En zo begon het

Met trage grote passen zet het beest zijn enorme poten in beweging. Langzaam begeeft het zich naar het nest. Zijn neus snuift. Ruikt de geur van de slaapplek. Daar zal hij gaan rusten. Eindelijk rust. Eindelijk slaap. Zijn weg er naar toe was lang. Oneindig lang leek het wel. Alleen de geur van het nest hield hem op de been, de geur, de behoefte, de noodzaak, de wens om in dat nest te slapen. Er was weinig anders om zich op te richten. Alles om het beest heen leek zwart. Dat, of het beest zag gewoon niet of nauwelijks. Maar nu het nest eindelijk binnen bereik was werd alles opeens helder. Het nest tekende zich scherp af tegen het donker. Met een paar laatste passen stond het beest op het nest. Beheersd zakkend door zijn poten, zijn lijf nestelend in wat voor altijd zijn rustplaats zal zijn.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *