Ze trilt in de zon

Ze trilt in de zon, met de zweem van een illusie. Het is geen luchtspiegeling, heel werkelijk staat ze daar, in de verte. Aan het einde van de weg die zich voor mijn voeten uitrolt. Een weg waar nog hard aan gewerkt moet worden. Mijn schouders zijn klaar om zich eronder te zetten, vervuld door de warmte van de zon. Gedreven door wat er voor mijn ogen staat. Nu nog lastig te zien, enkel in gedachte, het eindresultaat mag er zijn. Zoals altijd geeft de zon alles een warme gloed. Alle lijkt mooier dan het is. Nu nog een motivatie, trillend in de zon. Wat als straks de zon zich achter de wolken gaat verschuilen, de regen in gaat zetten en de herfst zich in volle glorie zal manifesteren, zal ik dan nog steeds met evenveel kracht door kunnen gaan? Als ze niet meer staat te schijnen maar verscholen gaat achter een gordijn van regen.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *