Toen ging de telefoon

Geen onbekend nummer, wel een raar moment en tijdstip om te bellen. Gelijk spookte er van alles door mijn hoofd, wat is er aan de hand, wat is er gebeurd, zou alles wel goed zijn? Ik nam op. Gaf aan dat ik het was zoals gebruikelijk aan de telefoon. Het was even stil aan de andere kant. Dat gebeurt wel vaker, mensen die bellen en dan druk bezig zijn met iets compleet anders, vervolgens niet direct merken dat je al hebt opgenomen, flarden van gesprekken komen dan ter ore, gesprekken waar je niets mee te maken hebt, toch blijf ik zelf ook altijd even stil, stiekem meeluisteren.. Dan volgt nog een herhaling, een extra harde Hallo.. Dit keer gaf het gesprek waar ik nu deelgenoot van was geworden al uitkomst, degene die ik dacht dat belde hoorde ik op de achtergrond. Degene aan de andere kant van de lijn had nog niet zoveel ervaring met telefoneren. Vaak klinken kinderen zoveel kleiner als je ze aan de telefoon hoort. Dit keer klonk haar stem juist veel groter dan anders. Veel groter dan ik verwacht had.. “Gaat het goed met je?” vroeg ze. Niet alleen een grote stem, maar ook een grote vraag. Heel oprecht, bezorgd. Ze maakt zich zorgen, mist me, weet dat ik haar mis. Weet dat het nog een week gaat duren voordat we elkaar weer zien. “Het gaat goed hoor..” Stel ik haar gerust. “Ben je zo laat nog op?” vraag ik er achteraan. Het antwoord komt niet, ze heeft haar antwoord op haar vraag, dat is voldoende.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *