En toen stond er opeens een stuk wazige tekst

Oeps.. een draft maken op mobiel gaat toch niet zo handig als ik dacht, maar moest even snel mijn hersenspinsel kwijt ūüėõ

iets meer geredigeerd en ook weer aangevuld, is bestemd voor mijn boek, dat over tien jaar wel af zal zijn:
Ik weet niet meer wie, maar iemand had ons gezegd dat het onze relatie wel goed zou doen. Dat idee hadden we ook toen we de brochure lazen, er over spraken. Even er tussenuit met z’n tweetjes, zonder kinderen, actief samen werken. Weg uit de sleur die het dagelijkse leven ons tegenwoordig oplegt. Het repetitieve van het opstaan naar je werk, kinderen naar school even terug tussen de middag, weer naar school, eten koken, kinderen naar bed en dan moet je nog tijd vinden voor elkaar maar ook nog eens voor jezelf zien, wat vaak niet meer dan vijf minuten is voordat je voor pampus op de bank zit en eigenlijk alweer te lam bent om jezelf naar bed te gegeven.

Maar het leek ons dus een goed idee. Het pakte toch heel anders uit. Ik ben vooral mezelf tegengekomen, vooral die ene avond. We zijn wel opener en hechter weer thuis gekomen, dat wel. Maar die ene avond veranderde alles voor me. Die avond en die dans. Opende voor mij een deur ergens diep in mij. Niet alleen een deur maar alle luiken en ramen die het al die tijd verborgen hielden om het zonlicht naar binnen te laten stromen. Om het met warmte te verwelkomen. Stralend naar buiten te laten treden.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *