Het knaagt

Hij was op weg. En langzaam kreeg het beest het gevoel dat hij het juiste deed. De juiste richting op ging, zover er over een gevoel van richting gesproken kon worden… Het voelde als iets. Het voelde goed. Dus het moest wel goed zijn. Nu zal iedere andere richting wel goed hebben gevoeld, alle andere richtingen behalve terug. Terug zou nooit meer kunnen. Van richting veranderen altijd nog. Maar het voelde goed, dus waarom veranderen? Het beest had nu drie gevoelens, het gevoel tastbaar te zijn, het gevoel warmte en beweging, het gevoel van richting. Allemaal goede gevoelens. Meer moest dat niet zijn, volledig en volmaakt. Een vierde gevoel kwam om de hoek kijken. Een gevoel recht tegenover de eerdere drie gevoelens die het beest gewaar was geworden. Een gevoel dat sterker leek, de andere gevoelens leek te overheersen, ook al was dit gevoel maar alleen. Het gevoel was sterker dan alle drie de andere gevoelens bij elkaar. Het gevoel kwam vanuit de gedachte een van de eerdere drie gevoelens kwijt te raken. Wat als? Dacht het beest. Wat als ik het gevoel van de juiste richting niet meer heb? Wat als de beweging stop, het vuur dooft… Wat als ik weer terugval in het niets?

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *