Kurai’s Blog

Iedereen is anders. Iedereen denkt anders. Doet anders. Sommige mensen lijken op elkaar. Hun gedachten liggen dicht bij elkaar. Hun doen lijkt op elkaars doen. Zij begrijpen elkaar. Andere mensen verschillen als dag en nacht. Zijn dus anders. Begrijpen elkaar moeilijk. Zouden elkaar beter begrijpen als ze inzien dat ze anders zijn. Inzien hoe ze anders zijn. Zich proberen in te leven in de ander. Begrip te tonen voor het anders zijn van de ander, anders was de de ander niet de ander geweest maar de een. Nieuwsgierig te zijn naar de ander, zich verbazen over de ander. Verbazen in plaats van te irriteren. Nieuwsgierig te zijn naar het waarom van het anders zijn. Een ander niet verwijten om het anders zijn.

[html][/html]

Ik kan het hier hebben over het uitzetten van Mauro. Me druk maken over de blije boodschap van de euro top die holler is dan de pompoenen die op het moment op onze keuketafel staan. Me verontschuldigen dat ik niet in een tentje voor de bank zit. Wapenhandelaren bij de Rabobank. Johan Cruijf. Toenemend geweld gebruik tussen politie en criminelen. Maar we verliezen ons hierin te vaak in details die onze ogen af houden van wat er werkelijk mis is. De hele politiek is al jaren, decenia, eeuwen lang een grote poppenkast en wordt met de jaren steeds groter. Een poppenkast met ogenschijnlijk magische krachten. Het volk, het publiek is in de ban van wat zich in de poppenkast afspeelt. We zijn zo gefocused op het spel, de popppen, gaan er zo in op dat we niet door hebben dat het een spel is, dat er zich meer afspeelt achter de kast en onder de poppen. We worden gevraagd om mee te doen, we mogen ook even roepen. En zie, we hebben invloed. Zo lijkt het. Maar het verhaal staat allang vast. We kunnen roepen wat we willen, het grootste deel van het publiek is zo betoverd dat ze roepen waar de poppenspelers op aanstuurden: “Links!”of “Rechts!”. Af en toe roept iemand eens wat anders maar komt haast nooit boven het gros van het publiek uit. Als iemand zich waagt het poppenspel te onderbreken wordt deze vriendelijk verzocht het theater te verlaten, liefst zonder al te veel te rumoer. Het is niks nieuws, we laten ons al sinds mensen heugenis een loer draaien. Laten ons vermaken met brood en spelen. Laten ons influisteren. De poppenspelers regeren, vol van angst om de touwtjes kwijt te raken. Zo af en toe raakt de poppenspeler uit zijn rol. Pikt het publiek het niet langer, is het spel te doorzichtig geworden, het verhaal te vergezocht. Maar het moet ver gaan wil het publiek massaal op staan en de poppenspelers uit de kast te verjagen.

We zoeken graag een oorzaak voor onze problemen. Liefst eentje die buiten onszelf ligt. Eentje waar we zelf niet direct iets aan kunnen doen. Een oorzaak die verhult wat werkelijk het probleem is. Niet voor jezelf maar voor de ander. Omdat je je schaamt voor de werkelijke oorzaak. Omdat je jezelf voor de gek wilt houden, bang bent voor de gevolgen. Opziet tegen de inspanning die het vergt. Last van je buik? Was het de pizza? Probleem opgelost, morgen zal het wel weer ergens anders aan liggen. Hoesten? Ach het heerst. Het probleem krijgt een oorzaak toegekend waar we schijnbaar niets aan kunnen doen. Dus hoeven we niet meer te zoeken naar de oplossing. Wel zo makkelijk, geen oplossing mogelijk is zo goed als gelijk aan opgelost zijn. We doen dit in het klein. Maar ook in het groot. De oorzaak ligt bij de maatschappij, bij de regering, de marktwerking. We wijzen met z’n allen alle kanten uit. We zoeken een zondebok voor onze problemen. Hangen het op aan iets anders, dat buiten onze grenzen valt. En als we toch al bezig zijn, dan gooien we nog wat meer problemen op dezelfde horens, handig zo’n kapstok voor alle ellende. Maar hoe groot of klein de problemen zijn. Wat de gevolgen ook voor impact hebben. We moeten de oorzaak vooralleer zoeken bij onszelf. Ga bij jezelf eens te rade. Wat heb ik gedaan om de problemen te veroorzaken. Wat zijn de gevolgen als dit zo door blijft gaan? Zonder te wijzen naar iets of iemand anders. Wat kan ik structureel veranderen. [url=http://weblog.kurai.nl/index.php?entry=entry110922-101652]Ik heb geen probleem[/url] logde ik een poos terug nog, maar iedere dag heeft weer nieuwe problemen die op onze weg komen, keuzes die we moeten maken.

Stel nou eens dat het niet zo is… Wat als er vanacht een wonder gebeurt.. Probeer jezelf vleugels aan te meten.. Maak het in gedachten eens wat kleiner.. Allemaal goedbedoelde aanrijkingen. Maar problemen zitten niet altijd alleen maar in je hoofd. Soms zijn ze echt. Zijn de problemen fysiek aanwezig. Staan ze zwart op wit. Zitten zelfs in het hoofd van een ander die dicht bij je staat. Soms is het niet het gebrek aan wilskracht waarom een probleem blijft liggen. Soms ontbreekt het aan de middelen. Soms groeit een probleem zonder dat je er zelf de hand in hebt. Soms krijg je iets op je dak wat je flink onderuit haalt. Dan kun je het probleem wegdenken wat je wilt, maar de handen moeten uit de mouwen. Het probleem is er, daar kan je niet omheen. Je moet door. Stukje bij beetje met veel geduld. Het probleem zien zoals het is, niet alsof het niets is, niet alsof het onoverkomelijk is. Je kan jezelf wel vleugels aan gaan meten en weg proberen te vliegen, maar het probleem is van jou, blijft bij jou, hoe ver je ook vliegt. Onderkennen dat je problemen hebt, ze bespreekt, betekent niet dat je ze groter maakt dan dat ze zijn. Het betekent niet dat je bij de pakken neer gaat zitten. Je zit dan niet te wachten op adviezen die je zouden motiveren het probleem aan te pakken. Daar ben je al mee bezig. Je bent al onderweg. Adviezen zijn niet hetgeen waarop je wacht. Het heeft tijd nodig en om de tijd te doden is er behoefte aan een luisterend oor. Afleiding. Misschien is de weg nog lang, of is het einde bijna in zicht, maar je hebt je probleem onder ogen gezien, het ingeschat op zijn waarde en er een plan tegenaan gegooid waar je jezelf in hebt kunnen vinden. Gestaag ga je door.

Ze trilt in de zon, met de zweem van een illusie. Het is geen luchtspiegeling, heel werkelijk staat ze daar, in de verte. Aan het einde van de weg die zich voor mijn voeten uitrolt. Een weg waar nog hard aan gewerkt moet worden. Mijn schouders zijn klaar om zich eronder te zetten, vervuld door de warmte van de zon. Gedreven door wat er voor mijn ogen staat. Nu nog lastig te zien, enkel in gedachte, het eindresultaat mag er zijn. Zoals altijd geeft de zon alles een warme gloed. Alle lijkt mooier dan het is. Nu nog een motivatie, trillend in de zon. Wat als straks de zon zich achter de wolken gaat verschuilen, de regen in gaat zetten en de herfst zich in volle glorie zal manifesteren, zal ik dan nog steeds met evenveel kracht door kunnen gaan? Als ze niet meer staat te schijnen maar verscholen gaat achter een gordijn van regen.