maar ik weet niet meer

Het dient zich aan op momenten dat ik het even niet meer weet. Ik ben alweer verder. Het speelt niet direct in mijn hoofd en het overvalt me. Een jaar geleden heb ik er zelf nog om gevraagd. Ben ik een paar maanden bezig geweest. Uitbreiden, oppoetsen tot een mooie glimmende kristallen bol die ik veelvuldig raadpleegde. Rondvragen om mijn toekomst uit te kunnen stippelen. Maar de bol gaf geen sluitend antwoord, negatief zelfs. Helaas. Niet nu. Ik heb mijn bol weggestopt. Begraven. Laten rusten. Vergeten. Maar nu, een jaar later ontspruit de ene na de andere loot. Maar ik heb geen tijd om voor ze te zorgen. Ben te druk om ze te laten bloeien en ren met mijn lompe laarzen heen en weer en vertrap ze. Laat ze uitdrogen Het onkruid tiert welig, overwoekerd alles en ontneemt mij het zicht op wat zich had kunnen ontwikkelen tot een goed bloeiende tuin. Ik ben geen tuinier. Niet van nature. Misschien ben ik ook te groot begonnen. Een complete moestuin met alles erop en d’r aan is te hoog gegrepen. Laat ik eerst maar eens een potje in de keuken zetten, desnoods beginnen met tuinkers. Dat lukte me op de kleuterschool al, dus waarom nu niet? Ik heb nog wat zaadjes over. Nog een paar scheuten kunnen redden van hun ondergang. De keus is nu aan mij, te kiezen welke ik zal laten opbloeien. Vezorgen en in de hand houden, als bonsai boompjes. Klein en overzichtelijk. En niet onbelangrijk, precies naar mijn hand.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *