Er chocolade van maken

chocolade

We liepen achter, stelden uit, in het begin start je enthousiast. Iedere dag, of toch minstens iedere week zou toch moeten lukken? Maar het leven is druk, eist tijd en energie buiten alles om wat je plant. En dat is prima, jezelf beperken of dwingen is leuk, maar net als met bloggen, ik doe het graag vanuit mijn hart en niet omdat ik moet. Niet dat ik discipline niet kan waarderen, maar ik zit al iedere dag op kantoor.

Maandagavond zaten we, zonder echt een plan, met genoeg ideeën en genoeg te bespreken. Uiteindelijk met vereende krachten tot bovenstaande tekening gekomen, want poep en pies doet het altijd goed. Dag van de chocolade, hadden we geweten dat het ook de dag van Roald Dahl was, dan was er zeker een andere tekening gekomen, tijdens de brainstorm is sjakie en de chocolade fabriek nog voorbij gekomen.

De komende dagen en vooral avonden mezelf weer wat op de hals gehaald, mooie oefening om mijn eigen grenzen weer te verleggen..

zwart wit

Daar staan ze, alle keuzes, opgesteld in twee rijen, recht tegenover elkaar. Een flinke afstand ertussen. De rijen zijn wat rommelig, ingesprongen maar zonder enige herkenbare structuur. De ruimte in het midden legt echter duidelijk de de tweedeling bloot. De keuzes kijken elkaar aan. Met een vastberaden blik. Zoekend naar herkenning. Erkenning. Zonder een moment te twijfelen aan hun eigen gelijk. Het is duidelijk, overzichtelijk. Zwart wit en alle tinten grijs daartussenin.

Maar hoe goed je ook kijkt, nergens is een opening, nergens komen de keuzes dicht genoeg bij elkaar . Sommige keuzes staan wat dichter naar het midden, maar het zal nog een hele tijd duren voordat deze ergens elkaar kunnen kruisen als ze al zover komen en niet hun hakken in het zand zetten, hun grens duidelijk aangeven, tot hier en niet verder.

Er zijn twee keuzes in de verte, beide achteraan elke rij. Ze staan met de rug naar de rest. Met de rug tegen elkaar. Het zijn de twee donkerste van de groep, ze hebben geen oog voor de overkant, alle keuzes die ze zien zijn enkel die waar ze zich veilig bij voelen, ze sissen tegen de keuzes die het wagen te dicht bij het midden te komen. Ze mogen niet toegeven, zwaktebod is de doodsteek van hun gelijk. Als er keuzes zijn die dichterbij komen, elkaar raken of zelfs voorbij schieten zijn ze verloren, stort hun rij met keuzes gebaseerd op hun gelijk als een kaartenhuis ineen. Zonder dat gelijk zullen ze langzaam verkleuren, vervagen en verdwijnen.

Hallo zee

DSC_0302

Met zekere passen stap ik op het water af, de zon doet alsof ze waterig achter de wolken zit, vandaar verbrand ze stiekem mijn huid, de wind waait het zand striemend langs mijn lijf. Verbrand en gezandstraald zal ik vandaag weer thuiskomen. Het water reikt aan mijn voeten, spoelt er omheen, verkoelend. Stevig stap ik door. Plons, plons. Mijn knieën botsen tegen de eerste golven aan. Ik loop alsof ze niet bestaan en wankel. Als ik mijn voeten te lang laat rusten op dezelfde plek zakken ze dieper in het vers aangevoerde zand. De golven beuken nu tegen mijn benen, het water spat uiteen en ik voel dat ik me moeilijker staande kan houden. Ik loop en wankel door. Het waait hard en de golven worden hoger. Ik duik voorover in een muur van water, zwemmend tegen de stroom. Het water kolkt. Tilt me weer op en zet me neer, trekt en duwt, kwakt bulderend een schuimende golf over me heen.

Buiten adem stap ik weer op het strand. Ik voel me herboren. Gezegend door het zilte water dat mijn haar doet krullen als een ware zeevaarder.

Ziek zijn beter worden

“Wat ga jij doen, Bert? Ga je naar bed?
Hatsjoe!
Weet je Bert? Ik hoorde dat iemand uit de buurt verschrikkelijk verkouden is geworden.
Het is toch niet waar, Ernie?!”

Ziek en tot het bed veroordeeld zijn heeft zo zijn voordelen. nog meer dan anders krijg je de tijd om over jezelf na te denken, zolang je niet al teveel aan het ijlen bent natuurlijk..

Zo heb ik me vermaakt en laten inspireren met talloze youtube filmpjes, over tekenen, maar ook over film maken.. Terugdenkend aan alles wat de weken ervoor de revue gepasseerd is, kleine hints die eerder nog niet echt door zijn gekomen, aanbevelingen. Nagedacht over hoe dat alles te combineren anders dan ik al doe met de speedcartoons, workshops en alles wat ik nog meer leuk vind.. Ideeën te over en ik ga maar gewoon eens wat opnemen, gelijk een datum in mijn hoofd, deze week wat druk, maar wel tijd om voor te bereiden, dus volgende week.. donderdagmiddag, de middag die ik standaard vrij ben..  benieuwd zelf erg benieuwd of het wat gaat worden.

Passie

DSC_0277 small

Er zijn zoveel mensen die niet weten wat ze willen, zitten vast in hun werk waar ze ingerold zijn na een studie die ze maar gekozen hebben omdat ze eigenlijk uitgeloot zijn en dus een andere keuze moesten maken. Die ergens zijn begonnen omdat daar nu eenmaal vraag was en het wel lekker verdiende. Mensen die naar de sportschool gaan omdat het om de hoek is, de werkgever het betaald en ze eigenlijk niet weten hoe ze anders aan sport kunnen doen. Als ik vraag naar wat ze echt graag willen doen, dan weten ze het niet. Hebben geen uitgesproken dromen, geen passies uit hun jeugd. Zaten vroeger op tennis of voetbal omdat het moest, muziekles, maar nooit leuk gevonden. En ze vinden het wel prima zo. Alles zijn gangetje, ook al lijkt het soms wat leeg en knaagt het soms.

Ik ken ook genoeg mensen die wel een passie hebben, collega’s die ook na hun werk nog doorgaan met wat ze op het werk doen, of juist totaal iets anders doen, zoals aan brommers sleutelen, maar zij zijn eerder een uitzondering.

Ik kan daar moeilijk bij, nu heb ik zelf een hoop passies.. teveel misschien zelfs. Daarom probeer ik me te concentreren, maar dat is lastig. Ik ben minder uren gaan werken om meer met die passies te doen. Tekenen voorop, iets waar ik mezelf genoeg in kan ontwikkelen. Mijn sport, een keuze gebaseerd op een passie uit mijn jeugd, zwaarden, als kleuter al wilde ik ridder zijn, wachter in het kerstspel met mijn zwaard en helm, ik heb staan janken toen ik eerst een schaap moest zijn, me aangesteld, mijn zin gekregen en ik schaam me er niet voor, ik was per slot van rekening maar een kleuter en mijn wereldbeeld beperkt.

Ik moest op muziekles, geen straf. Na een algemene vorming mocht ik een instrument kiezen, geen moeilijke keuze, de gitaar. Op de langspeelplaat van Piccolo en Saxo die ik vroeger grijsgedraaid heb was de gitaar de einzelgänger, dat sprak me enorm aan. Ik heb nu een wand vol hangen en pak er te onregelmatig eentje op om wat te spelen. Ook daar heb ik nog zoveel te leren en te ontwikkelen. Het liefst moet er nog een gitaar bij, semi accoustisch. Voor de speedcartoons die ik teken maak ik zelf de muziek en spreek ik vaak zelf de voice over in, heb de studeerkamer deels omgebouwd tot muziek- en opnamestudio.

Er zijn zoveel dingen die ik graag doe, waar ik mezelf in ontwikkel. Zoveel ideeën in mijn hoofd. Schrijven, spelletjes maken, programmeren, iets met touwen en knopen, wandelen, fietsen, filosoferen over nieuwe inzichten in hoe te leven, wat alles nu werkelijk betekend, er valt nog zoveel te ontdekken en te verbeteren.. mijn hoofd loopt soms over.

Vandaar dat ik er dus moeilijk bij kan dat anderen dat niet ook maar een heel klein beetje hebben, geen klein vlammetje dat vanuit hun jeugd nog ergens brand..

Kijk eens diep van binnen, waar zit dat vlammetje verstopt?

Wanneer gaat het over

“Wanneer gaat het over?” Tranen rolden over haar wangen, ik overdacht haar vraag. Het antwoord: nooit.  Ik hield wijselijk mijn mond. Ergens wist ze dat al en dat was niet wat ze wilde horen, het gaat namelijk nooit over. Het word minder. Minder emotioneel. Minder momenten die tranen trekken. Minder, maar het gaat nooit over.

Probeerde te herinneren wanneer het omslagpunt was dat niet alles meer een stortvloed aan emoties opriep, iedere gedachte, iedere plek, ieder gesprek, iedere dag, elke tik van de klok.  Ik wist het niet, ik weet alleen dat ik nu zover ben, dat de momenten dat ik verrast wordt door mijn emotie zich beperken, momenten die nog steeds onverwacht lijken te komen en tranen mij verrassen. Vragen die mij raken in het diepste van mijn onderbewustzijn. Het verdriet van het verlies heeft een balans gevonden met alle mooie herinneringen en vrolijke gedachten zodat het minder zwaar weegt en me juist vrolijk stemt om terug te denken.

Regenbui en zonneschijn

regenbui en zonneschijn

Regenbui en zonneschijn
Hoe vreemd toont zich ons de wereld
Een boog vol van kleur

Donkere wolken pakten zich boven zijn hoofd. Rommelend schoven ze over elkaar. Het deerde hem niets, in zijn hoofd scheen de zon. Dikke druppels vielen op zijn hoofd, kropen langzaam via zijn nek naar beneden en nog voor hij tien stappen had kunnen zetten was hij tot op het bot doorweekt. En nog altijd scheen in zijn hoofd de zon.

Donkere wolken
Pak mijn hand om te schuilen
Tuimel nog dieper

Bij een put bleef hij staan. Diep in die put zat iemand. Ze kon er zelf niet uit komen, niet zonder hulp, dit is niet goed. Er was verder niemand in de buurt, dus stak hij zijn hand naar haar uit, iemand helpen kan nooit kwaad en de zon scheen nog fel genoeg door de wolken die nu in zijn hoofd waren gekropen. Maar ze kon er niet bij, probeer wat verder te reiken riep hij haar toe, maar ze kon niet. De zon werd waterig. Wanhopig probeerde hij zelf veder over de rand te leunen. Hij verloor zijn evenwicht en viel. Diep, dieper dan zij storte hij de de bodemloze put in.

 

Monstro

Mensen prijzen me vaak omwille van wat ik wel allemaal niet doe.  Dingen die in mijn ogen niets meer zijn dan eenvoudige keuzes die ik ooit gemaakt heb. Dingen die ze zelf evengoed per direct zouden kunnen oppakken. Dingen die weinig bijzonder lijken. Dingen dus, gewoon eenvoudige dingen.
Anderen zien er een talent in, een gave, doorzettingsvermogen. Knap dat ik zover gekomen.

Ik zie een onvermogen, een angst om los te laten. Als ik al iets ben is het de grootste angsthaas, heb ik niets waarvoor ik mezelf zou kunnen prijzen. Als men vol bewondering over mijn dingen praat is het geen bescheidenheid die ik ten toon spreid, geen trots die ik probeer te verbergen maar een gevoel van schaamte die mij overmeesterd. Schaamte voor mijn onvermogen. Plaatsvervangende schaamte ook voor het nog grotere onvermogen van de ander die niet inziet hoe makkelijk het is om dingen te doen. Dat je bekwamen in iets niets meer is dan te beginnen en een hele lange tijd niets anders te doen. Jezelf laten opslokken door het ding. Het monster, je laten verteren. Wanneer het monster het goed dunkt zal het je weer uit te spugen.
Stinkend en verrot zal je staan. Verdwaasd en verward zal men je prijzen, prijzen voor de tijd die je buiten jouw wil is ontnomen door het monster. Je onkunde om het monster van binnenuit te verslaan, vreet nog altijd aan je. Het monster te slim af te zijn door een vuurtje te stoken opdat het beest je uit zal spugen en mensen werkelijk iets zouden hebben waar ook jij trots op zou kunnen zijn.. Maar dat kan alleen in sprookjes.

Ondertussen blijf ik bij die dingen die ik gekozen heb, soms laat ik iets voor vallen maar vroeg of laat kom ik er vanzelf weer bij terug. Vertrouwd of was ik nooit echt ontsnapt uit de buik van het monster.
Het zijn dingen die onlosmakelijk met mij verbonden lijken, dingen die mij lijken te definiëren. Dingen. Gewoon dingen, gewoon ikzelf gevormd door dingen.
Dingen zo eenvoudig, zo voor het oprapen door ieder ander dat het onmogelijk is dat enkel die dingen maken wat men in mij zou moeten prijzen. Onmogelijk dat die dingen opgepakt door een ander ertoe leiden zal dat die persoon een tweede ik wordt.

Het monster waar ik mij in bevind is waar ik het mee moet doen. Het is wat anderen van mij zien, ze zien niet het monsterlijke. Het is mijn wens dat monster te temmen, het zelf te kunnen aanschouwen met de ogen van een ander, trots te kunnen zijn op dat monster. Trots op de dingen en alles wat het me tot nu toe gebracht heeft.

Langs het kanaal

Met iedere stap stel ik uit dat wat ik verlang
Stap, ik kijk terug. Stap, kijk ik weer vooruit
Heel even kijk ik opzij en lach
Stap, stap, stap

Ieder woord is niet dat wat ik zeggen wil
Iedere gedachte dwaalt naar duizend anderen
Er zijn oneindig veel zetten in dit spel

Iedere hartslag steeds luider in mijn hoofd
Iedere stap steeds luider
Ieder woord eindigend in stilte

Iedere stap staat, iedere slag is nu
Ik luister naar mijn hart

Twee weken

Deze stond nog in mijn drafts van 2014.. Twee jaar geleden schreef ik over twee weken, hoe relatief is de tijd als twee jaar zo kort geleden lijkt en twee weken weer een eeuwigheid. Binnenkort is het weer zover.. Wie weet dat ik er over twee jaar weer op terugblik, maar er weer heel anders in zal staan, wie weet, de tijd zal het leren…

Twee weken weg geweest van mijn dagelijkse verplichtingen om te werken. Twee weken samen met mijn kinderen. Nu ben ik alweer twee weken verder en merk hoe kort twee weken eigenlijk zijn. Veel te kort. Te kort om alles even echt goed los te laten en alles eens van een afstand te bekijken. Te reflecteren op waar je staat, te bepalen welke paden je uitdagen en je graag wilt bewandelen. Weer opgeslokt door de beslommeringen van alledag, de tredmolen waar je jezelf aan hebt vastgeklonken.

Twee weken weg die haast volledig in het teken van mijn kinderen stond, tijd die ik graag aan hen besteed, tijd die ik zo mis als ze er niet zijn.

Categories