heb ik nog zoveel meer waar ik graag mijn tijd aan besteed. Na zo’n 24 uurs sessie tekenen is het ook wel weer even welletjes voor mij. Morgen weer een normale blog.
24HCD PAGINA 13/14
De formulieren zijn ingevuld en worden middels de buizenpost door heel het kantoor bezorgd op de juiste plek, althans dat is wat de mensen op kantoor denken. Vroeger zat er bij ons in de stad een winkel die gebruik maakte van buizenpost, de V&D ofzo, dat vond ik destijds fascinerend en nog steeds misschien, het is een verwijzing naar oude technieken, iets wat ook veel voorkomt in de films van Terry Gilliam en een verwijzing naar de dystopische settings die hij vaak tentoonspreid die ook weer geïnspireerd is door Kafka’s werk. Door het raam een terugblik op het pand van pagina 4 en het varken dat door de lucht vliegt. Nog 1 pagina te gaan en dan is het verhaal wat mij betrof wel afgerond, niet dat ik vandaar niet veel verder zou kunnen, er liggen nog zoveel zaken open en onbeantwoord.
24HCD PAGINA 12/14
Een aantal antwoorden, maar erg bevredigend zijn ze niet, toeval? Het kantoor wil alles weer zo snel mogelijk terug naar de oude situatie, maar wat schieten we daar mee op?
Misplaatste formulieren, bewuste sabotage, ze moesten eens weten, als deze chaos al door een paar formulieren is bewerktstelligd, wat zullen de formulieren die hij net heeft ingevuld wel niet kunnen aanrichten?
Met een nieuw karakter zo vroeg op de ochtend, ik ben al een uur of achtien onderweg, nog zes te gaan, het zal een uur of vijf zijn. Het valt me nog allezins mee. Het nieuwe karakter is redelijk laat ingezet en speelt een iets te kleine rol, het zou een verwijzing moeten zijn naar een passage uit Murakami’s Hard boiled wonderland, maar ik wil het verhaal niet nodeloos langer rekken dus laat ik het voor haar bij deze bladzijde.