Al enige tijd wil ik een nieuw tv meubel maken. Voordeel van zelf maken is dat alles op maat kan. Nadeel is dat ik niet zo heel handig ben. Oefening baart kunst natuurlijk. Meubels maken kost echter tijd. Ik denk niet dat ik in mijn verwachte levens spanne dusdanig geoefend kan raken om ooit eens een echt degelijk meubel in elkaar te zetten, er is altijd wel iets scheef of instabiel. Dingen die je vaak gebruikt moet je niet steeds met heel veel voorzichtigheid moeten beetpakken omdat anders het deurtje teveel loslaat. Dingen die in het zicht staan moeten je niet continu het gevoel geven dat het net iets teveel uit het lood staat. Maar ik wil wel heel graag een opgeruimde woonkamer. Alles staat nu rondom een iets te klein audio tv meubel, de tv steekt links en rechts uit, allerlei spullen staan weer los op krukjes en rekjes ernaast, het oogt rommelig. Dus ik begeef mijzelf riching de grote blauwe doos op de meubelboulevard. De vorige avond heb ik de hokjesman gekeken, ik denk dat deze woonwinkel en de mensen die hem bezoeken zeker afleveringswaardig zouden zijn. Veel mensen gruwen bij het idee een bezoek te ‘moeten’ brengen aan deze winkel, maar toch doen we het allemaal, massaal. Het meest aanwezig zijn de moeders met kinderen, soms vergezeld van een parner of grootouders. De meeste mensen komen in paartjes. Jonge stellen zie je het meest, oudere wat minder. Ook veel vriendinnen of zussen komen samen. Mensen alleen zie je niet zoveel, er is een vrouw in het restaurant, ze zit alleen aan een tafel met twee koppen koffie die ze een aantal keer bijvuld, ik verdenk haar zelfs ervan dat ze de koppen gewoon ergens uit de winkel heeft gepakt en hier alleen voor de gratis koffie is en het rumoer om haar heen omdat ze anders thuis zo eenzaam is. Mannen alleen zie je ook niet zo snel, vooral denk ik omdat deze zich vooral doelgericht door de winkel begeven, niet slenteren over de voorgeschreven paden, ze komen hier, al dan niet in opdracht van het thuisfront, om hun spullen van het lijstje te zoeken en mee te nemen naar de kassa. Ik ben ook alleen deze avond, wel samen nog bekeken wat ons beide aansprak. Ik loop door de showopstellingen heen om de paden met opstroppingen en slenterend voetverkeer te mijden. Bij de betreffende kasten kijk ik wat een passende opstelling en indeling zal zijn. Ik pak wat lege DVD hoesjes om te zien of deze in de laatjes passen, dat gaat perfect, bedenk me hoeveel laatjes, deurtjes en opberdozen ik in de kast zou willen, schrijf alles wat ik wil op een blaadje en ga riching het magazijn. Het magazijn doet me terugdenken aan de tijd dat ik nog een bijbaantje had als orderpicker, nostalgie, naar tijden dat het leven nog simpel was, nog voor dat ik het zelf onnodig complex had gemaakt. Het bedrijf blijft winstgeven door zoveel mogelijk processen te elimineren, laat de klant zoveel mogelijk zelf doen. Ondanks de crisis grossiert dit bedrijf goed. Het geeft mij ook een gevoel van voldoening om een groot deel toch zelf te doen. Zelf alles uit de schappen halen, zelf in de auto passen, zelf in elkaar zetten. Je mag zelfs zelf alles scannen en afrekenen. Toch willen niet veel mensen hier aan. De rij voor de bemande kassa’s is enorm, terwijl ik bij de zelfscan kassa meteen aan de slag kan. De verleiding is erg groot om niet ‘per ongeluk’ te vergeten de scanner ergens langs te halen. het zal vast veel gebeuren, maar daar zal de winkel niet echt wakker van liggen gezien de winstcijfers die nog ieder kwartaal stijgen. Het in elkaar zetten geeft nog wel de meeste voldoening, alsof je het toch zelf hebt gemaakt. Ook al is alles al netjes voorgezaagd en geboord, zijn alle pluggen en schroefjes netjes meegeleverd en een duidelijke montage instructie meegeleverd. Het is net Lego. Iets zelf in elkaar zetten inspireert ook meer dan wanneer er een vrachtwagen met twee sterke mannen een kast in je woonkamer komen zetten. De kast staat in no-time, alle losse dingen zijn netjes opgeborgen, dit deel van de kamer oogt echt weer een stuk rustiger. Het andere deel van de kamer is echter bezaaid met karton. Met mijn zakmes snij ik alles in kleine stukken, stamp alles plat en als twee compacte pakketjes is het klaar voor het oud papier. Alle apparatuur is weer netjes aangesloten. Alles getest en alles werkt. Toch zijn er nog aardig wat kabels over, geen idee waar ze ook weer uit kwamen en waartoe ze dienden, maar zolang alles functioneert als voorheen lijkt het mij wel ok, de kabels verdwijnen netjes in de kast. Voldaan zet ik mij op de bank, een biertje en de afstandsbediening in mijn hand.