This is where the party ends

[youtube_sc url=”https://youtu.be/v4_COOh4VXw” width=”550″]

Populistische politiek een fascistoïde politiemacht, social media die volstromen met de meest tenenkrommende xenofobe ‘eigen volk eerst’ berichten. In Nederland en ook Europa is genoeg bodem voor een herhaling van de geschiedenis zoals we hem destijds op school kregen. Een land in crisis, de afgrond in geduwd, een gezamelijke zondebok en genoeg aanhangers die zonder nadenken mee gaan in het geroep: ‘Minder, minder, minder’.. Het ligt toch ook allemaal aan die buitenlanders? Zelfs de Grieken moeten het ontgelden, sec gekeken naar de Grieken hebben ze persoonlijk weinig gedaan, de grootste boeven zijn de grote Europese banken die handig hebben ingespeeld op het failliet laten gaan van een compleet land, dat levert een aardig zakcentje op voor de heren bankiers, een event driven hedge fund waar je u tegen zegt.

Dat het gros van de Nederlanders zich laat inspireren door de kleuterschool gedachten van diverse haatsites of gewoon schaamteloos maar mee blaat zonder zelf na te denken baart me zorgen. Dat De politie zich zonder problemen zich kan botvieren in hun machtsmisbruik en dat de politiek dit toelaat, dat de maatschappij het, mits het om die buitenlanders gaat, toejuicht. Het maakt me bang.

De Volkskrant heeft het opgemerkt, de parallel getrokken met de gebeurtenissen uit de geschiedenis, waar kranten zcih al dan niet bewust bedienden van de populistische gedachtegoederen en complete bevolkingsgroepen in een verdomhoekje stopten. Een dappere stap, maar een druppel op de plaat, preken voor eigen parochie, iets wat die andere krant en hun hele mediagroep ook doen, een parochie die groter is dan de anderen.

Het is en blijft vechten tegen de bierkaai, de drang om zelf na te denken, verder te kijken en zelf een oordeel vormen is niet wat het gros van de mensen wil, die wil zich veilig voelen in de massa en de massa is daardoor een gewillige speelbal voor de populisten. Roepers zonder nuance, roepers vanuit de onderbuik, roepers om het hardst. Ik kan ook roepen maar nuance zit niet in de onderbuik. Daar betrap ik mezelf ook op, mijn eerste gevoel staat vaak lijnrecht tegenover wat mijn gedachten weten te nuanceren.

Dus roep ik niet. Maar wil het toch gezegd hebben. Ik ben niet trost op mijn land, nooit echt geweest en zal het op deze manier ook nooit worden.

 

Join the Conversation

1 Comment

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *