Kurai’s Blog

Het was een genoegen te verbranden. Een waar genoegen te zien hoe dingen werden opgegeten door de vlammen. De taal verarmd. Alles is aan het verworden tot sound bytes. Woorden verdwijnen. Volzinnen zijn in de huidige maatschappij, vol likes, tweets, sms’jes en whats ‘apps, verworden tot een zeldzaamheid, een rariteit vooral, daar waar we ons inzetten tot het behoud van zeldzaamheden als de reuzenpanda, hoeft de volzin niet te rekenen op intenationale steun. Iedereen springt in op de beperkende communicatie middelen. We laten ons opleggen wat we ergens van mogen vinden. ‘Vind ik leuk’ is redelijk beperkt als uitdrukking. Het zijn loze zaken, zoals de kerstkaart zonder persoonlijke groet, voorbedrukt en enkel voorzien van de naam. Het is zoals een mail die gemakshalve maar naar iedereen gestuurd wordt, handig voor mededelingen, maar onpersoonlijk. We zijn gewend om alles in kleinde hapklare brokken te nuttigen. Zijn we, of de generaties die gaan volgen nog wel in staat om een heel boek te kunnen lezen. Zullen er ooit, net zoals in Farenheit 451, door mannen als Montag, boeken worden verbrand. We zijn al hard op weg naar die wereld. Een wereld waar de kiezer gerust wordt gesteld door harder te mogen rijden, de telvisie steeds muurvullender wordt, ik liep laats met de hond door de straat en kon aan de overkant de ondertitels prima meelezen, woorden verdwijnen, linkse hobbies als literatuur als onzinnig worden afgedaan. Welk boek ligt er op uw nachtkastje?

Waarom, als je de trein net mist, heeft de volgende altijd weer vertraging zodat je nog eens extra lang kan wachten? Waarom breekt de ketting van je fiets altijd ergens midden in de polder? Waarom is de printer altijd leeg net voordat de laatste bladzijde geprint moet worden? Waarom heeft de hond altijd de vuilnisbak door de keuken verspreid als je haast hebt? Waarom gaan waarom en altijd zo vaak samen? Omdat we graag overdrijven om onze verbazing kracht bij te zetten, altijd is natuurlijk altijd schielijk overdreven gesteld, het gebeurt ook vaak genoeg op een andere manier, die ons minder tegenstaat, die ons ongemerkt voorbij gaat, de keer dat het ons wel opvalt, ons kwelt, ons irriteert, dat is de keer die bij blijft, de ene keer die ‘altijd’ bij ons opkomt als we er aan denken.

Op het werk kom ik het wel eens tegen. Laster campagnes op internet. Een moeilijke zaak. Ik ga nu ook geen namen noemen, dat is niet kies.

Een klant van ons ziet op internet een flink aantal negatieve comments en reviews. Op het eerste gezicht lijkt het op een boze klant, maar zoveel boze klanten? En die ook nog eens weten te melden dat ze bij de (steeds dezelfde)concurent beter af waren? Dat spoort niet. Terugkoppeling van de beheerders van de site welke de laster bevatte wees ook uit dat deze comments van hetzelfde ip adres afkomstig waren. Naast dat het puur laster is om de eigen handel in een positiever daglicht te krijgen was het ook nog eens in strijd met de algemene voorwaarden van de site. Personeel en eigenaar werden met naam en toenaam genoemd, geschillen werden breed uitgemeten. Dat doe je dan maar bij de Consumentenbond of Radar.

Maar het zijn dus geen boze klanten. Het is de concurent die erg veel tijd steekt in verzonnen personages en hun uit lucht bestaande problemen. Er is zelfs nagedacht over SEO links in de comments, deze verwijzen allen naar de site van onze klant. Zodat dit door zoekmachines beter wordt geïndexeerd. Hoe ver ben je dan gezakt? Hoe slecht gaan de zaken van de concurent dat je de tijd hebt en neemt om internet vol te spuien met verzinsels om op die manier klanten proberen binnen te halen? Of is het het wizkid-zoontje van de concurent die dit wel eventjes doet?

Het blijft raar. Voor mij in ieder geval, iemand zwart maken omdat je er persoonlijk baat bij hebt. Maar dat is misschien mijn persoonlijkheid.

Mijn neven en nichten zag ik vroeger zeer regelmatig. Op verjaardagen, feestdagen er werd ook regelmatig over en weer gelogeerd. Later verwaterde dit contact. Tot kaartjes met kerst, geboortes. Via de sociale netwerken komt er af en toe wat voorbij. Nu had een van de nichtjes geopperd een avondje te organiseren. Zo gezegd zo gedaan. Een datum geprikt. De meesten heb ik nu echt al een flink aantal jaren niet meer gezien. Ik vind het altijd weer heel bijzonder hoe hecht en eigenlijk heel vanzelfsprekend zo’n familie band blijkt te zijn.