Pasen

Even veilig. Even weg. Te kort. Veel te kort blijkt achteraf. Maar de plichten riepen. Als ik ergens aan wil vasthouden op dit moment is het mijn werk, de enige echte zekerheid. Nu is er ook familie. Daar was ik dus even. In Maastricht. Het zuiden des lands [url=http://www.wilhelmus.nl/LIM.html new=true]in ‘t bronsgroen eikenhout[/url]. Op familie kan je ook altijd terug vallen. Limburg valt alleen zo verdomd ver naar beneden. Maar even weg, bij familie, vertrouwd en met mooi weer. De oudste mee, met de trein, blijven logeren, paaseieren zoeken met de nichtjes en achternichtjes(of hoe dat ook heet, de dochters van de broer van je zwager). Een leuke herinnering voor later. Hoe bent u de paasdagen doorgekomen? Valt u wel eens terug op familie? (en ja ik lees uw log heus wel)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *