Hallo zee

DSC_0302

Met zekere passen stap ik op het water af, de zon doet alsof ze waterig achter de wolken zit, vandaar verbrand ze stiekem mijn huid, de wind waait het zand striemend langs mijn lijf. Verbrand en gezandstraald zal ik vandaag weer thuiskomen. Het water reikt aan mijn voeten, spoelt er omheen, verkoelend. Stevig stap ik door. Plons, plons. Mijn knieën botsen tegen de eerste golven aan. Ik loop alsof ze niet bestaan en wankel. Als ik mijn voeten te lang laat rusten op dezelfde plek zakken ze dieper in het vers aangevoerde zand. De golven beuken nu tegen mijn benen, het water spat uiteen en ik voel dat ik me moeilijker staande kan houden. Ik loop en wankel door. Het waait hard en de golven worden hoger. Ik duik voorover in een muur van water, zwemmend tegen de stroom. Het water kolkt. Tilt me weer op en zet me neer, trekt en duwt, kwakt bulderend een schuimende golf over me heen.

Buiten adem stap ik weer op het strand. Ik voel me herboren. Gezegend door het zilte water dat mijn haar doet krullen als een ware zeevaarder.

Join the Conversation

2 Comments

  1. Toevallig deze week voor het eerst sinds een paar eeuwen met mijn blote voeten in het zeewater gelopen. Zwemmen doe ik praktisch nooit, het strand bezoeken wel. Maar dan vooral uitwaaien en wandelen op voorjaars- en herfstdagen. De zomer duik ik liever met mijn kop en de rest in het zand, of blijf ik binnen.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *