Hoort wie

Hij droomde steeds weer diezelfde droom. Het leek hem allemaal zo echt, hij had het al eens meegemaakt, toch was dit onmiskenbaar een droomwereld met droomgebeurtenissen en droompersonages. Het zijn altijd de kleine dingetjes die je doen beseffen dat het een droom is, details die net anders zijn dan de werkelijkheid, een verschil in de kracht die je hebt, de kracht die de aarde uitoefent om je met beide benen in op de grond te houden, verspringingen in de tijd, stromen die niet synchroon gaan maar hun eigen tempo en richting bepalen. Het sterkst in deze droom was het gevoel dat alles zich afspeelde in een volgorde waar hij niets aan kon veranderen, zijn lichaam bewoog automatisch, zonder na te denken, zonder te reageren op zijn gedachten.

In zijn droom was hij op de vlucht. Achter hem het kollosale lichaam van vuur, het brandende hoofd, de steekvlammen die eruit schoten als hoorns, de schreeuwende bek van vuur, het zware gebrul trilde mee in de hitte die op hem werd afgestuwd. Hij rende verder, rennen moest hij, hij had het verbond verbroken en wilde niet wachten op zijn straf. Hij klom, steeds verder, de gang werd nauwer, de lucht, de rotsen alles werd steeds koeler. Het gebrul achter hem verstomde, toch waande hij zich niet veilig, hij ging door tot het echt niet meer kon, hij klom en kroop, stootte zijn hoofd, schramde zijn ledematen aan de rotsen. Hij ging door tot hij bij het water kwam in de smalle schacht die ver omhoog leidde maar die voor hem onmogelijk was te bedwingen. Daar begon zijn droom altijd weer opnieuw, alsof hij de mogelijkheid kreeg andere keuzes te maken, maar dat was het nare van zijn dromen, hij kon niets kiezen, alleen maar ondergaan. Weer op de vlucht.
Ruw schrok hij wakker, er stootte iets op zijn hoofd “Hey!” riep hij. Van boven klonk een verontrust “Hallo?”.

Verbaasd keek hij naar boven. Geschrokken van de reactie terug. Hij wist even niet wat te doen. Gedachten schoten door zijn hoofd. Wat als. Wat als. Maar het was geen tijd voor gespook, dit had hij allang ergens in zijn hoofd laten passeren, dit was de uitweg waar hij op had gewacht.

Join the Conversation

1 Comment

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *