Kurai’s Blog

Ook een mooie metafoor, de dag is nog jong, alle kansen liggen nog open en voor het grijpen. Nu heeft een eerder bericht me een mooie tip voor mijn toekomstige balkon opgeleverd, toch was de strekking van het verhaal minder praktisch en meer zelfreflecterend bedoeld. Ik werd gebeld met de vraag of ik zin had om bij de buitenschoolse opvang een workshop striptekenen te doen. Ik werd gebeld naar aanleiding van een mail die ik ruim een jaar terug gestuurd had, ik was toen op zoek naar cursus ruimte voor een striptekencursus. Ik had toendertijd twee maanden meegekregen van mijn ex-werkgever, twee maanden geheel voor mezelf. Ik heb heel mijn netwerk gemaild, ik heb tijd voor free lance werk, komt allen! Tevens had ik ruimte geregeld, advertentie in het lokale krantje voor een striptekencursus.. Maar het bleef stil, de twee maanden waren voorbij. De cursus had twee aanmeldingen, te weinig om door te gaan. Achteraf had ik misschien de cursus toch beter kunnen laten doorgaan, zoveel hoefde ik ook weer niet in te leggen op de zaalhuur en materiaalkosten. Het was ook juist mijn insteek om mijn kennis over te dragen, niet om uit de kosten te komen, het was deels ook een investering van mij in de maatschappij. Een misgelopen kans en twee telleurgestelde kindjes. Maar de dag is nog jong, kansen genoeg. Dus ik werd gebeld. Mijn eerste reactie was dat ik op dit moment geen tijd had, ik zou eens rondvragen of ik andere mensen kende die eventueel wel zouden kunnen. Nadat ik had opgehangen bedacht ik me dat het jaar haast weer teneinde is. Immers: als de pepernoten in de winkel liggen, zijn de sint, kerst en oud en nieuw zo goed als in aantocht. Komend jaar heb ik weer tijd om te investeren. Bovendien zal dit grotendeels voor mij geregeld worden, hoef zelf enkel maar te concentreren op wat ik ga aanbieden. Klein en overzichtelijk. En niet onbelangrijk, precies naar mijn hand.

Mijn moeder zei het ook altijd, als ik weer eens vergeten was wat ik wilde zeggen. ‘Dan was het vast niet belangrijk.’ Erg frustrerend, want het was vast en zeker meer dan belangrijk… denk ik, maar dat kon ik me dan ook niet direct herinneren. Het zou ook iets te makkelijk zijn, alles wat belangrijk is gewoon maar vergeten en er dan van uit gaan dat het toch niet belangrijk was, anders had je het wel onthouden. Nu had ik nog iets willen zeggen, iets over metaforen, maar laat ik het maar niet doen, het is niet belangrijk. Het is niet vergeten, niet niks, maar het blijft beter ongezegd, zo heb je van die dingen, die laat je beter zo.

Het dient zich aan op momenten dat ik het even niet meer weet. Ik ben alweer verder. Het speelt niet direct in mijn hoofd en het overvalt me. Een jaar geleden heb ik er zelf nog om gevraagd. Ben ik een paar maanden bezig geweest. Uitbreiden, oppoetsen tot een mooie glimmende kristallen bol die ik veelvuldig raadpleegde. Rondvragen om mijn toekomst uit te kunnen stippelen. Maar de bol gaf geen sluitend antwoord, negatief zelfs. Helaas. Niet nu. Ik heb mijn bol weggestopt. Begraven. Laten rusten. Vergeten. Maar nu, een jaar later ontspruit de ene na de andere loot. Maar ik heb geen tijd om voor ze te zorgen. Ben te druk om ze te laten bloeien en ren met mijn lompe laarzen heen en weer en vertrap ze. Laat ze uitdrogen Het onkruid tiert welig, overwoekerd alles en ontneemt mij het zicht op wat zich had kunnen ontwikkelen tot een goed bloeiende tuin. Ik ben geen tuinier. Niet van nature. Misschien ben ik ook te groot begonnen. Een complete moestuin met alles erop en d’r aan is te hoog gegrepen. Laat ik eerst maar eens een potje in de keuken zetten, desnoods beginnen met tuinkers. Dat lukte me op de kleuterschool al, dus waarom nu niet? Ik heb nog wat zaadjes over. Nog een paar scheuten kunnen redden van hun ondergang. De keus is nu aan mij, te kiezen welke ik zal laten opbloeien. Vezorgen en in de hand houden, als bonsai boompjes. Klein en overzichtelijk. En niet onbelangrijk, precies naar mijn hand.

Vaak schieten mij achteraf nog dingen te binnen. Heb ik zelfs vooraf al zaken. Onderwerpen die ik graag had besproken, vragen die ik had willen stellen. Dingen die dwars zitten. Tijdens een gesprek vervagen ze naar de achtergrond, dringen andere onderwerpen spontaan voor. Ik vergeet ze dan. Soms komt er een onderwerp naar boven tijdens zo’n gesprek wat vanzelf weer wegzakt door al het andere wat er bovenop gestapeld wordt. Wie schrijft die blijft. Daarom mail ik graag, schrijf ik een blog. Dat houd de communicatie mooi gescheiden. Als ik een onderwerp wil bespreken, dan tik ik wat ik zelf denk, ben ik niet afhankelijk van wat een ander inbrengt. De enige stoorzenders zijn mijn eigen gedachten. Toch, door te schrijven staat het zwart op wit, duidelijk genoteerd, makkelijk terug te lezen. Zo vind ik dat ieder bedrijf in ieder geval per mail of anders een formulier bereikbaar moet zijn. Alleen bellen werkt niet, vaak omdat er ook altijd een verkoop praatje aan vast zit dat mij teveel afleid van mijn werkelijke probleem, of erger nog, de ander teveel occupeert om mijn probleem fatsoenlijk af te kunnen handelen. Een aantal bedrijven zijn weer via twitter bereikbaar. Heel hip allemaal en bovenop de sociale media bubbel die weer flink aan het groeien is. Maar 140 tekens is te weinig voor een goede vraag. De tijd zal het leren, ben ik nu oud aan het worden en ben ik huiverig aan het worden voor nieuwe ontwikkelingen. Of ben ik terecht bezorgd om de SM bubbel en zijn we dadelijk te laat met het codewoord en hebben onszelf weer de strop omgedaan?

Waar gehakt wordt vallen spaanders. Hoe meer werk, hoe meer er fout kan gaan. Zeker in mijn werk. Ik heb al verschillende malen mogen duiken in een wirwar aan code, achterhalen wat er mis is. Vaak een logica fout, een kronkel in de gedachten van mijn illustere voorgangers. Vaak bestempeld als geniaal, onevenaarbaar. Soms kost het me erg veel moeite om in hun psyche te kruipen, de gangen na te gaan, te begrijpen wat de bedoeling was en hier ook het probleem in te ontdekken. Als de vinger dan eenmal op de zere plek ligt is het tijd om te zoeken naar een oplossing. De meest omslachtige en tijdsrovende oplossing zou zijn alles opnieuw op te bouwen. Van de grond af, een overweging die ik maak en soms ook aandraag als enige fatsoenlijke oplossing. Vaak is er geen budget. Moet het snel klaar, de applicatie is immers al live. De oplossing bestaat dan deels uit eigen inbreng, aaneengeknoopt met bestaande elementen. Probleem hierin is dat er in het aanknopen bij de bestaande elementen vaak ook weer problemen naar boven komen. Het is soms lastig laveren, tussen dat wat ik moet en wil opruimen en de tijd die ik er voor krijg/de klant wil betalen. Het is ook extra lastig om tevoren een inschatting te maken. Nu heb ik mijn ervaring mee, weet zaken redelijk in te schatten, maar soms boor je een bron aan die het ene na het andere probleem blijft spuien. Als het eenmaal is opgelost, soms een kleine pleister op de wonde, soms een flinke aderlating en de vinger weer van de plek kan, is iedereen tevreden. Er heeft nu ook een verschuiving plaats gevonden. De berg spaghetticode heeft opeens een nieuw baasje. Dat baasje, dat ben ik. Alles wat vanaf nu fout loopt ligt nu binnen mijn verantwoording. Mijn status van hij die het heeft opgelost is nu opeens die van de boeman die er niets van bakt. Mijn taak is inhoudelijk niets veranderd. Ik duik nog steeds met regelmaat in de diepe krochten van de gedachten van mijn voorgangers. Alleen is de perceptie ervan verschoven. Alles wat nu nog naar boven komt wordt toegeschreven aan de werkzaamheden die ik heb uitgevoerd.

“Heb je al in je tas gekeken?” “Jaahaa! Daar heb ik al gekeken!” “Weet je zeker dat je ze in je tas hebt gestopt?” “Jaahaa! Nou!” “Mag ik dan even.. ” “Nee! Ik heb echt gekeken!” “Liggen ze niet in het sleutel bakje in je klas?” Verzuchtend togen we naar de klas maar geen sleuteld in het bakje, zoeken bij en onder de kapstok. Het begint een ritueel te worden, sleutels kwijt. Alweer de zoveelste keer deze week, zelfs de tweede keer deze dag. Vanochtend lagen ze nog buiten in de tuin. Niet te vinden. “Dan moeten ze nog op je fiest zitten en anders gaan we gewoon lopend naar huis!” Ze zitten niet op haar fiets, ik kijk toch zelf even in haar tas en vis direct de sleutels eruit. “Dat kan niet!” Toch is het zo, ik heb ze er heus niet ingetoverd. Het is iedere keer weer een beproeving, de keer ervoor was het zelfs heel diep graven in haar geheugen, ze was mee met een vriendinnetje, naar de muziek/dansschool, daar had ze de sleutels bij de dansjuf in de koektrommel gedaan. Ze heeft het niet van een vreemde. Ik zoek me ook vaak rot, leg zaken even ergens neer, vanuit een jaszak, of als ik mijn tas weer eens leegruim. Boodschappenlijstjes die thuis blijven liggen(en waar ik zonder echt de helft van vergeet). Wat dat betreft een mooie spiegel.. Toch is de frequentie waarmee de fietssleutels iedere week een paar keer ‘kwijt’ raken wel wat frustrerend, voor haar nog het meest.