Grijze massa

Ik zet mijn knipperlicht aan en neem de afslag, ik laat de auto uitrollen tot aan het stoplicht, de snelheid en het momentum die op de snelweg zijn opgebouwd volledig benutten om zo brandstof te besparen. Deze auto rijdt een stuk minder zuinig dan de vorige, dit is een automaat, de vorige was handgeschakeld, als het nodig was reed ik de stukken in de woonwijk enkel op de koppeling, bij een automaat is dat niet te doen. Ook de schakelmomenten liggen altijd net verkeerd, soms weigert deze helemaal te schakelen op momenten dat het toch echt nodig is, het ding trekt dan niet op of blijft blazen. Het verkeerslicht gaat op groen en ik rij de stad in. De huizen hier staan opgesteld als een overslag van zeecontainers. Rij na rij blokken met woningen, de kleine achtertuinen aan het zicht onttrokken door smoezelige schuttingen, het weinige groen tussen de huizen komt niet verder dan kniehoogte. De ‘architect’ zat schijnbaar in een depressie, had een voorliefde voor zwart wit films of kwam net terug uit het voormalige Oostblok, gezien de keuze voor de grauwe, grijze baksteen en donkergrijze dakpannen. Wonen in zo’n wijk kan niet anders dan deprimerend zijn, hoe goed je je best ook doet in het wijkcommitee, koppen koffie drinkt op burendag, hoe gezellig je je huis ook inricht, de aanblik van al dat grijs slokt alle vreugde op. De sportzaal ligt niet ver in de wijk. De weg die ik volg is het verharde residu van de grijze brij die over de wijk is uitgestort. Bij de sportzaal ligt een parkeerplaats, deze wordt door de meeste van ons gemeden, de enkeling die het wel waagt zijn auto op de parkeerplaats te zetten moet het regelmatig bekopen met een kapotte ruit. Het zijn geen junks of anderzinds dieven. Enkel de ruit wordt ingetikt. Als je al in zo’n deprimerende wijk woont is het versplinteren van een autoruit een welkome afwisseling, een begrijpelijke daad, hoe vervelend ook. De weerspiegeling van de wijk in de autoruit barst uiteen, in een explosie van stukken glas, de vreugde die het grote grijze monster heeft opgeslokt komt zo weer een even terug. Dit genot zal ook wel opgeroepen worden door het omgooien van de vuilcontainers, het afval dat zo de straat bevuild brengt weer wat kleur in de wijk. Deze vreugde is maar van korte duur. De parkeerplaats ziet er met het versplinterde glas en de auto zonder ruit nog troostelozer uit dan daarvoor. De rotzooi op straat stinkt en valt weg tegen de grijze achtergrond die deze wijk is.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *