Leuk werk

schets 3
“Wat heb jij toch een gave baan!” Tessa zet me hier aan het denken.

Stiekem heb ik best leuk werk, zo naast mijn gewone baan dan. Ik zit niet lekker in mijn vel, ben verder aan het kijken, mis iets en weet niet precies wat. Ik heb al aardig wat sollicitatiegesprekken achter de rug. Een terugkerend item in de feedback is het enthousiasme dat ik toon wanneer ik over alles praat wat ik buiten mijn gewone werk om doe. Ik zit dus echt verkeerd. Al jaren. Dat begint zo zijn tol te eisen. Een burn-out of eerder bore-out liggen op de loer of zijn misschien al toegeslagen terwijl ik nog doorploeter in mijn dagelijkse werkstand. Ongemotiveerd. Gedachteloos. Ik zoek afwisseling, meer tijd en ruimte voor mijn hobby-werk. Veilig beginnen met een halve dag in de week. Persoonlijke ontwikkeling, dat motiveert ook weer om mijn gewone werk wat beter op te pakken.

Ik sta aan de kant, te bibberen, het ‘diepe’ is onbekend, bang gemaakt door alles en iedereen, het diepe is wel echt diep! Een ervaring die ik mis, altijd in veiligheid gezwommen, bandjes, voeten op de bodem. Ook al zie ik de bodem van het diepe, inschatten hoe ver dat is kan ik niet, het lijkt zo ver. Ik weet ergens ook wel dat als ik eenmaal spring, ervaar dat zwemmen in het diepe net zo gaat als in ondieper water dat mijn angst voor niets is geweest. Maar wie duwt mij het diepe in? Waarom blijf ik staan. Laat ik me vastnagelen door mijn angst voor dat wat ik niet ken, maar zeker wel kan?

Gisteren mijn eerste teken opdracht van dit jaar opgeleverd, een dolenthousiate klant en gelijk een bak aan extra voorstellen waarbij ik de klant er op wijs om de focus te houden, een opdracht per keer, die goed uitwerken en dan de volgende. Ik kan het prima, maar wanneer laat ik de rand los om echt het diepe in te gaan….

Join the Conversation

6 Comments

  1. Dan belooft 2016 voor jou een bijzonder jaar te worden. We volgen het graag mee. Wordt het een sprong in het diepe? Of de weg van de geleidelijkheid? Komt er een wonder dat voor verandering zorgt? Het ga je goed Daan!

  2. Ik ken dat gevoel goed waar je over schrijft (mooi stukje trouwens). Het is altijd leuker (veiliger) om op vertrouwd gebied te blijven van in het ongewisse te springen hé…

  3. Als je de sprong ineens echt niet aandurft – wat ik me prima kan voorstellen overigens – kan je ook stappen maken. De eerste is al gezet, de tweede ben je aan begonnen. Er komt wellicht vanzelf een punt dat je het laatste stuk wel durft te springen.

  4. Dit blogje raakt me, want ik zit stiekem in een vergelijkbare situatie. Ik ben goed in mijn werk, haal er ook voldoening uit maar ben ergens ook toe aan iets compleet anders. Of misschien een ander bedrijf, na zestien voor dezelfde werkgever te hebben gewerkt. En toch laat ik het nog niet los….

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *