Monstro

Mensen prijzen me vaak omwille van wat ik wel allemaal niet doe.  Dingen die in mijn ogen niets meer zijn dan eenvoudige keuzes die ik ooit gemaakt heb. Dingen die ze zelf evengoed per direct zouden kunnen oppakken. Dingen die weinig bijzonder lijken. Dingen dus, gewoon eenvoudige dingen.
Anderen zien er een talent in, een gave, doorzettingsvermogen. Knap dat ik zover gekomen.

Ik zie een onvermogen, een angst om los te laten. Als ik al iets ben is het de grootste angsthaas, heb ik niets waarvoor ik mezelf zou kunnen prijzen. Als men vol bewondering over mijn dingen praat is het geen bescheidenheid die ik ten toon spreid, geen trots die ik probeer te verbergen maar een gevoel van schaamte die mij overmeesterd. Schaamte voor mijn onvermogen. Plaatsvervangende schaamte ook voor het nog grotere onvermogen van de ander die niet inziet hoe makkelijk het is om dingen te doen. Dat je bekwamen in iets niets meer is dan te beginnen en een hele lange tijd niets anders te doen. Jezelf laten opslokken door het ding. Het monster, je laten verteren. Wanneer het monster het goed dunkt zal het je weer uit te spugen.
Stinkend en verrot zal je staan. Verdwaasd en verward zal men je prijzen, prijzen voor de tijd die je buiten jouw wil is ontnomen door het monster. Je onkunde om het monster van binnenuit te verslaan, vreet nog altijd aan je. Het monster te slim af te zijn door een vuurtje te stoken opdat het beest je uit zal spugen en mensen werkelijk iets zouden hebben waar ook jij trots op zou kunnen zijn.. Maar dat kan alleen in sprookjes.

Ondertussen blijf ik bij die dingen die ik gekozen heb, soms laat ik iets voor vallen maar vroeg of laat kom ik er vanzelf weer bij terug. Vertrouwd of was ik nooit echt ontsnapt uit de buik van het monster.
Het zijn dingen die onlosmakelijk met mij verbonden lijken, dingen die mij lijken te definiëren. Dingen. Gewoon dingen, gewoon ikzelf gevormd door dingen.
Dingen zo eenvoudig, zo voor het oprapen door ieder ander dat het onmogelijk is dat enkel die dingen maken wat men in mij zou moeten prijzen. Onmogelijk dat die dingen opgepakt door een ander ertoe leiden zal dat die persoon een tweede ik wordt.

Het monster waar ik mij in bevind is waar ik het mee moet doen. Het is wat anderen van mij zien, ze zien niet het monsterlijke. Het is mijn wens dat monster te temmen, het zelf te kunnen aanschouwen met de ogen van een ander, trots te kunnen zijn op dat monster. Trots op de dingen en alles wat het me tot nu toe gebracht heeft.

Join the Conversation

4 Comments

    1. Na elf jaar trainen zou je zeggen dat ik dat wel door moet hebben.. Alleen zijn soms de stapjes zo klein en logisch dat je niet ziet welke afstand je daadwerkelijk hebt afgelegd 🙂

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *