Knager

knager-bottom

Hey?.. psst.. Hey?

Hij stak zijn kopje in het nestje in de holle boom . Hij wilde zo graag vertellen. Van de dag die was geweest. Hoe zacht en warm het was als de zon doorbrak. Hoe guur het werd als de de wolken zich dik hadden gepakt en de wind opstak. Hoe hij gezocht en gevonden had. Hard gewerkt aan de voorraad voor de winter. Hoe hij met meneer Merel had gesproken. Hoe hij zich een half uur lang schuil had gehouden om een klasje kleuters te ontlopen.

Nog zachtjes een Hey?.. een laatste psst.. Alle pogingen ten spijt, het bleef stil. Geen reactie. Geen bevestiging. Geen zacht gebrom om aan te tonen dat hij gehoord werd, geen andere beweging anders dan het op en neer gaan van haar borstkas. Ergens geruststellend, ze leefde nog, ademde in ieder geval. Leven is een werkwoord, met ademen alleen leef je amper. Het werd kouder buiten, de winter kwam eraan. Maar zij had de vorige winterslaap doorgezet en was in de lente niet meer goed wakker geworden, zelfs de heerlijke zomer kon haar niet doen ontwaken en nu had het sowieso maar weinig zin om wakker te worden zo vlak voor de volgende winter.

Een rilling kroop over zijn rug. Hij rolde zich op en ging dicht tegen haar aan liggen. Zijn kopje tegen haar rug. Zij ademde rustig door. Het stelde hem gerust en het stemde hem droef tegelijk.

 

Join the Conversation

1 Comment

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *