Auto

[img=images/daihatsu_hijet.jpg popup=false float=right]”Wanneer koop je nou eens een auto?”, “Daan gaat toch binnenkort een auto kopen?”, “Met een auto heb je geen last van stakingen”, opmerkingen die mij geregeld op het werk om de oren vliegen, gezien de situatie zal dat nog wel een poosje duren, de vraag wat voor auto ik zou willen kopen is misschien wat interessanter, nu zag ik laatst een busje voorbij rijden, busjes zijn handig, veel zitplaats, veel laadruimte, hoewel dat bij dit busje wat twijfelachtig is, het is niet veel groter dan een kleine personenwagen, een pinda op wielen, nu weet ik niet wat dat dan weer over mij zegt, maar leuk vind ik ‘m zeker, heeft u een auto? in welke auto zou u willen rijden?

Balans

Het was een kwelling. Het was een bijzondere kwelling om het richtingloze lichaam te dragen. Het logge, instabiele lichaam. Iedere stap vergde een immense inspanning om opnieuw het evenwicht te vinden. Het lichaam zwalkte waar het niet heen wilde. Uit alle macht proberend gracieus te blijven. Het zitten gaf enige rust. De bus stopte. De zware taak kon weer voortgezet worden. Stap voor stap. Het was nu niet ver meer. Voor het raam van de werkplaats hield alles stil. Een vage balans was gevonden. Schots en scheef, maar in balans. Stabiel. Tot in het hoofd alles weer in beweging kwam. De balans kwijt. Alles in een diepe afgrond stortte.

Simpel

Het stukje metaal sprong zijn vrijheid tegemoet. Glimmend van trots. Vrij van de grijper. De man met de grijper poogde weer het stukje metaal te vangen. Vrolijk stuitert het metaal het trottoir over. De man kijkt even vrolijk als het stuiterend metaal. Onverstoord met zijn grijper grijpend naar het glimmende stukje op de grond. Even opkijkend voor een gedeelde glimlach. Een half uur later staat de man daar nog steeds. Nog steeds tevreden. Tevreden met het spel dat het stukje metaal met hem speelt.

rust roest

Gisterochtend blij verrast. Op mijn bureau lag een roestig zwaard op mij te wachten. Collega M had de zolder van zijn ouders opgeruimd en kwam nog een oud familie stuk tegen. Oud is het zeker. Roestig vooral. Leuk om de eenzame avondjes op te gaan vullen. Die komen er zeker nog aan. Volgende week op ‘huizen’ jacht. Huis zal het niet worden, thuis des te meer. Tijdelijk. Of langer. Ligt eraan wat ik kan vinden. Hoe groot vooral. In de stad, dus beter bereikbaar. Alleen dat dan weer wel. Ik kijk er naar uit en zie er tegenop. Waar kijkt u naar uit? Waar ziet u tegenop?

Pasen

Even veilig. Even weg. Te kort. Veel te kort blijkt achteraf. Maar de plichten riepen. Als ik ergens aan wil vasthouden op dit moment is het mijn werk, de enige echte zekerheid. Nu is er ook familie. Daar was ik dus even. In Maastricht. Het zuiden des lands [url=http://www.wilhelmus.nl/LIM.html new=true]in ‘t bronsgroen eikenhout[/url]. Op familie kan je ook altijd terug vallen. Limburg valt alleen zo verdomd ver naar beneden. Maar even weg, bij familie, vertrouwd en met mooi weer. De oudste mee, met de trein, blijven logeren, paaseieren zoeken met de nichtjes en achternichtjes(of hoe dat ook heet, de dochters van de broer van je zwager). Een leuke herinnering voor later. Hoe bent u de paasdagen doorgekomen? Valt u wel eens terug op familie? (en ja ik lees uw log heus wel)

jumpstyle?

toen jumpstyle en youtube in een minuten lang item op het acht uur journaal verschenen was voor mij de komkommertijd alweer aangebroken, maar jump style is niet mijn stijl.. [url=http://www.myrobotfriend.com/letigre/deceptaconvideo.html new=true]jump different style[/url]

Lachen

Lachen is gezond. Kijk maar naar de boeren met kiespijn. Lachen. Hard. Als in luidruchtig. Hard. Als in het meeste rendement van het plezier. Lachen om je eigen fouten. Lachen om een ander. Het leven lacht mee. Het lacht je toe. Lacht je uit. Tovert een glimlach op je gezicht. Wat maakt u aan het lachen?