Dag buurman, dag buurvrouw, we komen nooit meer terug

De buurvrouw kwam even buiten kijken wie er lawaai aan het maken was. Ondergetekende. Met de laatste spullen. Het huis moest leeg. Naar buiten met wat planken. De bus in. Weer naar binnen. Weer wat planken pakken. De bus in. Naar binnen. De Bus. Binnen. Vanaf ‘s-ochtends vroeg tot laat in de avond. Hoewel we het nooit verteld hebben was het verhaal wel duidelijk. Ik zat al een paar weken alleen in het huis. Ondanks dat we met onze buren nooit echt op goede voet hebben geleefd was ze vandaag heel medelevend. Misschien omdat ik alleen was. Misschien omdat ik zelf niet echt problemen zag. Vaak problemen moest oplossen die zij vond dat er waren. Vooral haar niet mocht afvallen in het bijzijn van de buren. Niet alleen waar we nu woonden hadden we ‘problemen’ met de buren. Ook de drie woonsteden daarvoor hadden probleem buren. Daar mocht ik vooral nooit aan twijfelen. Maar de buurvrouw kwam even buiten kijken. Ze riep mijn naam, wenste me veel sterkte. Stak een hart onder mijn riem. Ik dankte haar. Vertelde waar ik heen ging. Nam kort afscheid. Het hart onder de riem deed het mijne even overlopen. Het lege huis. De definitieve nieuwe start, de oververmoeidheid.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *