Andere koek

Ik ruik het al als ik richting de trap naar het perron loop, stoffig, teer, amoniak en nicotine. Er staat een man op de trap een sigaret te roken. De rook waait met de wind mee en verspreid zich over het perron. As dwarrelt langzaam naar beneden, de man tikt nog even om wat meer as te laten vallen. De trein komt eraan, hij neemt nog een laatste hijs en gooit de peuk onder de trein, hoest nog even flink en blaast zijn laatste rook uit zodat de mensen om hem heen ook nog even mee kunnen genieten. Ik zit in de trein, mijn jas ruikt nog steeds naar rook.

Ik vind het nog steeds een raar verschijnsel, roken. Ik snap best dat je iets lekker kan vinden. Maar er zitten zoveel andere gewoontes aan die een beetje raar zijn en toch algemeen geaccepteerd of gedoogd worden. Heb al eens eerder een gelijk log geschreven, maar deze zit weer in mijn hoofd.

Ik ruik het al als ik richting de trap naar het perron loop, indringend, een zweem van alcohol. Er staat een man op de trap een blikje bier te drinken. De wasem van zijn kegel waait met de wind mee en verspreid zich over het perron. Druppels hangend aan zijn snor vallen langzaam naar beneden, de man proest en druppels vliegen rond. De trein komt eraan, hij neemt nog een laatste hijs en gooit het blikje onder de trein, hoest nog even flink zodat de mensen om hem heen ook nog even mee kunnen genieten van zijn kegel. Ik zit in de trein, mijn jas ruikt nog steeds naar alcohol.

En ik eet graag koekjes…

Ik ruik het al als ik richting de trap naar het perron loop, zoetig, kaneel en boter. Er staat een man op de trap een koekje te eten. De kruimels waaien met de wind mee en verspreiden zich over het perron. Kruimels dwarrelen langzaam naar beneden, de man tikt nog even om wat meer kruimels te laten vallen. De trein komt eraan, hij neemt nog een laatste hap en gooit het restje onder de trein, veegt de laatste kruimels van zijn jas en mond zodat de mensen om hem heen ook nog even mee kunnen genieten. Ik zit in de trein, mijn jas ruikt nog steeds naar koek.

Werk

Ik doe mijn werk al ruim tien jaar. Al ruim tien jaar lang met plezier. Ook vandaag word ik weer blij van wat ik voor elkaar heb gekregen. Nog blijer wordt ik van een baas die dat ook kan inzien. Ik sleutel graag aan bestaande code, ruim op, deel in en structureer, daarbij de origenele logica en output te doorgronden en te behouden en het ook begrijpelijk te maken voor eventueel een ander die wat minder plezier haalt uit het in elkaar puzzelen van code van anderen.

Jij ook altijd met je spelletjes

Het is even geleden dat ik een fatsoenlijk computerspel heb gespeeld. Op mijn telefoon staat het nodige aan kleine casual games, maar die tellen niet. Het laatste spel waar ik met enthousiasme tijd aan heb besteed was Savage. Een vermakelijke mix tussen rts en fps. Niet te moeilijk lekker vlot te spelen. Twee teams, het team dat de basis van de andere als eerste weet neer te halen heeft gewonnen.

Nu zag ik regelmatig banner voorbij komen van StarWars: the old republic, free to play, dat klonk interessant. Ik had wel even tijd voor een spelletje die avond, dus download ik het installatie bestand. Bij het installeren blijkt dat ik nog een additionele 10 gig aan data moet downloaden.. da’s toch best veel. Dat wordt dus niet spelen die avond maar vooral installeren.

Ik had met al een voorstelling gemaakt van hoe ik het spel graag zou zien, afgaand op mijn ervaringen met andere spellen in dezelfde setting, het klassieke X-Wing gecombineerd met Jedi Knight, ook twee spellen die ik met plezier heb gespeeld. Helaas was het geen van beiden. Het is een MMO geworden met ook niets meer dan wat alle andere MMO’s te bieden hebben, los van alle dialoog die grotendeels gesproken is, vandaar die tien gig aan extra data. Het spel gaat om het ontwikkelen van je karakter, niets mis mee, dat had Jedi Knight ook. Het grote minpunt vind ik dat je karakter zijn skills ontwikkeld, maar jezelf niet, je hoeft niet behendiger te worden in de controls. Je drukt op schieten en je karakter schiet automatisch, mikt automatisch, als je een level verder bent schiet hij steeds beter, daar hoef je weinig zelf aan te doen. Het verhaal is redelijk mager, de opdrachten al na de eerste twee keer saai, repetetief en niet meer uitdagend. De NPC’s zijn erg bijziend, als je op een redelijke afstand loopt dan negeren ze je, dit kan ook aan het level van mijn karakter liggen. De controls zijn erg sumier en het karakter kan niet veel en loopt raar.

Zonde van mijn tijd en schijfruimte. Die gaat dus gewoon de prullenbak weer in. Nu maar wachten en hopen op verbetering met 1313 of een remake van X-Wing. Ik heb nu wel Galaxy NGC op mijn telefoon, dat is gebaseerd op X-Wing en speelt ook zo, toch mist het ergens de magie die het Starwars universum heeft.

Nieuwt!!!

ja.. ook een van die dingen die ik al twee jaar aan het uitstellen ben….

update:

met alle oude blogs erbij! Import ging bijna in een keer goed.. alleen alle comments kwijt, misschien dat ik die ook nog geimporteerd krijg.. ooit… heb liever nieuwe comments 🙂

 

Microkorg

Al een flinke poos kijk ik uit naar een Microkorg, een compacte synthesizer met een hoop aan boord. Ik heb al regelmatig geboden, maar altijd weer ruim overboden door anderen, ver boven wat ik er aan uit wilde geven, maar nu heb ik er een. Nu nog tijd vinden voor al mijn hobbies 🙁

dus verwacht, in ieder geval dit jaar nog, een muzikaal stukje gepingeld op mijn microkorg, al dan niet vergezeld van bas gitaar en zang!

Kristisch

Mijn oudste dochter zit op facebook en liked alles wat los en vast zit. Dat zal ooit nog wel eens bekoelen. Tot die tijd probeer ik haar duidelijk te maken dat meer als de helft van alles wat ze liked probeert mensen om de tuin te leiden, de likes worden verzameld, de post aangepast en verkocht aan de hoogste bieder. Ik probeer haar vergeefs duidelijk te maken dat wanneer je een reactie geeft er echt niets fantastisch gaat gebeuren. Ze komt er zelf wel achter hoop ik dan, ik heb haar in ieder geval de juiste richting op gewezen.

Kritisch zijn is soms lastig als het om ethische zaken gaat. Zo had ik mijn twijfels bij een stripje dat de rondte deed van een autistische jongen(of was het PDD-Nos). Ik heb veel tekeningen en strips van 7-jarigen gezien, sommigen hebben aanleg en talent of luisteren naar wat ik ze aandraag, maar zo talentvol en strak opgezet en voorbereid als deze was me nog nooit voorgevallen. Twijfelachtig. Nu zijn dit soort kinderen vaak wat meer getalenteerd dan anderen. Dit kreeg ik ook direct te horen, aan zoiets moet je niet twijfelen, dat hoort niet, het kind heeft gewoon talent!

Toch vond ik het te volwassen overkomen. Te goed doordacht. Te netjes gekaderd. De meeste kinderen van zeven verdelen hun vel in zes gelijke vlakken, beginnen met een alles omvattende tekening in het eerste vlak en verzinnen dan gaande weg hun verhaal om ergens in het vierde of vijfde vlak hun verhaal te eindigen waardoor er altijd nog minstens een leeg vlak overblijft. Ergens las ik ook dat het kind samen met zijn moeder een presentatie aan het maken was om op scholen langs te gaan. Een en een is meestal twee. Een eenvoudig rondje internet research bracht aan het licht dat de moeder in kwestie tevens teken-therapeute is. Dat verklaard een hoop.

Slapend rijk

Iedereen kent de succesverhalen wel. Mensen die slapend rijk worden. Slapend rijk door een uit de pan gegroeid handigheidje die ze op internet laten sponsoren en zo bakken met traffic en dus reclameinkomsten binnenharken. Het zijn simpele ideeën. Vaak een hele kleine investering met een behoorlijke opbrengst. Iedereen kan het! Iedereen kan slapend rijk worden! wordt dan geroepen. Wat dan als we het ook massaal gaan doen? Massaal gaan slapen en hopen dat we aanslaan en rijk worden? Waarom horen we dan nooit de andere verhalen.

“Vandaag bij de wereld draait doorrrrr R. die slapend niet rijk wordt ondanks zijn reputatie als semi bekende blogger in blogland en gewoon zijn baan behouden moet, vertel R., hoe doe je dat toch?”

Het is de amerikaanse droom in een nieuw jasje. De amerikaanse droom dat iedereen het kan maken, een grote worst die iedereen wordt voorgehouden. De reden dat er zoveel mensen naar de grote stad trekken en toch uiteindelijk onderaan de maatschappelijke ladder belanden en merken dat het op die onderste sporten wel heel erg druk is en dat hoe ijler de lucht het aantal mensen evenzo hard qua dichtheid afneemt. De amerikaanse/internet droom van succesvol zijn hangt of staat met het aantal volgers dat opkijkt naar jouw succes en daar als een mak schaap achteraan loopt, als die makke schapen wegvallen valt dat succes ook weg, niet iedereen kan succesvol zijn maar enkel een paar uitverkorenen. Ik volg zelf ook een aantal mensen, heb ook respect voor een aantal initiatieven. Ook ik gedraag me soms als een mak schaap.

Ik wordt ook slapend rijker, maar niet rijk. Ik heb wat filmpjes, een aantal reclame blokken die wat centen opbrengen, maar rijk wordt ik er niet mee. De tijd die ik besteed en dat wat het me financieel opbrengt zou niet genoeg zijn om het door te blijven zetten. Het is ook niet voor het geld dat ik het doe, op mijn weblog dus ook geen betaalde reclame, als ik hier ergens iets aanprijs is dat omdat ik dat wil. Als ik hier tijd aan een stuk tekst besteed is dat omdat ik dat graag doe. Ik kom dit jaar geloof ik net uit met de hostingkosten die ik maak(een ongelooflijk bedrag van wel 12 euro)

Slapend rijk worden is ook niets voor mij. Hoewel ik erg graag slaap. Ik heb ideeën genoeg, creatief genoeg, daar werk ik graag aan en die deel ik graag met de wereld.

Boek

Alweer bijna twee jaar geleden ben ik begonnen met het schrijven van een boek. Ambitieus had ik me voorgenomen om 300 woorden of ongeveer een bladzijde per dag neer te pennen. Daar is een hoop tussendoor gekomen. Maar ik ben weer begonnen, minder ambitieus misschien, gewoon af en toe, net als met het bloggen. Juist doordat ik ben gaan bloggen is de schrijver in mij weer in de pen gekropen. Nu nog op familie bezoek en verhalen en anekdotes verzamelen. Er is begin dit jaar een balletje gaan rollen en gezien ik het zelf een zetje heb gegeven rolt het fijn de juiste richting op.

Orly seminar iaido(japans zwaardvechten)

Al ieder jaar vragen ze of ik mee ga, mee naar het seminar in Orly. Dit jaar heb ik eindelijk de tijd genomen om mee te gaan. Dus ik sta ‘s ochtends vroeg op het station met mijn sporttas en zwaarden op mijn rug. Ik heb bewust een tram eerder gepakt omdat ik graag op tijd ben, bewust de vaatwasser niet leeggeruimd niet nog snel zaken aandacht gegeven die toevallig mijn blik vangen, om te voorkomen dat ik zoals meestal, door even afgeleid te zijn alsnog net iets te laat van huis vertrek.

Vanaf station Utrecht vertrek ik samen met een mede iaidoka richting ‘s-Hertogenbosch, daar worden we opgehaald door mijn dojo genoot, halen er nog een op onderweg en vertrekken nog verder zuidwaarts richting Orly(nabij Parijs). We zijn ruim op tijd, het is niet druk onderweg, stoppen nog even bij de supermarkt waar we onze sensei nog tegenkomen en haast voorbij lopen omdat we haar voornamelijk kennen gekleed in gi en hakama. We zijn op tijd bij de sportzaal, gaan ons omkleden en voorbereiden op de training. Deze middag trainen we kort, dat is althans de bedoeling, waardoor er vergeten wordt om een kleine pauze in te lassen. Als we dan eindelijk klaar zijn klok ik mijn fles water weg. De training zelf is fijn, Kinemoto-sensei neemt het deel van de zaal waar ik sta voor haar rekening, ze is enthousiast, vol overgave en wordt almaar fanatieker, misschien dat daarom de tijd wat uit het oog is verloren.

‘s Avonds gaan we met de nederlandse afgevaardigden eten in een restaurant. Anders dan in Nederland, waar ze je biefstuk in dit soort restaurants(=niet duur) ondanks dat je vraagt of hij ‘rare’ of ‘well-done’ klaargemaakt kan worden standaard medium wordt gebakken is mijn vlees ook echt blue als ik hem blue bestel. Na het eten direct naar bed, met reizen en al was het een lange dag.