Uit je comfortzone waggelen.

DSC_0059[1]
Tekening gemaakt tijdens workshop, stiften liggen stiekem best ver buiten mijn comfortzone.

Om verder te komen is het belangrijk je eigen grenzen te kennen, weten waar je comfortzone ophoud en waar de werkelijke buitengrens ligt in hoeverre je je daar nog buiten durft te begeven. Tijdens de workshops is het voor de deelnemers al een hele stap om onder het oog van een ander te tekenen. Sommigen zitten met hun arm voor hun blaadje en hun hoofd diep gebogen over het papier zodat niemand kan meekijken. Het is onzekerheid, het niet kennen van je grenzen, plus het spiegelen en projecteren van je eigen idee van ‘wel’ kunnen tekenen, helemaal als de leraar een professional is. Je legt die verwachting dan ongemerkt ook op je eigen werk, het is dan geen verassing dat het dan altijd tegen zal vallen.

Daarom begin ik altijd simpel, de cirkel, zonder passer, want het hoeft echt geen perfecte cirkel te zijn, als je dagelijks een cirkeltje tekent kom je al een heel eind. Zeker als je nog niet voorbij de schroom bent om je eigen tekenwerk te tonen en te delen, een cirkel is wat het is, eenvoudig en duidelijk. Het delen van die eenvoudige tekening maakt het makkelijker om straks ook die stap extra te zetten en ook de wat meer complexere tekeningen aan te durven en te delen.

Op deze manier maak je gebruik van het binnen je comfortzone blijven, of zelfs verder terug te gaan naar het veilige gebied, het tekenen van iets wat je kan tekenen, maar toch ook je grenzen over te gaan door die tekening te delen, te ervaren hoe het is als iemand bekijkt wat je op papier zet, hoe je die cirkel maakt en er misschien zelfs een opmerking over kan gaan maken. Als die laatste grens wat is opgerekt, dan kan je de volgende stap maken. Net als bij het verplaatsen van een wasmachine kom je als het ware verder en krijg je eerst links een stapje en dan rechts, om en om waggel je steeds verder en bereik je plekken die je niet dacht te kunnen bereiken zonder echt heel erg veel moeite. Omdat je eerst trachtte die wasmachine in een keer op te tillen om te verplaatsen.

Soms moet ik me zelf daar ook nog steeds van overtuigen en er aan herinnerd worden, ik heb een aantal doelen voor ogen die ik nog wil bereiken, daarvoor zal ik deels weer terug moeten naar iets wat binnen mijn comfortzone valt en dat gebruiken om op te steunen om die stap te zetten om verder te komen met mijn techniek. Ik geef in mijn workshops ook aan dat zelfs ik nog een hoop te leren heb, dat ik ook moeite heb mijn comfortzone te verlaten, maar door iedere dag bezig te zijn met tekenen en stapje voor stapje te nemen ik altijd probeer verder te komen. Al is het maar met het tekenen van een cirkel.

Join the Conversation

5 Comments

  1. Vind het wel heel mooi beschreven. Met kleine stapjes naar voren, wetende dat je altijd een stapje terug kan doen. Die ‘wasmachine’ in een keer. Nee, dat is slecht haastige spoed. Nergens goed voor.

    1. Met kleine stapjes kom je het verst, of heb je altijd nog de zekerheid dat je met een been nog in het vertrouwde staat 🙂

  2. Hadden we het woord nooit uitgevonden, hadden we er misschien nooit last van gehad. Dan denk ik bijvoorbeeld aan holbewoners. Hadden die een comfort zone en waren die bezig daaruit te stappen. Vast niet. Goed weekend Daan.

    1. Dan zaten we daar nu nog. Het woord zelf definieert niet of iets er wel of niet is natuurlijk, ook holbewoners bleven liever binnen in hun hol, lekker veilig en vertrouwd. Ook zij hadden dromen en doelen, ook zij moesten zichzelf uit hun comfortabele hol waggelen om verder te komen en het is ze aardig gelukt 🙂

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *