En toen

Ik zou thuiswerken. De woningbouw had namelijk besloten dat we maar een dagje vrij moesten nemen voor het vervangen van de cv-ketel. Zoveel dagjes vrij heb ik niet, dus was thuiswerken een aardig alternatief. Ik zette me aan tafel, laptop voor mijn neus. Alles netjes voorbereid, de juiste bestanden opgehaald, alle benodigde vensters open. De juiste inloggegevens op een rij.

Ik wist wat ik moest doen. Vol goede moed begon ik aan het werk. Toch kwam ik geen stap verder. Ik zag niet meer waar ik wat moest doen. Ik kon geen logica meer brengen in mijn werkzaamheden. Wat toch eigenlijk de essentie is van mijn werk. De logica ergens in brengen. Structuur aanleggen. Alle puzzelstukjes op de juiste plek leggen. Maar alle stukjes leken op elkaar en hoe ik ook paste en mat, niets leek goed te gaan. De verbanden waren weg. Zo heb ik nog even aangemodderd. Mezelf proberen op te peppen: 'Stel je niet zo aan, je kan het makkelijk'. Tussendoor nog wat andere werkzaamheden afgerond die minder logica vereisten. Was het soms teveel ineens? Dus nog geprobeerd alles op te breken in kleinere stappen. Maar hoe kleiner de stappen, hoe groter de chaos. Ik werd emotioneel. Hoe harder ik het probeerde hoe verder de structuur in mijn hoofd uiteen viel.

Mijn hoofd had kortsluiting.

Mijn werkgever gebeld, gevraagd of hij langs kon komen. Proberen te achterhalen waar de kortsluiting vandaan kwam. Had ik het wel naar mijn zin op mijn werk, was er thuis iets? Er is zoveel. Het is druk, zowel in werk als privé. Emotioneel is er ook een hoop gebeurd, een hoop weer naar boven gekomen. Ik ben er nog steeds niet uit wat er toen gebeurde of waarom. Of hoe ik het kan voorkomen. Ik ben goed in mijn werk, heb genoeg ervaring en bagage, kan het goed vinden met mijn collega's, heb genoeg ontspanning, ik sport, fiets iedere dag met de kinderen naar school en werk, wandel met de hond, speel in een bandje.

Dat het toen gebeurde kan ik wel verklaren. Thuis is er minder druk om te presteren, geen baas, geen collega's, geen afleiding, alleen het werk. Daarom manifesteerde het zich zo extreem, er waren geen remmen, niet nodig, ik was alleen. Op het werk valt het makkelijker te verbloemen, ga je er ongemerkt omheen werken, leg je meer aandacht bij andere zaken, houd je je bezig met je collega's. Je houd jezelf voor dat je niet veel verder komt omdat er teveel zaken tussendoor komen.

Ik mocht(of eerder moest) de hele week thuisblijven, even rustig aan. Langzaam daarna weer begonnen, maar toch spookt het nog door mijn hoofd. Bang dat het terugkomt. Dat het stiekem nog niet over is. Dat als het weer komt het nog harder zal toeslaan.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *