Lui zijn

Soms is het handig, heb je even geen zin en het is zo gepiept, crtl-c, crtl-v. Maar doe het vooral niet! Ik zie het zo vaak. Vooral in de webcomic. Vaak jonge tekenaars, trots op dat ene plaatje wat ze zelf goed gelukt vinden. Knip en plak het drie keer in een kader, tekstballon erboven en je strip is af! Maar doe het niet! Kijk naar dat ene plaatje en probeer het te evenaren. Of als je dan toch wilt knippen en plakken, varieer, maak er een closeup van of juist een groot totaal.

Drie keer hetzelfde plaatje maakt dat de beeldtaal de aanschouwer dicteert dat er niets gebeurt, dat je naar drie afzonderlijke plaatjes kijkt die alledrie tegelijkertijd plaats vinden. Drie keer hetzelfde moment in een paralel universum. Maar dat is niet wat de tekenaar voor ogen had. Een strip is een verhaal en een verhaal heeft een begin, een midden en een einde. Een oorzaak en gevolg. Een clou of anti-climax.

Soms is het ook toepasselijk. Zoals in de strip hierboven. Door ogenschijnlijk twee keer hetzelfde plaatje te gebruiken creëer je en uitgerekte tijd, een berusting in hetzelfde moment. Toch zit er een minime wijzing in de plaatjes, ik heb gesmokkeld door wel een kopie te maken, maar verander enkel de wenkbrauwen om toch variatie te houden en een illusie van beweging te geven. Het past in deze ook bij het gegeven van Mokuso, meditatie, rust en stilte.

Ook ik ben hier erg lui geweest. Niet alleen de eerste twee plaatjes, maar eigenlijk alle plaatjes zijn een kopie met kleine aanpassingen. Lang leve de digitale wereld! Maar wat had ik dan beter kunnen doen? Naast natuurlijk elk plaatje afzonderlijk tekenen. Ik had kunnen inspelen op de tekst. “Shisei o tadashi, kokyu o tadashi, kokoro o tadashi” Vrij vertaald: correcte houding, ademhaling en geest. Dit Had ik mooi kunnen visualiseren door in het eerste plaatje het aannemen van een rechte houding met bewegingslijntjes te suggereren. Zo ook ademhaling, waarbij de focus op het bovenlichaam en de neus kan liggen. De geest zit in het hoofd, hier had een close up goed gepast, maar waar had ik dan de kat gelaten. Die zou ik pas in het vierde plaatje kunnen plaatsen, waar die nu ook zit.

Vanuit de budo heb ik geleerd dat de weg naar perfectie bestaat uit het vandaag overtreffen van degeen die je gister was en dan vooral met kleine stapjes en veel herhaling. Erkennen dat je fouten maakt en daar dus van leert. Herhaal de fouten en probeer ze te voelen, te doorgronden. Door dit ook in het tekenen toe te passen ben ik al een heel stuk verder. Af en toe stil staan en terugkijken, iets wat met een tekening natuurlijk heel erg makkelijk kan.

Het hele leven is een opeenstapeling van gemaakte fouten en wijze lessen die daaruit voortvloeien. Wil je verder, dan zal je moeten kijken naar die fouten, weten wat je doet en vooral met kleine stapjes verder komen.

(naar aanleiding van Michael Minneboo‘s review Even More Bad Parenting Advice by Guy Delisle)

 

Join the Conversation

2 Comments

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *