Stil staan

DSC_2763

Vorige week stond ik even stil bij iedereen die afgelopen jaar door een aanrijding met een trein om het leven is gekomen. Ongeveer drie kwartier, dus tijd genoeg om er over na te denken, tijd genoeg om op te zoeken hoe vaak dit nu eigelijk voor kwam, vooral omdat ik die zondag ook al even stil stond bij een zelfde melding: “Door een aanrijding met een persoon… “. Plastisch gebracht.

Er zijn dit jaar al meer dan 200 aanrijdingen met een persoon geweest, bijna dagelijks dus. Begin die week stond ik stil, of eerder de trein stond stil en ik zat er in, mijn leven ging gewoon door. Maar gisteren stond ik zelf even stil, nam de tijd om er over na te denken en besteedde er wat meer aandacht aan. Schrok van de aantallen.

Het komt hard binnen, al die berichten, al dan niet bewust uit het leven gestapt, of zelfs gedwongen door een ander. Beelden die ik direct voor me zie, het verhaal voorafgaand aan dat wat komen gaat, ik voel het, hoor de laatste gedachten. Nog voor ik het echt bewust ben lopen mijn ogen al over.

Join the Conversation

4 Comments

  1. Ik vind het vooral hard dat ik overal om mij heen hoor ‘heeft er weer eentje zichzelf voor de trein gegooid’. Dat kan zo zijn, maar waarom? Ik vind het maar lastig dat het zo ver kan komen voor iemand/

  2. Ja een bizarre gedachte… Ik merk dat die nieuwsberichten niet eens meer altijd écht binnenkomen. Daarvoor moet zo’n ‘persoon’ eerst ‘mens’ worden. Moet ik me heel bewust gaan bedenken dat ieder slachtoffer een verhaal heeft, en familie, en vrienden… Mooi dat je me weer even bewust maakt.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *