It never hurts to help

Ze stond even te rusten van het sjouwen toen ik de hal binnenkwam. We groetten elkaar. Ik liep verder naar mijn brievenbus, keek naar de post, een paar brieven. Stopte ze bij mijn boodschappen. De dame had de kast weer opgepakt. Was een paar meter verder gekomen. “Zal ik even helpen?” vroeg ik beleefd terwijl ik de deur open deed. “Ach nee, het gaat wel lukken.” Ze wilde het kastje weer oppakken, ik duwde mijn tasje met boodschappen in haar handen. “Als u mijn boodschappen even vasthoud!” Binnen een paar tellen had ik het kastje in de lift. “Dank u vriendelijk! Naar welke verdieping moet u?” ze vroeg het uit beleefdheid, zo niet uit koppigheid. “Naar de derde, maar ik breng eerst dat kastje wel naar uw appartement.” “Dat is erg aardig.” een korte stilte, de lift kwam in beweging. “U woont hier nog niet zo lang?” vroeg ze me nieuwsgierig. “Net twee maanden” “Ah, het is vanavond bingo! Ik kan helaas niet. Maar het bier en de wijn zijn maar vijftig cent!” “Dat klinkt aantrekkelijk!” grapte ik. Ik zette het kastje voor haar deur neer. Ze bedankte me, gaf me mijn boodschappen weer terug.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *