The ghost of myself

Het went nog steeds niet, zo’n automatische lamp op het toilet. De lichtknop hebben we al afgedekt, toch blijf je iedere keer op de knop drukken als je de deur open doet en ook weer het kleine kamertje verlaat. De timer staat op amper twee minuten. Meestal ruim voldoende, maar soms zit je met je gedachten ook ergens anders. Dan is twee minuten echt zo voorbij. En daar zit je dan, in het donker, met je gedachten, je broek op je enkels. Mijn hand gaat automatisch naar de lichtknop, afgedekt. De sensor zit net te hoog om de beweging te detecteren. Ondanks de duisternis zie ik mijn arm bewegen, niet alleen mijn arm, ik ontwaar ook mijn vingers en hoe ze bewegen. Wennen mijn ogen zo snel aan het donker? Waarom zie ik de rest van alles wat zich in de ruimte bevind niet. Mijn ogen zien niets, het is echt pikkedonker. Wat zie ik dan wel? Waarom zie ik mijn arm als een donkere schim bewegen, ik kijk naar beneden, de duisternis, ik zie mijn voeten. Zonder schoenen, met aan iedere voet netjes vijf tenen die ik laat wiebelen. Wat ik zie is mijn eigen schaduwbeeld dat zich in mijn bewustzijn heeft gevormd. Ik zie niet met mijn ogen maar met mijn lijf, ik projecteer de locatie van mijn vingetorppen, de bewegingen die ze maken direct in mijn hersenen.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *