Mijn fiets wil nooit meer anders

foto nieuws 030.nl foto nieuws 030.nl

Vandaag gaat het anders dan voorheen, onze vaste plek wordt voorbijgegaan. Langzaam doemt het gat op, we staan in de rij te wachten, het is dringen geblazen. Het is druk binnen, benauwd, weinig ruimte. Ik zie mijn lotgenoten staan, ze schuren tegen elkaar aan, staan twee rijen hoog opgestapeld, soms verstrengeld een enkeling al gehavend, een ferme klap gekregen vooral degenen die achter wat uitsteken, waardoor hun achterste verbrijzeld is door de stang die hun bovenbuurman omhoog moet houden. Loshangende kabels omdat deze door het weer ophalen van hun naaste buren te ruw zijn losgetrokken uit de verstrengeling omdat er te weinig ruimte is gelaten door de bouwers van deze legbatterij voor fietsen.

Mijn fiets wil echt wel anders en ik ook. Voorheen kon ik mijn fiets plaatsen in de stalling, gelijvloers, zonder eerst in de rij te moeten, zonder eerst mijn ov chip in te scannen, een kaart die al zonder oorzaak spontaan kapot gaat maar nu dus twee maal per dag extra in en uit mijn portomonee moet en dus nog sneller zal slijten. Ook in de file op de terugweg. Ik zie de kapotte kinderzitjes, vernield door fietsers die niet in de gaten hadden dat er geen fiets boven een fiets met kinderzitje geplaatst kan worden omdat de stang niet ver genoeg naar beneden kan. Talloze rem en versnellingskabels die vast zitten aan het stuur van de zijganger, die onbereikbar is om fatsoenlijk los te wurmen. Trappen die niet lekker lopen, een bandengeul vlak langs de leuning waar je dus met je stuur tegenaan gaat schuren. Mijn fiets en ik willen graag anders, maar mij en mijn fiets is niets gevraagd. Mijn eerste schade heb ik al, klein, maar toch, jammer.

Join the Conversation

1 Comment

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *