zomergasten

Wat mij het meest verdriet deed vroeg ze, het gemis of medelijden? Het besef van het gemis is wat mij het meeste raakt, dit gemis zit diep, heel diep, niet alleen bij mij, zo merkte ik gisteren op. Ook bij Marc-Marie en Jelle zit het gemis van hun moeder nog erg diep, het onderwerp komt ter sprake en beide heren zitten opeens vol emotie. Het medelijden, gevoel van de onmacht, het onrecht van ‘te vroeg’ heen gaan, dat zijn gevoelens en gedachten die daaruit voortvloeien. Het pijnpunt zit hem in het feit dat de moeder binnen het gezin de emotionele steunpilaar is, moeder zorgt, moeder troost. Wie zorgt en troost als zij er niet meer is? Ik zag mijn vader voor het eerst huilen toen zijn moeder was overleden, op een respectabele leeftijd, ik probeerde me toen al voor te stellen hoe het zou voelen als ik zelf ooit mijn moeder zou verliezen, onwetend dat dit sneller zou gebeuren dan ik toen voor mogelijk hield, ‘dat zal me best veel verdriet doen’ dacht ik, wat ‘best veel’ werkelijk inhield, daar ben ik nu intussen achter, dat is meer dan dat ik toen kon bevatten. Het is een litteken, voor altijd, gevoelig voor elke aanraking. Het gemis bij de mooie herinnering, bij alles wat we mee maken, bij alles wat nog komen gaat. Alles waar zij bij was, is en had kunnen zijn.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *