Ik kan het hier hebben over het uitzetten van Mauro. Me druk maken over de blije boodschap van de euro top die holler is dan de pompoenen die op het moment op onze keuketafel staan. Me verontschuldigen dat ik niet in een tentje voor de bank zit. Wapenhandelaren bij de Rabobank. Johan Cruijf. Toenemend geweld gebruik tussen politie en criminelen. Maar we verliezen ons hierin te vaak in details die onze ogen af houden van wat er werkelijk mis is. De hele politiek is al jaren, decenia, eeuwen lang een grote poppenkast en wordt met de jaren steeds groter. Een poppenkast met ogenschijnlijk magische krachten. Het volk, het publiek is in de ban van wat zich in de poppenkast afspeelt. We zijn zo gefocused op het spel, de popppen, gaan er zo in op dat we niet door hebben dat het een spel is, dat er zich meer afspeelt achter de kast en onder de poppen. We worden gevraagd om mee te doen, we mogen ook even roepen. En zie, we hebben invloed. Zo lijkt het. Maar het verhaal staat allang vast. We kunnen roepen wat we willen, het grootste deel van het publiek is zo betoverd dat ze roepen waar de poppenspelers op aanstuurden: “Links!”of “Rechts!”. Af en toe roept iemand eens wat anders maar komt haast nooit boven het gros van het publiek uit. Als iemand zich waagt het poppenspel te onderbreken wordt deze vriendelijk verzocht het theater te verlaten, liefst zonder al te veel te rumoer. Het is niks nieuws, we laten ons al sinds mensen heugenis een loer draaien. Laten ons vermaken met brood en spelen. Laten ons influisteren. De poppenspelers regeren, vol van angst om de touwtjes kwijt te raken. Zo af en toe raakt de poppenspeler uit zijn rol. Pikt het publiek het niet langer, is het spel te doorzichtig geworden, het verhaal te vergezocht. Maar het moet ver gaan wil het publiek massaal op staan en de poppenspelers uit de kast te verjagen.