Kurai's Log

Alles of Niets

Kurai — Thu, 12 Apr 2012 05:50:55 GMT

Het beest begon ongemerkt langzamer te bewegen, zijn gedachten namen hem steeds meer in beslag. Steeds meer en meer.. de angst nam af.. als ik uit niets ben begonnen, waarom dan bang zijn om weer tot het niets terug te gaan? Relativerend. Gerustgesteld. En het eerste doel in zicht.

- Met een paar laatste passen stond het beest op het nest. Beheersd zakkend door zijn poten, zijn lijf nestelend in wat voor altijd zijn rustplaats zal zijn. -

Voor altijd? Als hij van het niets kwam kon hij daar toch ook weer naar terug. Als hij dat kon, vanuit het niets ontstaan, dan kon hij toch alles nog? En zelfs meer dan alles? Niets is alles. Alles is niets.

Het knaagt

Kurai — Thu, 05 Apr 2012 21:06:54 GMT

Hij was op weg. En langzaam kreeg het beest het gevoel dat hij het juiste deed. De juiste richting op ging, zover er over een gevoel van richting gesproken kon worden... Het voelde als iets. Het voelde goed. Dus het moest wel goed zijn. Nu zal iedere andere richting wel goed hebben gevoeld, alle andere richtingen behalve terug. Terug zou nooit meer kunnen. Van richting veranderen altijd nog. Maar het voelde goed, dus waarom veranderen?

Het beest had nu drie gevoelens, het gevoel tastbaar te zijn, het gevoel warmte en beweging, het gevoel van richting. Allemaal goede gevoelens. Meer moest dat niet zijn, volledig en volmaakt.

Een vierde gevoel kwam om de hoek kijken. Een gevoel recht tegenover de eerdere drie gevoelens die het beest gewaar was geworden. Een gevoel dat sterker leek, de andere gevoelens leek te overheersen, ook al was dit gevoel maar alleen. Het gevoel was sterker dan alle drie de andere gevoelens bij elkaar.

Het gevoel kwam vanuit de gedachte een van de eerdere drie gevoelens kwijt te raken. Wat als? Dacht het beest. Wat als ik het gevoel van de juiste richting niet meer heb? Wat als de beweging stop, het vuur dooft... Wat als ik weer terugval in het niets?

Er zit beweging in

Kurai — Fri, 23 Mar 2012 06:00:27 GMT

Het beest had iets in zich. Een klein puntje. Een stip. Daarmee was het beest ook zelf iets geworden, ook al was het niet meer dan een klein gloeiend oogje. Hoe klein ook, het beest was nu oneindig veel meer dan al het niets wat er om hem heen was. Het kleine gloeiende oog smeulde langzaam de randen van het niets weg. Het beest begon te voelen. Te groeien, van binnenuit.

Bewust van zichzelf. Onwennig. Overweldigend. Machtig en beangstigend. Het beest was groter dan ooit, toch voelde hij zich vreselijk klein. Kwetsbaar, het beest moest hier weg, op zoek naar een veiliger oord.

Maar waarheen? Waar moet je heen als er niets is? Waar moet je heen als je het enige bent wat tastbaar is? Het enige gloeiende puntje in het allesomvattende niets? En waarvoor zou je dan weg moeten?

Weg, dat is het enige dat het beest kon bedenken. En weg ging hij. Als hij niet zou bewegen kon het vuur wel eens doven, alles wat hij was, alles wat er was zou weer verdwijnen in het niets.

Dus stap voor stap voor stap, trage grote passen, het vuur begon nog heftiger te branden, de warmte stroomde nu volop door zijn ledematen. Hij was op weg.

Nog voor het begon

Kurai — Thu, 22 Mar 2012 06:12:54 GMT

Met alle rust in het vooruitzicht komt het beest op adem. Zijn lijf zet uit, zakt weer in, in een steeds lager tempo. Uit. In. Alle spanning opgebouwd van de tocht hier naartoe vallen van hem af. Uit. In. De gedachten die hem onderweg op de been hielden, vooruit dreven passeren voor de laatste maal nog eens door zijn hoofd. Uit. Het waren er veel. In. Heel veel. Uit.

Nu het beest daar lag besefte het dat zijn leven tot nu toe uit niets anders had bestaan dan zijn constante beweging. Zijn constante stroom aan gedachten. In het begin was er amper beweging. Waren er amper gedachten. Minder dan amper. Het was leeg. Helemaal leeg. Geen gedachten. Het was stil. Helemaal stil. Geen beweging.

Tot er een klein beetje, heel ver, ergens diep binnen in, begon te gloeien. Nog geen gedachte, nog geen beweging. Een behoefte. Heel klein. Een behoefte die het beest zou brengen waar het nu was.

Diep binnenin gloeide iets wat hem een gevoel van richting gaf. Alles was daarvoor nog richtingsloos geweest. Er was ook niets wat richting nut zou geven. Geen verschil, alles was niets en het niets alles omvattend.

Dat kleine beetje gevoel daar diep binnenin had plotsklaps alles opeens veranderd, veranderd van niets naar iets.

En zo begon het

Kurai — Wed, 21 Mar 2012 06:09:21 GMT

Met trage grote passen zet het beest zijn enorme poten in beweging. Langzaam begeeft het zich naar het nest.

Zijn neus snuift. Ruikt de geur van de slaapplek. Daar zal hij gaan rusten. Eindelijk rust. Eindelijk slaap.

Zijn weg er naar toe was lang. Oneindig lang leek het wel. Alleen de geur van het nest hield hem op de been, de geur, de behoefte, de noodzaak, de wens om in dat nest te slapen.

Er was weinig anders om zich op te richten. Alles om het beest heen leek zwart. Dat, of het beest zag gewoon niet of nauwelijks. Maar nu het nest eindelijk binnen bereik was werd alles opeens helder. Het nest tekende zich scherp af tegen het donker.

Met een paar laatste passen stond het beest op het nest. Beheersd zakkend door zijn poten, zijn lijf nestelend in wat voor altijd zijn rustplaats zal zijn.

Een beter milieu

Kurai — Wed, 14 Mar 2012 17:48:59 GMT

Het begint allemaal bij jezelf. Echt waar. Niet alleen het milieu, maar de rest dat boeit me nu even niet.

Ik bespaar vanaf nu 6 liter water per dag, even snel uitgerekend een kleine tweeduizend liter water per jaar.

Qua kosten zal het niet veel zijn. Kraanwater is zolang het niet door Bar-le-Truc in flessen wordt gestopt nog geen cent per liter, twee kuub(wat ik dus per jaar ga besparen) zal nog geen vier euro bij elkaar zijn. Per dag is het iets meer dan 2% van het gemiddelde waterverbruik. Maar alle beetjes helpen.

De oplossing is redelijk simpel. Had ik eerst nog een iets omslachtiger idee. Waarbij er een complete installatie nodig was, pompen, filters, water reservoirs. De besparing wel flink hoger lag, ongeveer 40 liter per persoon per dag. Het idee als volgt. In de meeste huizen zit er een zogenaamde natte kolom, daar waar water nodig is zit boven elkaar, om leidingen zo min mogelijk door het hele huis te laten lopen. Hierdoor zit de wc beneden vaak onder de badkamer. We douchen gemiddeld voor 40 liter per dag, spoelen de wc door met 30 liter per dag. Als je al het water wat je doucht nu opvangt en gebruikt om de wc door te spoelen, bespaar je dus een hoop water!

Gezien ik nu alles op dezelfde verdieping heb gaat dat niet werken. Dus bedacht ik een eenvoudigere oplossing die haast geen investering vereist. Alles wat je nodig hebt is een emmer. De emmer gaat mee onder de douche en vangt zo een hoop water op. Deze emmer gaat naast het toilet en is goed voor een ruime spoelbeurt, misschien zelfs twee.

Kleed u zich maar even uit

Kurai — Fri, 09 Mar 2012 00:12:22 GMT

Verzekeringen zijn nu hard bezig om mensen te lokken door meer risico te gaan nemen, te gaan bezuinigen op je eigen zorg. Ze verkopen het mooi, je bepaald zelf waar je je voor verzekerd. De basis verzekering uitgekleed tot het bot. En dan mag je een keer per jaar gaan kiezen waar je dan extra geld aan wil besteden. Handig! Want ik weet precies wat ik ga mankeren dit jaar! Jij toch ook?! Speculeren met je eigen gezondheid. Iedereen doet het!

En daar lig je dan. Ambulance bellen. "Sorry meneer, u heeft zich niet voor een ambulance verzekerd, misschien dat u uw psycholoog kan vragen u te brengen, die valt wel in uw portefeuille."

Komt een man bij de dokter: "Kleed u zich maar.. Ah, ik zie het al, dat heeft de verzekering vast voor u gedaan!"

Het eigen risico gaat omhoog, ook op basis van je eigen speculatie, je eigen keuze! Dus niet zeuren. Ja het klopt, wil je minder eigen risico, betaal je het verschil tiendubbel in premie, dus het is gewoon een no-brainer, niemand wil een dief zijn van zijn eigen portomonee, we hebben het toch al niet zo breed met zijn allen.

zoals ik al bij ReneSmurf meldde:
"Ik zou zeggen, kijk de documentaire Sicko van Michael Moore en je ziet waar we langzamerhand heen gaan met de zorg in dit land.

Zoals met alles hier kijken we naar onze grote broer Amerika en alles wat deze grote broer doet, dan doen wij ook, de nederlandse regering is zo visieloos als een blinde vink..

Zelfs als grote broer heeft bewezen dat het faalt doen wij alles om het toch nog door te voeren.. Privatisering in Amerika al mislukt? Geen probleem, proberen we het hier toch ook nog een keer, misschien dat het hier wel op magische wijze vanzelf goed gaat?

Zorgvezekeringen uitkleden? Waar is dan de basis gedachte achter het collectief verzekeren? Het delen van de kosten om juist de zwakkeren in de samenleving te steunen?"

De zwakkeren zijn nu iedere keer de eersten die het het hardst voelen, gekort op uitkering en inkomen, niet kunnen werken omdat je hart het anders begeeft.. maar wel je premie verdriedubbeld omdat je een risico bent...

Ik zou zeggen, doe die verzekeringen op de schop. Ik betaal liever mijn premiekosten als extra belasting voor een zorgstelsel waarbij niemand zich zorgen hoeft te maken over zorg. Waar zorginstellingen geen divident meer uit hoeven te keren aan altijd ontevreden aandeelhouders.

Ik zou veel geven voor een wereld waar de eerste basis behoeften van de mens niet ten deel vallen aan een speculatie markt die onder het mom van de vrije marktwerking, die al jaren bewezen heeft niet te werken zoals men in de schoolboekjes doet geloven.

Cut out the middle man(Benny Hill). De beursvloer voor zorg, energie en al het andere sluiten en van de productie rechtstreeks naar de consument. Met alle moderne technieken moet dat toch niet moeilijk zijn?

nav ReneSmurf

Hart en vaten

Kurai — Fri, 02 Mar 2012 14:22:09 GMT

Ik vond het al verdacht. Een halvarine merk met een mooie sprankelende reclame, goed voor hart en vaten.
Gezien meer dan de helft van het product water is en de rest enkel voor de versteviging zorgt kan ik me voorstellen dat het in ieder geval niet veel slechter is dan water.

Maar ze hadden nu wat toegevoegd. Nu nog beterder! Dan rijzen de haren me weer ter berge. Het zou nu zelfs cholesterol verlagend werken.. prima.. verkooppraatjes hebben ze allemaal.
Toen kwam de zorgverzekering om de hoek kijken. Alle alarmbellen begonnen meteen te rinkelen. Dit was geen simpel 'ik heb een product en wil het verkopen' marketing plan, dit was meer dan dat.

Ze wilden het product door onze strotten gaan duwen, hard en genadeloos. Vergoed door de zorgverzekering, wat dus inhield dat ik collectief meebetaalde aan de dagelijkse behoefte aan hagelslaglijm van een ander.

Iemand heeft hard na zitten denken, hard en goed, waterdicht plan om een degelijke geldstroom te genereren door een goede samenwerking met diverse partijen.

Zelfs de Hartstichting viel voor de mooie praatjes, waarschijnlijk ondersteund met een gulle gift en heeft toestemming gegeven om hun logo te misbruiken.

De consument liet zich gewillig meevoeren in deze illusie. Te mooi om waar te zijn, het is goed voor je, gesteund door een degelijke stichting en ook nog eens vergoed door de verzekering, wat kan daar nu mis mee zijn?

Wat kan daar nu mis mee zijn? Dit is te vaak een retorische vraag. Veel te vaak. Mensen denken niet meer na. Dat is jammer en achteraf gebleken ook nog eens slecht voor hart en vaten.

Ik had zelfs een echte traan

Kurai — Mon, 13 Feb 2012 10:04:39 GMT

Zojuist op de radio het mooie Wires van Athlete.. waarschijnljk omdat ze een nieuwe verzamelaar uit hadden, zag het gister al op de luisterpaal van drie voor twaalf..

Ik huil niet snel, maar toen ik dit nummer voor het eerst op de radio hoorde liepen de waterlanders met stromen over mijn wangen... Het raakt precies mijn gevoelige snaar.. Haalt precies alle herinneringen naar boven die ik zo veilig heb weggeborgen.. Nu al iets minder, de pijn slijt, wordt draaglijker of meer geaccepteerd als onderdeel van mijn leven.. ouder worden heeft zo zijn voordelen..

Vaarwel

Kurai — Sun, 12 Feb 2012 15:45:24 GMT

Het was gedenkwaardig. Misschien zelfs meer dan dat. Niet dat het nu zo'n heel speciaal of origineel afscheid was. Eigenlijk heel gewoon en eenvoudig.

Verzamelen bij het uitvaart centrum. Rouwstoet naar het crematorium. De ceremonie, de sprekers met hun mooie woorden. Bijzonder wel was de kist, beschilderd door kinderen en familie. Een mooie kist, met zelfs hier en daar een grapje. Een kleine SS-Enterprise, een grote rode knop rechtsonder..

Meest bijzondere was dat alles tot in de puntjes was verzorgd door degene die er zelf niet bij was. Al ruim een jaar geleden stond deze uitvaart al half op de agenda. Het kon niet lang meer duren, dat was gezegd, maar het was geen echte ziekte, geen progressie dus ook de prognose was maar koffiedik kijken. Een jaar extra heeft ze gehad. Een moeilijk jaar, maar toch gegeven. Zover mogelijk nog van genoten.

De dag nog afgesloten met een familie(en vrienden) diner. Een ongedwongen haast vrolijke afsluiting van deze dag, iets wat de dag misschien nog het meest onvergetelijk maakt.

Dit wordt een dag die heel veel impact zal hebben. Een die veel heeft los gemaakt. En de kinderen? Hadden zo hun verdriet, maar speelden heel de dag onbezorgd.

Heel goed nieuws

Kurai — Wed, 08 Feb 2012 01:17:19 GMT

Een sterfgeval maakt je altijd weer bewust van je eigen sterfelijkheid, een bewustwording die vaak behoorlijk confronterend is, een hoop oud zeer weer naar boven weet te halen, je laat delen in het verdriet van alle andere naasten, je eigen omgeving, alles komt op dat ene gedeelde moment samen, een grote verbondenheid van verdriet en troost, gemis en gedachtenis.

"Neem afscheid van degene die je altijd wilde zijn.
Had je nog iets willen zeggen, doe het snel er is niet heel veel tijd."

lees ook:
diep en geborgen
zomergasten

We vieren het toch

Kurai — Mon, 06 Feb 2012 01:05:02 GMT

De muziek sleept me mee, ik had geen zin, geen zin om te gaan, geen zin om met mijn verdriet over straat te fietsen, geen zin om met tranen in mijn ogen te luisteren, te dansen, temidden van al die vreemden, alleen..

Toch ging ik. Op de fiets. De winteravond in met mijn verdriet. De lucht te koud voor mijn tranen. De stad, bedekt, met sneeuw en schemer, als een deken op mijn somberheid.

De muziek speelde, vulde mijn hoofd, vermengde zich met het verdriet. Ik laat het gaan..

Ik kan niet vechten en ik wil het niet

Ik wil alleen maar zwemmen

De wind komt door je handschoenen heen

Kurai — Thu, 02 Feb 2012 08:36:49 GMT

Ik had het niet verwacht. Niet verwacht dat het zo snel, zoveel anders, zelfs honderdtachtig graden de andere kant op zou gaan.

Ik keek er zeer van op. Keek er van op dat de positiviteit die ik had over de richting die we op leken te gaan niet verloren ging toen het roer compleet om ging. Ik keer er van op dat het me eigenlijk weinig deerde welke kant ik op zou gaan. Dat ik een manier had gevonden en mezelf toestond mijn geluk en gevoelens de juiste kant op te zetten. Zet alle zeilen bij, laat je vervoeren en verwonderen en het gaat je voor de wind!

Het heeft even geduurd. Een maand om precies te zijn. Een maand om te wennen. Te proberen, te zoeken, te laat te komen, te hard te gaan. Maar nu, na die maand heb ik het gevonden. Het juiste ritme, mijn nieuwe ritme, nieuwe rituelen. Mentaal ben ik om, kan ik alles aan, fysiek valt er nog wel wat te behalen, nu stelt de natuur me ook redelijk op de proef, wind tegen, vrieskou, maar ik kom er wel..

de wind waait door je handschoenen heen
je vingers zijn versteend

In het kader van Met-K's #WOT meer bijdragen bij haar in de reacties

Wot - Stroom

Kurai — Fri, 27 Jan 2012 08:41:11 GMT

Het is een dicht week, woensdag ook al.. nu in het kader van de WOT, uit eigen ervaring:

Stroom

Eigenwijs, overmoedig
Tegen beter weten in
Tegen alle advies
Tegen de stroom
Tegendraads
Spanning
Risico
Nul
Fasedraad geraakt geschokt gesprongen verdaasd
Licht uit