Mailtje van mijn dochter:
“Klopt 23 maart ja.
Je moet me bij I. afzetten
Verstuurd vanaf mijn iPhone”
fout op meer dan één vlak, er is duidelijk nog wat opvoedkundig werk te doen, het leed van een gescheiden vader en de tijdsgeest 🙁
Winter
Fotostrips
Pijn aan mijn ogen deed het. Nog fouter dan de fotostrips uit de jaren tachtig in de tienerblaadjes. Toch heb ik het vanuit mijn professionele standpunt eens grondig bekeken en gelezen. Ik heb het hier over de vier blad vullende pagina’s aan reclame voor een telecomboer op het gratis kleine broertje van de pulpkrant van Nederland. Het verhaal is een flinterdun marketing praatje, dat gaat over de marketing. Beginnend met twee mensen en een uitgebreide verwijzing naar het Seapalace restaurant in Amsterdam, reclame in reclame in een verhaal dat over marketing gaat. Het gaat niet goed genoeg met de verkopen van het product, daar laat ik me verder niet over uit, maar producten die veel beloven en weinig doen en ook nog eens de hoofdprijs kosten kunnen verwachten dat verkopen tegenvallen. Dat snappen de marketing mensen in het verhaal niet, het is toch een fantastisch product? Allerlei vage scenario’s worden erbij gehaald. Een vader die twee dochters heeft die steevast over hun limiet zitten. Geen nood, ons overpriced product zorgt ervoor dat u van tevoren weet dat u al veel te veel betaald, maar nooit meer dan dat, mits ze extra’s willen of de laatste toestellen, voor maar 15 euro per maand meer op het toch al belachelijk hoge bedrag. Dat extra bedrag is al meer dan ik per maand kwijt ben aan hetzelfde… en dat dus maal twee voor die vader. Enige goede advies zou zijn: ‘Voed uw dochters op!’. Maar dat snappen de marketingmensen uit het verhaal niet, die zien alleen hoe geweldig het zou zijn als iedereen zou snappen wat zij snappen, dat men echt gelukkig kan worden door hun product! Echt waar! Het is crisis, er zijn tal van alternatieven, dat zie ik nergens terugkomen. De laatste pagina toont een tram of bus vol mensen die dezelfde krantenstrip lezen en er het hunne van denken. Allemaal positief natuurlijk. Er zit wat humor in verwerkt, zelfs een beetje zelfspot, of misschien is mijn interpretatie en hoop dat de mensen van de marketing(de echte, niet die uit de strip) zelf ook wel inzien dat ze poep praten. De tekeningen zijn stuk voor stuk foto replica’s met af en toe wat handwerk zover ik kan nagaan. Geen strip zoals een srtip hoort te zijn, maar recht toe recht aan reclame-illustatie werk met standaard effecten die standaard worden meegeleverd met de mac waarop het geproduceerd is. Geen persoonlijke noot, deels door de computer omgezet naar een cartoon stijl. Ik leer de kinderen op de tekenles ook dat overtrekken best mag, doe ik ook, natekenen is beter, dan blijft je eigen stijl behouden. Kan geen bron vinden die mij kan vertellen wie de tekenaar is geweest en of het sowieso wel een echte striptekenaar is en of deze er wel voor durft uit te komen. Had liever wat meer eigenheid gezien, wat meer durf van de reclamemakers om met een echt fatsoenlijke strip op de proppen te komen. Iet meer volwassen, iets meer diepgang, maar dat is mijn valse hoop dat er nog mensen zijn in de marketing en bij de pulpkrant die echt staan voor wat ze maken in plaats van wat het oplevert. Wat mij het meest stuit is dat dit nu het beeld is dat nu bij het overgrote deel van de bevolking blijft kleven aan het beeldverhaal. Commercie en kapitalisme dringt ons hun denkbeelden op en maakt alles kapot. Met [url=http://fotostrips.nl]fotostrips[/url] op zich is niets mis natuurlijk 🙂
Like
Je voorkeur voor friet correleert dus met de hoogte van je IQ?!? Of kan ik nu doen alsof ik een hoog IQ heb door openlijk uit te komen dat ik van krulfriet houd 🙂
Landwehr Johan
Mijn achternaam zorgt nogal eens voor verwarring. Het is een dubbele naam en het tweede deel is ook nog eens een voornaam. Vaak worden formulieren die ik heb ingevuld door een ijverige administratieve dame gecorrigeerd, vaak mijn eigen voornaam, die ik toch netjes in blokletters bij het kopje voornaam heb ingevuld wordt weggelaten. Vaak krijg ik ook de vraag waar mijn naam vandaan komt, hij is overduidelijk duits, het eerste deel is [url=http://nl.wikipedia.org/wiki/Landwehr_(gemeente)]een plaats, in Nedersaksen[/url], of is misschien gewoon wat het betekent in het duits. Het komt in het duits vaker voor dat een voornaam voorafgegaan wordt door een omschrijving, [url=en.wikipedia.org/wiki/Struwwelpeter]der Struwwel Peter[/url] of [url=http://www.youtube.com/watch?v=CAvdpjYcdPc]Armee Monika[/url]. Geen idee, eerlijk gezegd.
Dromen van de kerk
Er zitten behoorlijk wat mensen in de kerk, ik herken enkel de pastoor en mijn moeder. Ik loop de deur door vol zelfvertrouwen, maar vooral heel erg vol van mezelf. De deur is groot en zwaar, eenvoudig, de kerk is nog niet zo oud, jaren dertig, strak en modern. Ik kondig mezelf aan alsof iedereen op mij aan het wachten is. Niemand reageert verbaasd. Niemand spreekt me tegen. Alsof ze ook daadwerkelijk op mij zaten te wachten. Ik spring met een salto over de eerste rij banken. De pastoor knikt goedkeurend. Mijn moeder is druk bezig met alles voorbereiden. Ik zie mijn dochters, ze staan in het midden van een gouden kelk waar de pastoor normaliter zijn hosties in bewaard. Mijn god wat zijn ze klein, niet fysiek, maar door de grote afstand vanwaar ik ze bekijk. De spiegeling van de kelk geeft me een blik geeft in het leven van mijn dochters ergens ver van hier. Mijn moeder lacht lief naar me, begint een liedje te zingen dat vaag ergens in de tekst een referentie heeft met de situatie die zich hier voordoet, het troost me en haalt tegelijkertijd al mijn verdriet naar boven.
Kurai droomt van sushi
Zo log je een jaar lang amper nog wat, dan ben je weer vollop aan het tikken en loop je over van de ideeën. Gister een documentaire gekeken, over een sushi chef, maakt zijn hele leven al niets anders dan sushi. Zou je zelf ver na je pensioenleeftijd nog zo enthousiast kunnen zijn over het werk wat je nu doet en het ook nog
steeds doen? Denk dat ik tegen die tijd in ieder geval nog wel aan het bloggen ben.
Pas getrouwd
Hij kon wel janken, dit was niet iets wat hij had voorgesteld bij deze nacht. Hij zat nu weer op zijn knieën.
Waarom had hij ook zoveel gegeten deze dag? Het kon weer, dat vooral. Maanden lang een streng dieet om maar te kunnen passen. Passen in zijn pak. Kilo’s was hij kwijt geraakt. Maar nu hoefde hij niet meer zo te letten op wat hij at. Daar had hij al die maanden steeds meer naar uitgekeken. De auto, de bloemen, dat boeide hem niet zoveel, als zij er maar gelukkig mee was, voor het eten daarentegen had hij alle zorg en aandacht. De dag begon met een uitgebreid ontbijt buffet, na de ceremonie naar de taart met aansluitend de high tea een korte pauze om even adem te kunnen halen voor het diner en als afsluiter tijdens het feest de schalen met bitterballen en andere vette hapjes. Hij hoefde zijn pak voorlopig toch niet meer aan, ook al beviel zijn gewicht hem nu prima.
Dit had hij echter nooit voorzien. Zijn magere vingers wroeten in wat ooit luxe belegde broodjes waren geweest, de taart zo verrukkelijk dat hij geen genoegen nam met maar één stuk en ook regelmatig nog een vorkje mee prikte bij de kleine neefjes en nichtjes die hun stuk toch niet op konden. De high-tea bevatte zoveel lekkere hapjes, zijn maag nog groter dan zijn ogen. Het diner en de bitterballen, zouden die al verteerd zijn? Hij dacht van niet, maar de breiige hoop waarin hij nu met zijn handen zocht naar zijn ring was toch zeer behoorlijk te noemen, het resultaat van een half uur toiletteren.
Bij het tussentijds vegen viel de ring van zijn vingers, de vingers die net als hij flink geslonken waren, maar anders dan het pak dat regelmatig gepast werd en op het laatste moment nog op maat is gemaakt was de ring buiten schot gebleven en nog gevormd voor zijn dikke worstenvinger. Ergens halverwege de stoelgang is de ring ongemerkt van zijn vinger gegleden. Hij kwam er net pas achter, gelukkig nog voor hij wilde doorspoelen. Eindelijk voelen zijn vingers het koude metaal, ergens tussen de warme resten van de taart en de high-tea in.
Langzaam beginnen de tranen over zijn wangen te rollen.
Stamgasten
Deze avond ben ik alleen thuis, heb geen zin om te koken en vat het plan om om de hoek wat te halen. Het is niet heel koud buiten, nog voor ik bij de hoek van de straat ben hoor ik dat de tram er aan komt. Ik besluit om de tram te pakken en verder te gaan dan de hoek.
Ik eet wat op het station. Het is er altijd druk, ik zit met mijn gezicht naar de stationshal en kijk naar de mensen. Ze staan te wachten, lopen, rennen, gericht of dolend met hun hoofden starend, zoekend naar iets van houvast. Ik verlaat het station en begeef me naar een kroeg. Wetend dat er die avond van alles te doen is zodat ik me in mijn eentje niet hoef te vervelen. Ik ga aan de bar zitten, naast een man met een speciaalbiertje. Ondanks het vroege uur heeft hij er al meer op dan goed voor hem is, een kwade dronk in toom gehouden door de man, waarschijnlijk zijn stapvriend, die aan de andere kant naast hem zit. Ik twijfel of ik een kruk op moet schuiven. Ik kijk links van me, er zijn nog krukken vrij en ik zie een man met een boek. Af en toe kijkt de man in het rond, naar de deur, alsof hij iemand verwacht.
Er is theater in het café vanavond. Aansluitend een pop-quiz. De reden dat ik dacht dat het wel leuk zou zijn om de stad in te gaan in plaats van thuis op de bank chinees te eten. De voorstelling begint, de man met het boek blijft lezen, met zijn rug naar het gezelschap dat met goed gevolg zijn uiterste best doet om het publiek te vermaken. Nu de voorstelling is afgelopen leest de man nog steeds. Ik kijk naar de omslag van het boek, geen heel erg aansprekende cover, de titel blijft niet hangen, een vage term. Het komt semi politiek over. De man hoopt waarschijnlijk aanspraak te krijgen, ik kan hem vragen waar het boek over gaat, in zijn val lopen en de hele avond lang zijn monoloog aanhoren over ideeën die mij totaal niet inspireren en mij alleen maar energie kosten omdat alles wat ik zelf inbreng niet past binnen het bekrompen kader van de schrijver van het boek.
Het wordt nu wat drukker. De man met het boek blijft alleen en blijft lezen. Er wordt regelmatig gemeld dat je je kan inschrijven voor de popquiz. Ik besluit op het laatste moment om me in te schrijven voor de quiz in plaats van alleen passief aanwezig te zijn en mee te kijken met de mensen naast me. Ik moet een team-naam verzinnen, Daantje de wereldkampioen is misschien wat pretentieus, dus ik schrijf Remy bovenop de vragenlijst. De eerste ronde gaat echt heel slecht, van de tien nummers met artiest heb ik er in totaal twee herkend, waarvan de een enkel de titel en de ander enkel de artiest, dat zijn maar twee van de twintig punten verdiend. De tweede ronde krijg ik hulp van degeen die naast me is komen zitten, dat scheelt wel.
Team Remy schuift iedere ronde een plaatsje naar voren maar blijft wel in de achterhoede. We praten wat over de muziek, over de stad, over het werk, bestellen voor elkaar een biertje. De quiz is afgelopen, de nacht nog lang niet, maar ik besluit dat het wel goed is zo.
Volgende keer neem ik versterking mee.
De grote blauwe doos
Al enige tijd wil ik een nieuw tv meubel maken. Voordeel van zelf maken is dat alles op maat kan. Nadeel is dat ik niet zo heel handig ben. Oefening baart kunst natuurlijk. Meubels maken kost echter tijd. Ik denk niet dat ik in mijn verwachte levens spanne dusdanig geoefend kan raken om ooit eens een echt degelijk meubel in elkaar te zetten, er is altijd wel iets scheef of instabiel. Dingen die je vaak gebruikt moet je niet steeds met heel veel voorzichtigheid moeten beetpakken omdat anders het deurtje teveel loslaat. Dingen die in het zicht staan moeten je niet continu het gevoel geven dat het net iets teveel uit het lood staat. Maar ik wil wel heel graag een opgeruimde woonkamer. Alles staat nu rondom een iets te klein audio tv meubel, de tv steekt links en rechts uit, allerlei spullen staan weer los op krukjes en rekjes ernaast, het oogt rommelig. Dus ik begeef mijzelf riching de grote blauwe doos op de meubelboulevard. De vorige avond heb ik de hokjesman gekeken, ik denk dat deze woonwinkel en de mensen die hem bezoeken zeker afleveringswaardig zouden zijn. Veel mensen gruwen bij het idee een bezoek te ‘moeten’ brengen aan deze winkel, maar toch doen we het allemaal, massaal. Het meest aanwezig zijn de moeders met kinderen, soms vergezeld van een parner of grootouders. De meeste mensen komen in paartjes. Jonge stellen zie je het meest, oudere wat minder. Ook veel vriendinnen of zussen komen samen. Mensen alleen zie je niet zoveel, er is een vrouw in het restaurant, ze zit alleen aan een tafel met twee koppen koffie die ze een aantal keer bijvuld, ik verdenk haar zelfs ervan dat ze de koppen gewoon ergens uit de winkel heeft gepakt en hier alleen voor de gratis koffie is en het rumoer om haar heen omdat ze anders thuis zo eenzaam is. Mannen alleen zie je ook niet zo snel, vooral denk ik omdat deze zich vooral doelgericht door de winkel begeven, niet slenteren over de voorgeschreven paden, ze komen hier, al dan niet in opdracht van het thuisfront, om hun spullen van het lijstje te zoeken en mee te nemen naar de kassa. Ik ben ook alleen deze avond, wel samen nog bekeken wat ons beide aansprak. Ik loop door de showopstellingen heen om de paden met opstroppingen en slenterend voetverkeer te mijden. Bij de betreffende kasten kijk ik wat een passende opstelling en indeling zal zijn. Ik pak wat lege DVD hoesjes om te zien of deze in de laatjes passen, dat gaat perfect, bedenk me hoeveel laatjes, deurtjes en opberdozen ik in de kast zou willen, schrijf alles wat ik wil op een blaadje en ga riching het magazijn. Het magazijn doet me terugdenken aan de tijd dat ik nog een bijbaantje had als orderpicker, nostalgie, naar tijden dat het leven nog simpel was, nog voor dat ik het zelf onnodig complex had gemaakt. Het bedrijf blijft winstgeven door zoveel mogelijk processen te elimineren, laat de klant zoveel mogelijk zelf doen. Ondanks de crisis grossiert dit bedrijf goed. Het geeft mij ook een gevoel van voldoening om een groot deel toch zelf te doen. Zelf alles uit de schappen halen, zelf in de auto passen, zelf in elkaar zetten. Je mag zelfs zelf alles scannen en afrekenen. Toch willen niet veel mensen hier aan. De rij voor de bemande kassa’s is enorm, terwijl ik bij de zelfscan kassa meteen aan de slag kan. De verleiding is erg groot om niet ‘per ongeluk’ te vergeten de scanner ergens langs te halen. het zal vast veel gebeuren, maar daar zal de winkel niet echt wakker van liggen gezien de winstcijfers die nog ieder kwartaal stijgen. Het in elkaar zetten geeft nog wel de meeste voldoening, alsof je het toch zelf hebt gemaakt. Ook al is alles al netjes voorgezaagd en geboord, zijn alle pluggen en schroefjes netjes meegeleverd en een duidelijke montage instructie meegeleverd. Het is net Lego. Iets zelf in elkaar zetten inspireert ook meer dan wanneer er een vrachtwagen met twee sterke mannen een kast in je woonkamer komen zetten. De kast staat in no-time, alle losse dingen zijn netjes opgeborgen, dit deel van de kamer oogt echt weer een stuk rustiger. Het andere deel van de kamer is echter bezaaid met karton. Met mijn zakmes snij ik alles in kleine stukken, stamp alles plat en als twee compacte pakketjes is het klaar voor het oud papier. Alle apparatuur is weer netjes aangesloten. Alles getest en alles werkt. Toch zijn er nog aardig wat kabels over, geen idee waar ze ook weer uit kwamen en waartoe ze dienden, maar zolang alles functioneert als voorheen lijkt het mij wel ok, de kabels verdwijnen netjes in de kast. Voldaan zet ik mij op de bank, een biertje en de afstandsbediening in mijn hand.