Het valt uit elkaar


Tekening ergens 2011 – thuis met een burn-out

Zeven jaar heb ik het weten weg te houden, te onderdrukken. Af en toe probeerde het naar boven te komen, mij te bijten en mee te sleuren. Het was niet krachtig genoeg en ik weerde het af. Toch bleven er scheurtjes bijkomen, scheurtjes waar ik geen aandacht aan besteedde, mezelf voor afleidde met andere zaken.

Ik schreef er al eerder over, zaken die me mee sleurden en mijn Monstro, nu heeft hij mij toch even te pakken..  En al langer dan ik wil toegeven.. het lijkt zo goed te gaan, iedereen zegt dat, ik probeer dat dus ook tegen mezelf te zeggen, ik moet het niet zo zwart zien, het gaat prima, niet alles kan meezitten..

Ja ik leer veel en daardoor duurt het wat langer
Ja ik ben super blij en trots met de tweede plek op het Kamper stripspektakel
Ja, ik ben blij dat het op zoveel punten al veel beter gaat met mijn dierbaren
Ja, ik heb een hoop leuke ervaringen en ontmoet heel veel nieuwe mensen

Maar nee, mijn relativering wil het best voor me voorkauwen, ik zie het wel.. maar mijn emotie en gevoel zijn in bezit van het monster..
Ik zit achter mijn bureau, maar krijg niet gedaan wat er moet gebeuren, focus weg, te lang door gegaan, gedacht dat ik het zou redden tot aan de vakantie en mezelf keihard voorbij gerend.. geschrokken na het invullen van de depressie zelftest die ik vaker al had ingevuld ter geruststelling maar de laatste maanden verzaakt had.

En nu? Ik weet het niet, echt niet..

“Wat wil je dan?” Ik wil dat monster weg..

Join the Conversation

4 Comments

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *