Brood op de plank

Het zal toch niet, toch niet weer? Daar lig je dan, alweer, ergens niet geheel onverwacht maar de regelmaat te ver uiteen om er rekening mee te houden. Helemaal alleen, verlaten, vergeten. Het gebeurt vaker, de aandacht vergeten. Op het aanrecht achtergelaten. Gesmeerd en wel, netjes in een zakje, gestapeld op eentje na die als ontbijt heeft dienst gedaan de rest in de vergetelheid geraakt in zo’n korte tijd.

Ik ben een warhoofd, zal dat ook altijd wel blijven, gelukkig zit er in de vriezer op het werk genoeg om als lunch dienst te doen en vergeet ik het niet dagelijks of zelfs wekelijks, ik smeer mijn brood, laat het op het aanrecht liggen en normaliter gooi ik het als ik met jas en tas weer door de keuken achter naar buiten ga in mijn tas. Gelukkig hebben de vissen wel te eten gehad en mauwt de kat zelf hard genoeg om mijn aandacht erbij te houden.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *