de wereld draait door

Ze kwamen regelmatig voorbij lopen. Een verlegen glimlach. Blosjes op de wangen. De ogen neer. Nog even omkijken. Totdat een van hen tot het besef kwam dat ik misschien wel gewoon wat wou bestellen. De vrouw naast me leek op Renate Dorrestein, of ze was het gewoon, zo goed ken ik haar nu ook weer niet. Een schrijfster waar mijn moeder graag van las. Zo heb ik ook een aantal boeken van haar gelezen. Maar deze vrouw, overigens even oud als mijn moeder, keek naar mij. Keek naar mij met een blik die mij een vrij ongemakkelijk gevoel gaf. Hoog tijd dus. Tijd om [url=http://dewerelddraaitdoor.vara.nl new=true]Mathijs[/url] eens te bellen en vragen of hij naar de kapper gaat.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *