Omkatten, een woord uit de vergane glorie jaren van het webloggen. Vroegert, toen je nog een weblog had enkel en alleen voor je eigen plezier. Toen de marketing er nog geen wetenschap van had gemaakt, het nog niet als alternatief bedrijfsprofiel diende maar gewoon iets persoonlijks was. Het liefst met katten. Omkatten, dat is wat voor mij nu op de planning staat voor mijn blog. Zoals een aantal bloggers al opmerken wordt sociale media steeds belangrijker. Sociale media breid ook steeds verder uit. Je zit op twitter, google+, facebook, noem ze maar op, wie weet komt Micorsoft nog met een tegenhanger, al dan niet zijnde het MSN netwerk vermomd in een nieuw jasje. Het gevaar hierin is dat je op een gegeven moment door de bomen het bos niet meer ziet. Je hebt tig accounts, volgt er ontelbaar veel. Op evenzoveel verschillende platformen. Op evenzoveel verschillende social media apps. Er leeft het idee dat alles zich weer moet gaan centraliseren. Alles samenvoegen. Zeker als je zelf redelijk actief bent in het genereren van content als wel het volgen ervan en er ook weer op reageren. Wat is dan een beter uitgangspunt dan je eigen blog. Je eigen webstek, waar je zelf alles in de hand kan hebben, waar je zelf bepaald wat er gebeurd, getoond wordt. Ik ben er zelf nog niet helemaal uit, nog op zoek naar de juiste tools en invulling hiervan. Ik wil op mijn blog mijn verschillende socialmedia kunnen inzien en waar mogelijk beheren. Ik heb zelf de nodige ervaring in WordPress, dus dat is voor mij een zeer logische keuze. Een wordpress site met de nodige plugins, ik ben nu dus druk bezig met uiteenzetten wat ik wil, waar ik dat wil en hoe ik dat kan implementeren. Het liefst als kant en klaar pakket. Een mooie wordpress plugin die alle social media op een hoop kan gooien. Vanwaaruit ik een blogpost kan maken, kan twitteren, google+’en en wat dies meer zij. Dat kant en klare zal ik zelf moeten ontwikkelen. Dat kost tijd. Is omvangrijk, in ieder geval complex te noemen. Ik ga gewoon stap voor stap, zoals in mijn dagelijks werk, eerst eens een goed functioneel ontwerp en datamodel in elkaar zetten, vandaar de planning verder uitwerken.. wie weet, ben ik klaar voordat het web weer een andere kant op vliegt 🙂 Heeft u nog wensen?
leven zonder verlichting
[url=http://peterdekock.nl/2011/09/05/spiritualiteit-alweer-passe/]Collega blogger Peter merkte een reclame bord op.[/url] Alle verlichting moet weg. Het idee deed me gelijk denken aan een plot voor een goed boek. Mocht iemand zo’n boek kennen, dan graag titel en/of schrijver in de comments 🙂 Naast een goed boek zie ik ook gelijk een regime voor me, een dictator die zich bedreigd voelt en zijn gedachten als een kat in het nauw in rare kronkels een uitweg zoekt en roept: ‘Alle verlichting moet weg!’. Het verlangen naar verlichting is iets wat diep in ons wezen zit, het zoeken naar zingeving. Het aanhangen van een bepaald geloof of regime past hier mooi in. Als ik dan al boeken zoek in die richting, zou dat net zo goed ieder boek kunnen zijn dat verhaalt over het communisme van China. Hoewel daar verlichting niet in de verdomhoek zat, maar wel maar een kant op kon, dat van het communisme en anders niets. Iets wat vaker voorkomt, je moet je confirmeren aan het regime, er is maar
Scherven
Scherven brengen geluk, dat is het bekende gezegde. Gezien de hoeveelheid glas die ik in mijn leven heb zien sneuvelen zou ik volgends die logica een zeer gelukkig leven moeten hebben. Als ik terugkijk, kan ik niet anders concluderen dat scherven en geluk elkaar in mijn leven in ieder geval niet opvolgen. Naast een zeer lichte angst voor snijwonden en dus het ter handen nemen van scherpe objecten zoals daar dus zijn: glasscherven of zwaarden(zo verzocht hij de goden), zijn de momenten van brekend glas nooit zulke vrolijke geweest. Het relativeerd wel, die opmerking, het lucht misschien wat op, wekt verlangen naar het geluk, als een zelf opgelegde projectie van het geluksgevoel. Scherven vragen meestal ook om directe actie, laten liggen kan niet, zoals met andere geknoeide, verkruimelde, gesneuvelde zaken. Een gevallen pak suiker kan de volgende ochtend wel, als de hond het al niet heeft opgeruimd. Donderd de boekenkast met inhoud om, dan is er ook nog geen man overboord. Maar glas is anders, scherp, pijnlijk, de hond zou haar poten openhalen, jezelf ook, de kinderen de volgende ochtend, dus gelijk opruimen die handel. Ondertussen heb je de tijd om alles rustig te overdenken, te bezinnen, te relativeren, het bekende gezegde van geluk zoeft dan ook altijd onmiddelijk door mijn hoofd. Daar is het dan waarschijnlijk ook voor bedoeld. Misschien is het beter te stellen: Scherven brengen relativering. Relativering op zijn beurt weer inzicht en bezinning, wat bijdraagt aan je eigen geluk. Maar dat is gelijk minder pakkend. Het glas breekt. Breekt het moment van de impasse of juist die van de escalatie, het breekt alles wat het maar wil. In kleine overzichtelijk stukjes, scherp, venijnig, als kleine angels, die je stukje voor stukje uit de pijnpunten kan trekken.
doen
Doen waar je goed in bent.. Ik hoor het vaak, denk er ook vaak aan. Maar wat kan ik goed? Vandaag mijn eerste echte versterker-herbekleed opdracht afgerond, vanavond nog wat foto’s maken en een afspraak om het zware gevaarte weer op te halen. De eigenaar had met pur schuim alles vastgezet in een ombouw voor het versjouwen, voorbijgaand aan het gegeven dat de ombouw juist bedoeld is ter bescherming van de bekleding van de versterker. Nu zat de bekleding dus onder het pur, verkleefd en niet te verwijderen. Dus opnieuw bekleden. Nu had ik voor mezelf al een keer een versterker herbekleed, het ging me goed af. Vond het zelfs leuk. Dus, zo dacht ik, zijn er vast mensen die het niet leuk vinden of er niet goed in zijn, maar toch graag hun versterker graag herbekleed zien. Een aantal reacties gekregen, waarbij ik er een vooral met raad heb bij kunnen staan opdat deze zelf aan de slag ging. En dus een echte opdracht. Dus doen waar ik goed in ben, dat doe ik al. Mijn grootste probleem is, dat er meer dingen zijn waar ik goed in ben. Ook dingen die ik veelal al allemaal doe. Moet ik dan perse gaan kiezen? Zoals ik vandaag al spontaan op twitter postte: ‘Het leven is keuzes maken.. ok.. dan kies ik alles’. Een ding waar ik dus niet goed in ben, is het kiezen tussen de dingen waar ik goed in ben. Soms heb je niets te kiezen, dan heb je iets, iets waar je niet goed in bent en je het toch moet doen. Meestal ben ik daar ook wel goed in, doen waar ik niet goed in ben. Maar dan moet je ook achteraf niet zeuren dat het niet goed gedaan is….
jezelf zijn
De volgende reactie op een reactie van mij op het blog van Peter deden mijn hersennen even flink kraken: “Mocht je morgen zijn wie je over twee maanden wilt zijn, laat dan nog even een comment achter hoe je dat gedaan hebt :)” Morgen zijn wie je over twee maanden wilt zijn, waarom zou je inderdaad wachten? Als ik daar zo graag wil zijn, wat houd me tegen? Wat is er op tegen om thuis te komen en te declareren ‘Ik ben een ander dan wie ik vanochtend was!’. Hoe zou je het voor elkaar krijgen, jezelf twee maanden vooruitschuiven. Alles overhoop en verder geen omkijken meer naar het proces ernaartoe. Morgen wakker worden en zijn waar je niet verwacht had te zijn. Is het werkelijk te doen of eerder een leuk concept voor fictie, een droom rammelend van tegenstrijdigheden, een vermakelijke film over tijdreizen maar vol paradoxen en plotgaten. Ik kan mijn eigen gedachten wel verzetten, mezelf voornemen anders te zijn, anders te reageren, anders te uiten, anders interpreteren. maar ik ben niet alleen. Ik heb te maken met iedereen in mijn omgeving, thuis, op werk, de vereniging. Die zullen wel weer anders gaan reageren op mijn anders zijn, meeveranderen in mijn veranderde gedrag, wennen aan mijn nieuw verklaarde ik. Wie ik ben over twee maanden, of wie ik wil zijn vereist inspanning, een inspanning die ik zal moeten leveren. Een inspanning van twee maanden valt niet in een nacht te vatten. Dan nog, als ik dat wel voor elkaar krijg, dan zou ik over twee maanden met dagelijks dezelfde inspanning iemand zijn die ik, even snel nagerekend, over tien jaar zou zijn. Ik spreek u nog over twee maanden, ik plan graag vooruit, zo ben ik nu eenmaal.
nieuw stripje
Ontwenningsverschijnselen
Was ik voordat ik op vakantie ging nog enthousiast over alles wat met social media, bloggen, twitter en wat dies meer zij, had me gestort op google+, deed vol overgave mee aan een #blogpraat, het tweede scherm bij zomergasten, nu ik terug in den landen ben bekruipt me het gevoel dat ik digitaal ontwend ben. Ik zie er waarlijk tegenop om mijn twitter account weer op te roepen, blogs te gaan lezen, me digitaal weer hoorbaar te maken. Ik ben maar een weekje weg geweest, heb zowaar iedere dag netjes een dagboek bijgehouden, iedere dag een blad of drie vier volgeschreven, dat voor een vakantie waar vooral veel niets doen en rust op de agenda stond. Het is niet het schrijven, wat dan wel? Een week lang heb ik geen verplichtingen gehad, ik had wel een globale planning, om en om een dagje camping, dagje iets doen. Maar meer dan dat was het niet, geen verplichtingen, geen internet, geen andere sociale contacten dan hen die bij ons op het veldje stonden, te wachten bij het fritkot, tijdens het afwassen, ook met de kinderen aan het zwemmen waren. Het was allemaal eenvoudig, je sociale kring is klein, overzichtelijk en direct, je zegt elkaar goedemorgen en gedag. Ik kan dat ook op twitter gaan doen, iedereen een goede morgen gaan wensen, melden dat ik een bakkie (_)] doe. Maar wie zijn jullie? Wat heb ik met jullie? Of sterker nog, wat hebben jullie met mij?
Het roer moet om
Het roer moet om, daar ben ik van overtuigd, maar hoe en waarheen, met wie? Ik ben het een beetje zat, de sleur is erin geraakt, ik werk al een flink aantal jaren met plezier, mijn functie heeft zich de laatste jaren meer verdiept, ben wat minder de breedte in gegaan, wat ik op zich wel jammer vind, maar merk ook dat mijn kennis daarin nog steeds voldoende is om me overal mee te kunnen bemoeien en er mee weg kan komen. Toch heeft het kanten die ik liever zou willen afstoten of beter gezegd abstraheren, minder diep de praktijk in duiken en verder de theorie in. Mijn kennis zal niet minder worden en kan desgevraagd met mijn collega’s worden overlegd, ik help mensen graag, maar kan dat moeilijk doen als ik zelf diep in ‘de problemen’ zit. Dat is mijn werk op dit moment, diep de problemen induiken en naar boven komen met de oplossing, misschien niet de oplossing, maar wel een oplossing. Moet ik dan eerst aankloppen bij iemand anders? Een hele opleiding gaan afdwingen bij mijn werkgever? Laat ik op de makkelijkste plek beginnen, bij mezelf. Ik hoef mezelf niet te overtuigen dat investeren in mezelf beter is voor mij, te overtuigen dat wat ik wil ook goed is voor mij. Dat weet ik namelijk al, daar ben ik mezelf voor. Waar ik heen wil is me nog niet helemaal duidelijk. Een vage richting is er wel. Dus als eerste maar eens een studieboek aangeschaft, helaas nog niet binnen vooraleer ik op de camping zit. Is ook niet erg, geeft wel weer rust om alles los te laten en alle nieuw verworven inzichten en enthousiasme ook pas te vergaren op een moment dat het ook direct toepasbaar is. Na het kamperen nog een week de tijd om alles op een rij te zetten, het boek eens goed door te nemen, uiteen te zetten wat het voor mij en voor het bedrijf waar ik werk allemaal kan betekenen. Dan heb ik voor mezelf de stap al gezet, de kennis alweer deels in huis om verder te groeien, het liefst ook het bedrijf mee te laten profiteren van mijn nieuw vergaarde competenties.
wat vind ik leuk
Soms twijfel ik of ik nog wel gelukkig kan worden in mijn werk, dat ik niet mijn grens heb bereikt van wat ik wil in dit werk, waar ik nog verder in kan groeien. Ik heb nu drie weken vakantie, dus een mooie tijd om daar eens goed over na te denken. [url=http://www.met-k.com/2011/08/03/doen-wat-je-leuk-vindt/]Doen wat je leuk vind[/url], [url=http://www.vrijewerker.nl/]vrij werken[/url]. Het klinkt zo aanlokkelijk, maar hoe breng ik dat in de praktijk? Gewoon doen, wordt vaak geopperd, een andere koers inslaan, het gaat vanzelf wel goed. Toch, wat als het niet goed zal gaan? of minder dan nodig? Ik heb een passie voor striptekenen, ben geen groot kunstenaar maar teken met veel plezier en ook niet geheel slecht, ik teken regelmatig stripjes en overige illustraties op verzoek. In het kader van doen wat je leuk vind ben ik begonnen met het opzetten een cursus striptekenen voor kinderen, had alles al goed voorbereid, op mijn werk tijd vrij gemaakt, een ruimte geregeld, geadverteerd, stukjes in de lokale krant, folders op scholen, mijn netwerken aangesproken, uiteindelijk had ik twee inschrijvingen, te weinig om de cursus door te laten gaan. Zeker te weinig om mijn werk voor op te geven en me afhankelijk te laten zijn, laat staan mijn kinderen te voeden. Misschien pak ik het niet goed aan. Misschien heb ik het gewoon verkeerd ingeschat, vinden kinderen striptekenen niet meer leuk. Aan alle kanten werd het idee goed ontvangen, iedereen was enthousiast. Moet ik dan alles opgeven? Het blijven proberen? Me full time gaan richten op wat ik werkelijk leuk vind? Hoe zet ik mijn passie voor striptekenen om in een full time baan die in ieder geval brood op de plank brengt en de hypotheek kan betalen? help…