wat als..

DSC_0058

Het sluimert al een tijdje, stapelt zich op. Maar ik stel het uit. Ik weet wat er komen gaat. Zo erg is het nog niet houd ik mezelf voor. Wat is het nu helemaal? Af en toe komt het opzetten, gaat ook weer vanzelf weg.

Maar onderhuids groeit ook de angst, niet alleen voor dat waar ik openlijk voor uitkom. Dit is enkel de poortwachter, de eerste ‘prik’ waar ik snel genoeg weer aan voorbij ben. De poortwachter is niet zo sterk als ik hem opvoer in mijn gedachten. Het is dat wat er achter die poort zit. Gevoed door ervaringen, herinneringen. Er sluimert de mogelijkheid van een groot gevaarte met onbekende kracht achter die poort. Als een kat in een doos die zowel tegelijk dood en levend is. Gevoed door mijn eigen angsten, gevoed door alles wat anderen al is overkomen, door hen die het leven al hebben achter gelaten of juist door het oog van de naald zijn gekropen.

Het zal ook allemaal wel meevallen, toch, wat als het anders uitpakt, wat als.. wat als.

Angst is een slechte raadgever, het verdriet helpt ook niet echt. Beter luister ik naar mijn moeder:

“Als de hemel naar beneden valt hebben we allemaal een blauwe muts.” Je kan ieder scenario wel proberen uit te denken en overal het slechtste van proberen te verwachten, maar het kan ook gigantisch meevallen.

Maar ook luisteren naar mijn moeder brengt weer herinneringen naar boven die mijn angsten voeden.

Ik hoop op een blauwe muts. Ik kan sowieso niet meer terug, afspraak is afspraak en het is met een prik en een zucht gedaan. Enige wat zeker is is dat ik wit zal wegtrekken. Witte kop, blauwe muts, een geïnverteerde smurf, zo erg is het allemaal nog niet.

Join the Conversation

5 Comments

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *