Eerste samenwerking ComicCon en de Stripdagen 2018


Ik en mijn dubbelganger..

De eerste gezamelijke ComicCon/Stripdagen zit er weer op. Ik had mezelf als vers stripschap lid opgeworpen om mee te helpen bij de stripdagen, door de samenvoeging met de ComicCon voor mij een thuis wedstrijd, de jaarbeurs ligt op een steenworp afstand, het eerste pluspunt vanuit mijn perspectief!

Het was druk op de ComicCon, heel druk, zeker de zaterdag was het meelopen met de massa door de ComicCon hallen. Een vriend van me zou later nog komen, die zag de rij om alleen al de jaarbeurs in te komen en is maar weer terug naar huis gegaan. De hal waar de stripdagen waren gestationeerd was minder druk, genoeg aanloop maar niet zo massaal als de andere hallen. De eerste keer dat ik een rondje ging lopen ben ik de laatste hal met merchendise en de artist-ally ook ontvlucht, te druk. Zondag nog een paar keer een rondje gedaan en dat beviel beter, heb bij diverse stands een praatje weten te maken.

Zaterdag stond ik een tijdje met Robert van der Kroft samen, ik beheerde de kas voor de boekjes die hij verkocht en signeerde. De rest van de tijd hielp ik waar ik kon.

Ik hield ook mijn ogen en oren open, wat was de ervaring van anderen, wat viel mezelf op. Het idee van het samenvoegen van deze twee evenementen was vooral om het teruglopende bezoekersaantal van de Stripdagen op te vangen, het ging teveel geld kosten en de organisatie ging weer ten koste van waar het Stripschap voor staat, de promotie van de Strip.

Er is met deze samenwerking zeker een nieuw publiek aangeboord, dit heeft voor een positief geluid gezorgd bij de diverse standhouders. Los van de mensen van de strip verzamelbeurs die een beetje uit de loop in een verdomhoekje stonden. Het ComicCon publiek is natuurlijk ook verwend, de marktkraam uitstraling van de verzamelbeurs steekt wel heel karig af tegenover de schreeuwende stands van de overige hallen. Dit is niet iets wat heel snel op te lossen is, de stichting en de verzamelbeurs handelaren hebben niet het budget dat de andere merchendisers hebben, maar ook met een beperkt budget en een hoop creativiteit kom je een eind. Ook in de andere hallen staan kleinere handelaren, die hun waar heel creatief weten te stallen, de stand van Dirtees is echt heel eenvoudig, een hele achterwand vol t-shirts.. en je tafels ook vol.. meer niet.. nu is het voor de verzamelbeurs wat lastiger, de verstokte verzamelaar wil kunnen struinen in de bananendozen vol strips.. maar heel aantrekkelijk ziet het er niet uit. Misschien iets wat langzaam van de stripdagen in deze vorm zal verdwijnen als het niet veranderd en meer plaats heeft op andere boekenmarkten.

De ComicCon bezoekers kwamen ook wat onwennig de Stripdagen hal binnen, een rondje lopen, foto bij de tank, wat eten bij de horeca en weer terug naar de andere hallen. Dat is jammer, want het programma van de Stripdagen was aardig gevuld, met drie podia, prijsuitreikingen, veilingen, cosplay singing contest en wat dies meer zij. Ik heb zelf geen programmaboekje gezien, of ‘Stripdagen’-crew(waar ik er dus zelf een van was). Er was de Stripdagen stand, ook niet heel aanwezig of centraal, er was een zuil met het programma, ergens in de hal.. Er was genoeg om de Con bezoekers te boeien, ware het niet dat het niet heel duidelijk stond aangegeven. Geef de stripdagen crew een herkenbaar t-shirt aan, zet de informatie zuilen prominent bij de binnenloop, zet er crewmensen neer die de nieuwsgierige Con bezoekers welkom heten, tekst en uitleg geven, ze wijzen op de programmering, een flyertje met wat waar te doen is.

Net als bij de Con zijn de gasten een grote publiekstrekker, tekenaars zijn bescheiden mensen, iets te bescheiden soms, naast een handtekening in een boekje maken ze complete tekeningen naar de wensen van de fan, gratis en voor niets, maken een uitgebreid praatje, heel wat anders dan de buitenlandse filmsterren waar je door de agent na de handtekening, selfie en het betalen van een aardig bedrag binnen een minuut weer gesommeerd wordt om plaats te maken voor de volgende in de rij. Dit hoeft wat mij betreft niet te veranderen, maar de tekenaars zitten best lang, krijgen vast een aardigheidje van het Stripschap of de andere stands waar ze zitten, maar ik miste voor de tekenaars, die toch het visitekaartje van de Stripdagen zijn en die zich redelijk belangeloos melden, een ruimte om even terug te trekken, fatsoenlijke koffie en versnaperingen, even lekker zitten, het gevoel krijgen los van de waardering van de fans ook door de organisatie in de watten te worden gelegd. Nu moesten ze het doen met de halve crew kantine tussen de rolcontainers, kabelspoelen en heftrucks, slappe automaten koffie en broodjes kroket.

De eerste stappen zijn gezet, het was meer een aftasten, tegen elkaar aan schurken, het was zeker nog geen samengaan. De stripdagen moeten veranderen, dat is iets wat al duidelijk was en tot deze samenwerking heeft geleid, nu moet er nog gewerkt worden om de strips echt te integreren in de ComicCon, dit omdat de strip toch echt thuis hoort bij de popcultuur en nog steeds leeft onder de jeugd.

Als het aan mij ligt komt er zeker nog een vervolg op deze samenwerking. De organisatie vande ComicCon heeft aan gezegd, dat het of iedere Con is of anders niet.. Een flinke uitdaging voor het Stripschap, want de ComicCon is twee keer per jaar en de Stripdagen maar eens in het jaar. Dus een hoop te doen willen we klaar zijn voor een nieuwe editie en hier al stappen kunnen zetten op een verbeterde Stripdagen ervaring voor alle bezoekers en standhouders.

Zoals altijd zit mijn hoofd weer vol met ideeën, verbeteringen, maar vooral ook gewoon dingen die ik zelf heel graag zou zien: Live podcasts, internationale tekenaars, een tekenaars VIP lounge, meer cosplayers op het podium..

Was je zelf op de ComicCon en heb je ook ideeën voor verbetering of ‘opbouwende’ kritiek, dan hoor ik dat graag!

Komt ie weer met z’n fazanten..

Naast dat het voor de fazanten en ander klein wild niet fijn is dat hun leefgebied wordt afgenomen heeft het kappen van de bomen langs het kanaal ook gevolgen voor de fietsers die daar dagelijks fietsen. Heel fijn dat de gemeente het hele fietspad heeft omgedoopt tot ‘Boulevard’ met een wandelpad en nieuwe lantarens..

Wanneer de wind een beetje opsteekt je uit moet kijken dat de rukwinden die nu vrij spel hebben door de ontbossing je niet van het fietspad het kanaal inblazen..

Nu zal dit wel weer opgevangen worden door de bouw van kantoorpanden.. betonnen bakken met een laagje plakbakstenen.

Ook hier kleeft weer een nadeel aan, de stad wordt steeds warmer door het wegnemen van groen en het te vervangen met warmte absorberende stenen bouwsels…

En nog over de fazanten, leuk dat er bedacht is dat die vanzelf een nieuw leefgebied gaan opzoeken, ik zie inderdaad dat een aantal mannetjes op zoek gaan naar een nieuw leefgebied.. waar dat normaliter inhoud dat ze op een andere plek een nieuwe groep vrouwtjes vinden of overnemen, lopen de mannetjes nu verloren, eenzaam en zoekend in woonwijken en industrie terreinen waar geen kans is om een nieuw vrouwtje tegen het lijf te lopen en een nieuw leefgebied toe te eigenen.. Dat is als een man naar de maan sturen en wachten tot hij zich daar voortplant, dat gaat niet werken..

De Fazanten zijn het Haasje

Wat maakten we ons druk over de beestjes in de Oostvaardersplassen, och wat zielig, massa hysterie en ophef!

Maar veel dichter bij huis worden evengoed dieren in de steek gelaten, beroofd van hun leefgebied en aan hun lot over gelaten. Ze zoeken maar een nieuw leefgebied is het devies en anders is het natuurlijke selectie. Er moet gebouwd worden, dat was nu eenmaal de afspraak. Dat de beesten in de knel komen, daar hebben ze geen boodschap aan, bouwbesluit enzo, al heel lang geleden ingediend en goedgekeurd.

Er zijn vragen gesteld, heel fijn, maar meer dan dat wordt er dus niet ondernomen en de vragen werden met een heel mager antwoord afgewimpeld, doorvragen is er niet bij, misschien is dat hoe de lokale politiek werkt, vraag, antwoord, klaar niet verder zeuren.

Maar ondertussen zijn er weer meer bomen gekapt, de beestjes foerageren op braak bouwterrein, totdat daar ook gebouwd wordt en hun leefgebied helemaal tot een paar vierkante meter is gereduceerd. Ze kunnen geen kant op, dus een nieuw leefgebied zoeken zit er niet in, gevangen tussen de bouw en het water. De enige optie is natuurlijk uit laten sterven.. Dit is vast niet het enige gebied in Nederland waar dit soort bouwbesluiten beesten in het nauw drijft..

#partnervan

Als partner van iemand met een depressie sta je aan de zijlijn.

Ondertussen zijn we een aantal jaar verder, de depressie is er nog steeds, de ene keer duidelijk aanwezig de andere keer sluimerend op de achtergrond. Na wachtlijsten, diverse trajecten enn medicaties voelt het geheel nog steeds als een impasse die tot in de lengte der dagen voortgang zal hebben.
Wat mij het meest verbaasde is dat de hulpverlening totaal geen rekening houd met de partner, vanuit de huisarts kreeg ik na mijn aandringen nog wel de aanrijking om met de praktijkondersteuner te praten, waar ik een paar gesprekken mee heb gehad. Prettig om gehoord te worden, maar er is vanuit de zorg en de verzekering geen echt budget.

Ook met de therapeut van mijn partner was het puzzelen en meten tot er eindelijk na veel uitzoeken de mogelijkheid was tot een viertal gezamelijke sessies. Fijn dat er iets mogelijk was, maar vier sessies zijn zo om en achteraf het gevoel dat we niet eens tot de kern zijn gekomen van wat de impact is van de depressie op onze relatie. Wat de impact is op mijn geestelijke gezondheid.

Ik doe mijn best, heb een sociaal leven, ga vaak genoeg op pad, sport en werk. Toch merk ik dat ik regelmatig meegzogen wordt in een gevoel van onmacht, onvrede en passiviteit die gepaard gaat met depressie.

De zorg zal pas in actie komen als ik ook op de bodem zit, als ik niet meer te boven weet te komen aan mijn eigen somberheid en ook de diagnose depressief, al dan niet zwaar op mijn hoofd gestempeld krijg.

Het lukt me nog, maar het kost energie, kost tijd. Tijd en energie die ik aan mezelf kwijt ben, die ik evenzogoed aan het herstel van mijn partner zou kunnen besteden, ik voel me vaker een buitenstaander. Nu ben ik geen hulpverlener, geen therapeut. Ik ben de partner, in goede en slechte tijden, mijn partner voelt zich gesteund en geliefd, maar ook schuldig. Ze houd me tegen, ziet dat ik me inhoud.

En ook ik voel me schuldig, mijn leven gaat door, ik groei en ontwikkel verder, terwijl mijn partner moeizaam kleine stapjes probeert te maken. Ik voel me vaak geremd door mijn schuldgevoel, waarom mag ik wel genieten van het leven en zij niet? Ik besef ook dat dit met gemak omgedraaid kan worden, waarom zou ik mezelf tegen moeten houden omdat de ander niet in alles mee kan komen.

Het is rekening houden met elkaar, maar ook los kunnen en durven laten, vertrouwen hebben.

Ik heb mijn uitlaatkleppen, ik teken en blog en combineer dat soms zoals ook al eerder: Regenbui en Zonneschijn

Beestjes

IMG_20171130_084510979_HDRFazant in een strookje van twee meter bosjes, op de achtergrond de bouwwerkzaamheden

Sinds Juni 2016 fiets ik voor mijn werk langs het kanaal op J.C. Verthorenkade/Groenewoudsedijk. Hier stonden in het begin nog aardig wat bomen. Er leeft ook aardig wat klein wild, fazanten, konijnen, patrijzen en andere dieren. Deze zag ik als ik goed keek aan de bomenrand zitten.

Nu wordt er flink gebouwd, de nieuwe Daphne Shippersbrug, nieuwe spoorbrug, skaeve huse een promenade. Hiervoor zijn flink wat bomen gerooid, er is nu nog maar een dun reepje bos waar de beestjes echt beschutting hebben. De Fazanten lopen daardoor nu verloren op het fietspad, niet voor lang, het fietspad gaat straks ook op de schop.

Ik fiets nu zelf door die werkzaamheden en het plaatsen van de nieuwe spoorbrug over het fietspad bovenop de A2. Hier ligt een hoop gras en wat lage begroeiing en zijn er enkele bomen zeer verspreid geplant, maar dat is nog niet echt een geschikte of veilige leefomgeving voor de dieren. Ik maak me een beetje zorgen om het welzijn van de beetjes, het zal over tien jaar wel wat dichter begroeid zijn, maar de beestjes die er nu leven, worden die zomaar aan hun lot overgelaten? De natuur regelt zichzelf wel naar de bouwnijverheid van de mens?

Moeten we als mens maar door blijven bouwen? Doen alsof de wereld van ons is?

Vanavond tussen 17:00 en 18:00 worden er vragen gesteld hierover door de Partij voor de Dieren en Groen Links in het gemeentebestuur, ben benieuwd! live te volgen op:https://channel.royalcast.com/utrecht/#!/upcoming

IMG_20171130_084646356_HDR

#MeToo #IHave

IMG_20171006_214337891

Een gevoelig onderwerp en zoals Peter het afgelopen weekend zei, een onderwerp waar door de grootste schreeuwers op internet nu zo’n berg bagger overheen is gegaan dat alles wat je er over wil zeggen enkel nog verder polariseert. De hele discussie is nu zwart wit.

Ik laat het in het midden en heb wat persoonlijke ervaringen die mij te binnen schieten.

***

Als langharige man maak je het regelmatig mee. Je loopt willekeurig ergens en iemand zit ongevraagd aan je haar. Ik ken mannen met lang haar die daardoor helemaal over de rooie gaan, kom niet aan hun haar. Mij boeit het niet zo, voelt wel raar als een vreemde plots aan je zit, zoals een keer bij mijn dochter op school, loop van de aula naar haar klas, zit een van de moeders plots aan mijn haar, onbewust en verder zonder uitleg, even kort, waarschijnlijk onbewust een ingeving, ik heb het haar niet gevraagd, leek me haar al moeilijk genoeg dat ze zich zo had laten gaan.

***

“Dat zijn lekkere tieten!” Riep ik, floepte eruit. De dame in kwestie bloosde. Ik zei sorry, “Maar ik meende het wel..”

***

We hadden al wat koetjes en kalfjes besproken eerder die avond en stonden nu weer naast elkaar bij de bar, zij bestelde een rode wijn, ik een biertje, door mijn onhandige motoriek stootte ik haar aan en zij morste wat wijn op haar arm, gespeeld verontwaardigd keek ze me aan, ze hield haar arm omhoog, bleef me aankijken, ik pakte haar arm beet en zette mijn mond op haar huid… “Dank je” zei ze met een knipoog, toen ze zich omdraaide tikte ik haar op haar billen om deze ondeugende escapade te besluiten.

***

Hij wilde wel eens weten hoe dat voelt. Ik stemde er mee in ook al was ik zelf niet echt nieuwsgierig, die leeftijd had ik nog niet dat dat soort dingen mij interesseerden, hij wel en ik wist dat dat voor mij ook zou komen, die drang en nieuwsgierigheid. Ik stemde toe ondanks dat dat volgens de wet niet mag of kan of niet mogelijk is. De machtsverhouding was scheef, ik was jong en keek naar hem op, liet me misschien te makkelijk overhalen, kon niet overzien wat de gevolgen zouden kunnen zijn. “Als dit het is, dan snap ik de ophef niet zo” dacht ik toen. Daar is het ook bij gebleven.

***

Ik vraag me af wanneer ik dan over de schreef ben gegaan en of anderen over mijn schreef gingen.. Ook hoe zij het ervaren hebben..

 

 

Wees niet zoals Erwin

[youtube_sc url=”https://m.youtube.com/watch?v=4dkHcAAruiI”]

Dat je een grapje tweet, zoals ik vaker doe, waar heel soms één van mijn volgers een like op geeft..
Maar dat het opeens meer dan duizend likes worden en de tweet zelfs op de nationale televisie getoond word(zie boven ergens rond de 9 minuten).

Mijn tweet was een kromme speling van actualiteit, een brainfart, een uiting van verbazing over de ophef, een open deur. De HEMA haalt wat labeltjes van kleding.. Maar half Nederland gaat Apenpoep.. Waar maken we ons druk om?

Meest frapante vind ik de eerste reactie die ik krijg van een zekere Erwin. Iets over uniformen, een thema dat ook in andere reacties terug kwam. Ik snapte hem niet. Wat had mijn tweet met uniformen te maken? De betreffende reactie vroeg: “Weet je waar ze ook uniformen dragen? #mafkees”

Dat dit waarschijnlijk een xenofobe retorische vraag was, gesteld door een obsessieve trol met gedachtenkronkels die ik niet doorgrond was mij direct duidelijk. Het antwoord, hoe retorisch de vraag ook zou moeten zijn kan ik nog niet goed bolwerken, het moet iets zijn met moslims en linkse gutmensen waarschijnlijk want die zijn volgens de betreffende Erwin de oorzaak van alle ellende en hebben een verborgen agenda om de wereld te domineren met de sharia… dat terwijl de wereld zoveel beter was toen de welgestelde witte man het nog overal voor het zeggen had, alles wat niet welgesteld, wit en man is moet zijn mond houden en luisteren, de welbekende VOC mentaliteit.

Ik, niet vies van terugtrollen en ook wel nieuwsgierig welke stap in zijn gedachten ik nog miste, begon met het opsommen van waar ze allemaal uniformen dragen: de Efteling, Banken, Gemeentewerkers?

Obsessieve Erwin bleef volharden in het ontwijken van de vraag die ik stelde.. Wilde niet verantwoorden wat hij bedoelde met zijn opmerking. Wilde mij niet verduidelijken wat in zijn hoofd niet meer dan logisch leek en voor mij een volkomen absurd verband. Dus ik bleef vragen en voorstellen..

Ziekenhuizen, Leger des Heils, Nonnen, Kostscholen, het Israelische leger, Erwin is namelijk met de dag meer pro Israël, iets wat hip is in die kringen.

Het begon een haast monty-pythonesque dialoog te worden die abrupt werd afgestompt toen Erwin er de brui aan gaf en mij blokkeerde waardoor al mijn reacties helemaal een absurdistische aaneenschakeling van geuniformeerden leek..

De wereld zit vol met Erwins, die bang zijn voor verandering, die liever schreeuwen en schoppen, vastklauwen aan dat wat niet meer is, dan dat ze zich focussen op wat dan wel..

Wees niet zoals Erwin.

[youtube_sc url=”https://youtu.be/B3KBuQHHKx0″]

Strips voor 75 cent

Inktober tekening Andreas
tekening Andreas

In een winkel waar je het niet verwacht, niet mainstream strips voor een prikkie.. Een hardcover strip voor 75 cent, zelfs op een beurs vind je die niet in de graaibakken.. Er liggen meer strips, vaak delen uit een serie en nooit compleet, licht beschadigd of met een drukfout.

Tussen die strips een boek van een tekenaar die ik graag zie en lees, een deel uit Arq. Arq is een veeldelige serie van Andreas, bij de eerste uitgave heb ik deze serie maar links laten liggen, nu heb ik ondertussen een aantal delen in huis, of ik de serie ooit compleet ga krijgen op deze manier? Waarschijnlijk niet.. maar ik kijk nu regelmatig of er een nieuwe ligt..

De imperfectie

IMG_20170629_003153513_80

Als vervolg op mijn vorige stukje, geschreven en vrij stellig, nu toch wat meer nuance, zijn er dan helemaal geen dingen die niet vervangen kunnen worden door computers en robots?

Zo stond ik deze week in een gymzaal, trainen, mezelf ontwikkelen, sociaal met een groep. Ik kreeg persoonlijke feedback, iets wat ik van een machine niet zo snel of in ieder geval niet met dezelfde intensiteit zou waarderen. De aanwijzingen en woorden, de fysieke aanwezigheid gaven mij niet alleen het gevoel dat ik iets geleerd had. Ook voelde ik dankbaarheid, acceptatie, me verwant, onderdeel van de groep.

Zouden dat soort gevoelens ooit ook door een robot opgewekt kunnen worden, dat een mens zich dankbaar voelt en verwant met een robot?

Onderweg zag ik ook een aantal groepen in het park, rennen, oefeningen doen, onder leiding van een bootcamp instructeur. Het worden er steeds meer.. Is dat de richting die we op moeten gaan, alle banen verschuiving richting dienstverlening, persoonlijke aandacht en contact, ontspanning en zelfontplooiing.

Is de stelling dat de banen verdwijen dan ook niet te stellig? Juist omdat we meer tijd over gaan houden, hebben we meer ruimte en behoefte ons zelf te ontwikkelen op allerlei andere vlakken. Die kennis en expertise is nog niet zo makkelijk te vangen, zeker het persoonlijke contact en het gevoel dat we willen leren van ervaring en niet van enkel van opgeslagen kennis. Zien wat een ander mens kan en ons daaraan spiegelen en optrekken.

Zo heb ik deze week bij de zwemvierdaagse ook drie uur lang getekend, non stop. Helemaal op, maar het gaf zoveel voldoening en inspiratie, heb mezelf weer uit laten dagen en de reacties van de kinderen en hun ouders gaven me een heel goed gevoel. Dat is iets wat een computer nooit zal kunnen, juist de imperfectie, het kunnen presteren van iets wat voor anderen onwaarschijnlijk of onbereikbaar lijkt. Computers zijn in onze ogen te perfect, leuk voor precisie en bulk, van een computer verwachten we perfectie.. Van een mens niet. Als ik drie keer een pinguin met poffertjes dobberend in een zwemband mag tekenen, is hij iedere keer net even anders. En dat mag, het is geen fout, de imperfectie is een leermoment, voor mij en voor degene die staan te kijken hoe ik mijn best doe, hoe ik werk en met wat simpele lijnen de illusie van een pinguin probeer weer te geven.

IMG-20170628-WA0008