jezelf zijn

De volgende reactie op een reactie van mij op het blog van Peter deden mijn hersennen even flink kraken: “Mocht je morgen zijn wie je over twee maanden wilt zijn, laat dan nog even een comment achter hoe je dat gedaan hebt :)” Morgen zijn wie je over twee maanden wilt zijn, waarom zou je inderdaad wachten? Als ik daar zo graag wil zijn, wat houd me tegen? Wat is er op tegen om thuis te komen en te declareren ‘Ik ben een ander dan wie ik vanochtend was!’. Hoe zou je het voor elkaar krijgen, jezelf twee maanden vooruitschuiven. Alles overhoop en verder geen omkijken meer naar het proces ernaartoe. Morgen wakker worden en zijn waar je niet verwacht had te zijn. Is het werkelijk te doen of eerder een leuk concept voor fictie, een droom rammelend van tegenstrijdigheden, een vermakelijke film over tijdreizen maar vol paradoxen en plotgaten. Ik kan mijn eigen gedachten wel verzetten, mezelf voornemen anders te zijn, anders te reageren, anders te uiten, anders interpreteren. maar ik ben niet alleen. Ik heb te maken met iedereen in mijn omgeving, thuis, op werk, de vereniging. Die zullen wel weer anders gaan reageren op mijn anders zijn, meeveranderen in mijn veranderde gedrag, wennen aan mijn nieuw verklaarde ik. Wie ik ben over twee maanden, of wie ik wil zijn vereist inspanning, een inspanning die ik zal moeten leveren. Een inspanning van twee maanden valt niet in een nacht te vatten. Dan nog, als ik dat wel voor elkaar krijg, dan zou ik over twee maanden met dagelijks dezelfde inspanning iemand zijn die ik, even snel nagerekend, over tien jaar zou zijn. Ik spreek u nog over twee maanden, ik plan graag vooruit, zo ben ik nu eenmaal.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *