Knak

knak

Een voor in het boekje waar ik samen met tekenaar Jo al twee jaar mee bezig ben.. we hebben geen haast.. geen deadline. Niet heel handig, maar we werken ook enkel voor onszelf :)

Knager

knager-bottom

Hey?.. psst.. Hey?

Hij stak zijn kopje in het nestje in de holle boom . Hij wilde zo graag vertellen. Van de dag die was geweest. Hoe zacht en warm het was als de zon doorbrak. Hoe guur het werd als de de wolken zich dik hadden gepakt en de wind opstak. Hoe hij gezocht en gevonden had. Hard gewerkt aan de voorraad voor de winter. Hoe hij met meneer Merel had gesproken. Hoe hij zich een half uur lang schuil had gehouden om een klasje kleuters te ontlopen.

Nog zachtjes een Hey?.. een laatste psst.. Alle pogingen ten spijt, het bleef stil. Geen reactie. Geen bevestiging. Geen zacht gebrom om aan te tonen dat hij gehoord werd, geen andere beweging anders dan het op en neer gaan van haar borstkas. Ergens geruststellend, ze leefde nog, ademde in ieder geval. Leven is een werkwoord, met ademen alleen leef je amper. Het werd kouder buiten, de winter kwam eraan. Maar zij had de vorige winterslaap doorgezet en was in de lente niet meer goed wakker geworden, zelfs de heerlijke zomer kon haar niet doen ontwaken en nu had het sowieso maar weinig zin om wakker te worden zo vlak voor de volgende winter.

Een rilling kroop over zijn rug. Hij rolde zich op en ging dicht tegen haar aan liggen. Zijn kopje tegen haar rug. Zij ademde rustig door. Het stelde hem gerust en het stemde hem droef tegelijk.

 

The never ending story

De eerste keer dat ze ging verhuizen was ze acht. Ze verhuisden niet zomaar naar een andere straat of dorp buiten de stad, maar naar een andere provincie. Vanuit het zuiden van Zuid-Limburg naar het noorden van Noord-Brabant. Een hele andere omgeving, met een ander dialect, andere cultuur, andere gewoontes, ze zouden evenzogoed naar het buitenland verhuisd kunnen zijn, zo erg zag ze er tegenop. Nieuwe school, nieuwe vriendinnetjes, nieuwe buren. Hun herenhuis in Maastricht verruilden ze voor een vrijstaande woning in een dorpje in Noord-Brabant. Haar vader had daar werk gevonden, dus moest het hele gezin mee, alles achterlaten in hun geliefde stad, hun geliefde Limburgse land. De woning zat bij het werk inbegrepen, ze huurden het van de werkgever, werken bij een nutsvoorziening had destijds zo zijn voordelen, hij had er erg veel zin in om daar aan de slag te gaan, waarschijnlijk zat er nog een andere reden achter waarom hij graag weg wilde, redenen die ze nooit heeft kunnen achterhalen.

Haar wereld was toen nog zoveel kleiner en de afstanden daarmee zoveel groter. Ze moest al haar vriendinnetjes gaan missen, de meisjes uit haar klas, de kinderen uit de buurt. Alle dagelijkse routines, alle aanblikken van de stad waarin ze was geboren en deels opgegroeid. De aanblik van de straat die zich openvouwde achter de deur als ze de naar buiten ging, de statige huizen aan de overkant die hun schaduwen tot aan de stoep wierpen. De lange, dubbele laan met zijn mooie volle bomen en een strook gras middenin die ieder seizoen zijn eigen spel gaf en de kinderen uit de buurt samenbracht. De gang naar school, lopend stap voor stap, de stoeptegels die ze nu van binnen naar buiten kende, iedere scheur, ieder stukje mos, de hoeken die ze omging en de aanblik van de straat die veranderde met de schaduwen naar gelang het verstrijken van de dag, de huizen, de gezichten achter de ramen, de geuren die op straat hingen.

Een dorp is al zoveel anders dan een stad, ze kende wel dorpen, in de buurt van de stad, op wandel tocht, bezoek bij kennissen en familie. Was het een van die dorpen waarheen ze zouden verhuizen dan had dat haar wel kunnen bekoren, bekend maakt bemind. Maar dit was een dorp waar ze nog nooit van had gehoord. Het lag ook onder een stad, dat dan weer wel. Maar die stad was niet haar stad. Dat dorp, niet haar dorp.

In het begin was het nog een ver van haar bed show, ze merkte nog niets, was zich ook niet bewust van de gevolgen. Hoe meer ze er over had op school met vriendinnetjes hoe duidelijker het werd dat ze alles wat ze had, iedereen die ze buiten haar gezin om kende zou moeten achterlaten. Vol verdriet zat ze de laatste dagen achter in de tuin, haar tranen aan het wegslikken, haar hoofd vol onbegrip voor de situatie, waarom werd dit haar aangedaan. Haar moeder bracht haar thee en koekjes, vroeg hoe het ging zonder echt op een antwoord te wachten en liep weer terug toen ze er braaf en zonder brok ‘goed!’ uit wist te  persen. Haar vader kwam thuis en voelde haar verdriet al van mijlen ver. Wist dat het voor haar nooit te begrijpen zou zijn, dat haar pijn op dat moment er een was die in haar beleving te groot was om te behappen. Hij ging naast haar zitten. Bevestigde dat ze alle recht had om verdrietig te zijn, dat troostende woorden bij haar op dit moment alleen maar op meer onbegrip zouden kweken. Boos mocht ze zijn, het speet hem oprecht. Maar veranderen kon hij de situatie echt niet meer.

(Ondertussen alweer zestien jaar bezig met dit verhaal.. )

Tetten

14591874_655843381263556_5349516411369050163_n

Ik kon niet kiezen, wilde niet kiezen, durfde niet te kiezen. Ik vond alle meisjes in mijn klas leuk, de een misschien leuker dan de ander, maar oprecht allemaal. Ik kon niet kiezen omdat ik klem zat tussen wat ik wilde, wat ik onbewust vond dat de enige juiste keuze was en dat wat zich door mijn opvoeding en omgeving als normaal was bestempeld en mijn keuze beperkte en lijnrecht stond op wat ik voelde. Daarom koos ik voor wat ik dacht dat de enige overige optie was, namelijk niet. Ik had nog niet het inzicht dat ik beter naar mijn hart moest luisteren. Ik las boeken, keek tv, zag wat de norm was in mijn omgeving of in ieder geval wat daar aan buitenkant te zien was. Alles wat daarbuiten viel had het stempel abnormaal, afwijkend en niet geaccepteerd. Ik mocht daar voor mijn gevoel niet bij horen, wilde graag geaccepteerd zijn, normaal zijn en geen stempel abnormaal krijgen. Heel soms koos ik er eentje, precies diegene die totaal geen wederzijdse interesse toonde, veilig, want kiezen voor hen die me dicht bij stonden zou niet eerlijk zijn tegenover de anderen. En ik moest toch kiezen? Zo hoorde dat toch?

Hoe meer ik er over nadenk, hoe duidelijker het wordt dat ik verkeerde keuzes heb gemaakt. Ondanks dat mijn ouders dit mij allang wijs wilden maken. Luister naar je hart en kies voor jezelf, niet wat anderen vinden dat je moet kiezen. Hoe verder je dat wat je hart wil van wat maatschappelijk geaccepteerd is ligt hoe moeilijker het is om die keuze te verantwoorden. Hoe moeilijker het is geaccepteerd te worden door hen die wel veilig binnen de keuzes van de maatschappij blijven omdat hun hart daar vrede mee heeft. Maar toch koos ik dat wat in mijn hoofd maatschappelijk het meest geaccepteerd leek.

Die keuze van dan maar niet heeft me ook beperkt in het tekenen, niet dat ik perse wil, of moet, maar ik heb altijd een fascinatie gehad voor hen die het wel deden maar me er zelf nooit aan gewaagd. Ik mocht dat toch niet? Dat was toch niet normaal? Maar waarom wordt er dan zoveel getekend? Zonder er krampachtig over te doen? Musea vol die mij toch echt van de fout in mijn keuze en denkbeelden zouden moeten overtuigen. Striptekenaars die gelauwerd worden om hun stijl. Gepubliceerd worden in de stripbladen die ik las. Toch voelde het altijd nog als iets wat niet hoorde, iets wat ik niet kon delen.

Gelukkig is het nooit te laat en het motiveert me, daagt me uit en helpt me verder te ontwikkelen..

Facebook killers

facebook

Het begon zo mooi. Een netwerk van computers, zo ingericht dat het netwerk decentraal geregeld is, valt er een computer uit, dan kunnen de andere computers eromheen blijven communiceren. Langzaam kwam dit netwerk naar de huiskamers. In het begin kon je her en der een website maken, andere bezochten je site en stuurden een mailtje naar je adres. Later werd het een blog, met de mogelijkheid om berichtjes achter te laten. Je kon je abboneren op de RSS feed van anderen om een signaal te krijgen als er weer een update was of iets leuks gebeurde. Allemaal in eigen beheer, op je eigen plekje op het internet.

Dat alles lijkt nu stuk. Alles moet centraal als je de grote spelers mag geloven. Facebook, google, twitter, ze willen allemaal het centrale punt van onze online beleving worden. Voor hen geld alleen de tijd die je op hun site doorbrengt, hoe langer hoe beter. Het liefst houden ze alle content op hun eigen servers, in hun beheer..

Maar wat is een Facebook nu meer dan een zeer beperkte RSS feed? Beperkt in die zin dat je enkel krijgt te zien wat Facebook dicteert, gelardeerd met reclame, veel reclame die de koning van het zogenaamde vrije internet zeker geen windeieren legt.

Hoe eenvoudig is het dan om met een krachtige RSS feed en reader Facebook overbodig te maken. Hoe makkelijk is het om een stukje hosting te bieden als provider aan je klanten waar ze zelf foto’s en updates kwijt kunnen. Zodat ook je oudtante nog zonder problemen van alles kan volgen. Een eigen tijdlijn samenstellen, zelf bepalen wat je wil zien en van wie je graag updates ontvangt.

Facebook gaat, net als veel voorgangers niet over al te lange tijd verdwijnen, vooral omdat ze te krampachtig vast blijven houden aan het idee dat ze alles binnen hun eigen besloten internet moeten houden. Dat alles gericht is op wat de adverteerders willen, of denken te willen. Omdat ze ons proberen te dicteren wat wij graag zouden willen zien, namelijk meer van hetzelfde. Maar dat is niet wat we werkelijk willen. We willen delen, meekijken, sociaal betrokken zijn geïnspireerd raken. We willen zelf bepalen wat we delen, met wie en waar.

Ik merk dat ik zelf steeds minder kijk, steeds meer uitwijk naar andere minder geregiseerde media, op zoek ga naar plekken waar ik niet continu meer van hetzelfde voorgeschoteld krijg. Waar ik niet het idee heb dat alles enkel om de kliks en de views gaat maar er nog content gemaakt wordt omdat het dicht bij het hart van degeen die het maakte ligt, leerzaam is, inspirerend. Terug naar blogs, zo divers mogelijk en niet vies van een persoonlijke noot.

Wat wij echt willen is een decentraal sociaal netwerk. Een eigen plekje waar we kunnen delen en alles volgen. Een plek waar we zelf alle rechten hebben. Waar we zelf bepalen we plaatsen, wat wel of niet gepast is. Of we onze volgers wel of geen reclame willen voorschotelen.

Ik voorzie een app op je telefoon die niets meer is dan een ouderwetse rss feed, gekoppeld aan je eigen webstekkie, ergens gehost, bij je provider of elders zodat je makkelijk je foto’s kan delen, je filmpjes, je gedachten, je vragen. Decentraal zoals het zo mooi begon, blogs die met elkaar communiceren over een netwerk van blogs.

Dit idee speelt al heel lang in mijn hoofd, ik zoek naar alternatieven, Diaspora of Hearbeat, die dit idee benaderen, maar kan niets vinden wat past bij mijn idee van een echt decentraal netwerk van blogs en apps die middels een RSS gelijkend protocol met elkaar communiceren.

Er chocolade van maken

chocolade

We liepen achter, stelden uit, in het begin start je enthousiast. Iedere dag, of toch minstens iedere week zou toch moeten lukken? Maar het leven is druk, eist tijd en energie buiten alles om wat je plant. En dat is prima, jezelf beperken of dwingen is leuk, maar net als met bloggen, ik doe het graag vanuit mijn hart en niet omdat ik moet. Niet dat ik discipline niet kan waarderen, maar ik zit al iedere dag op kantoor.

Maandagavond zaten we, zonder echt een plan, met genoeg ideeën en genoeg te bespreken. Uiteindelijk met vereende krachten tot bovenstaande tekening gekomen, want poep en pies doet het altijd goed. Dag van de chocolade, hadden we geweten dat het ook de dag van Roald Dahl was, dan was er zeker een andere tekening gekomen, tijdens de brainstorm is sjakie en de chocolade fabriek nog voorbij gekomen.

De komende dagen en vooral avonden mezelf weer wat op de hals gehaald, mooie oefening om mijn eigen grenzen weer te verleggen..

zwart wit

Daar staan ze, alle keuzes, opgesteld in twee rijen, recht tegenover elkaar. Een flinke afstand ertussen. De rijen zijn wat rommelig, ingesprongen maar zonder enige herkenbare structuur. De ruimte in het midden legt echter duidelijk de de tweedeling bloot. De keuzes kijken elkaar aan. Met een vastberaden blik. Zoekend naar herkenning. Erkenning. Zonder een moment te twijfelen aan hun eigen gelijk. Het is duidelijk, overzichtelijk. Zwart wit en alle tinten grijs daartussenin.

Maar hoe goed je ook kijkt, nergens is een opening, nergens komen de keuzes dicht genoeg bij elkaar . Sommige keuzes staan wat dichter naar het midden, maar het zal nog een hele tijd duren voordat deze ergens elkaar kunnen kruisen als ze al zover komen en niet hun hakken in het zand zetten, hun grens duidelijk aangeven, tot hier en niet verder.

Er zijn twee keuzes in de verte, beide achteraan elke rij. Ze staan met de rug naar de rest. Met de rug tegen elkaar. Het zijn de twee donkerste van de groep, ze hebben geen oog voor de overkant, alle keuzes die ze zien zijn enkel die waar ze zich veilig bij voelen, ze sissen tegen de keuzes die het wagen te dicht bij het midden te komen. Ze mogen niet toegeven, zwaktebod is de doodsteek van hun gelijk. Als er keuzes zijn die dichterbij komen, elkaar raken of zelfs voorbij schieten zijn ze verloren, stort hun rij met keuzes gebaseerd op hun gelijk als een kaartenhuis ineen. Zonder dat gelijk zullen ze langzaam verkleuren, vervagen en verdwijnen.

Hallo zee

DSC_0302

Met zekere passen stap ik op het water af, de zon doet alsof ze waterig achter de wolken zit, vandaar verbrand ze stiekem mijn huid, de wind waait het zand striemend langs mijn lijf. Verbrand en gezandstraald zal ik vandaag weer thuiskomen. Het water reikt aan mijn voeten, spoelt er omheen, verkoelend. Stevig stap ik door. Plons, plons. Mijn knieën botsen tegen de eerste golven aan. Ik loop alsof ze niet bestaan en wankel. Als ik mijn voeten te lang laat rusten op dezelfde plek zakken ze dieper in het vers aangevoerde zand. De golven beuken nu tegen mijn benen, het water spat uiteen en ik voel dat ik me moeilijker staande kan houden. Ik loop en wankel door. Het waait hard en de golven worden hoger. Ik duik voorover in een muur van water, zwemmend tegen de stroom. Het water kolkt. Tilt me weer op en zet me neer, trekt en duwt, kwakt bulderend een schuimende golf over me heen.

Buiten adem stap ik weer op het strand. Ik voel me herboren. Gezegend door het zilte water dat mijn haar doet krullen als een ware zeevaarder.

Ziek zijn beter worden

“Wat ga jij doen, Bert? Ga je naar bed?
Hatsjoe!
Weet je Bert? Ik hoorde dat iemand uit de buurt verschrikkelijk verkouden is geworden.
Het is toch niet waar, Ernie?!”

Ziek en tot het bed veroordeeld zijn heeft zo zijn voordelen. nog meer dan anders krijg je de tijd om over jezelf na te denken, zolang je niet al teveel aan het ijlen bent natuurlijk..

Zo heb ik me vermaakt en laten inspireren met talloze youtube filmpjes, over tekenen, maar ook over film maken.. Terugdenkend aan alles wat de weken ervoor de revue gepasseerd is, kleine hints die eerder nog niet echt door zijn gekomen, aanbevelingen. Nagedacht over hoe dat alles te combineren anders dan ik al doe met de speedcartoons, workshops en alles wat ik nog meer leuk vind.. Ideeën te over en ik ga maar gewoon eens wat opnemen, gelijk een datum in mijn hoofd, deze week wat druk, maar wel tijd om voor te bereiden, dus volgende week.. donderdagmiddag, de middag die ik standaard vrij ben..  benieuwd zelf erg benieuwd of het wat gaat worden.

Passie

DSC_0277 small

Er zijn zoveel mensen die niet weten wat ze willen, zitten vast in hun werk waar ze ingerold zijn na een studie die ze maar gekozen hebben omdat ze eigenlijk uitgeloot zijn en dus een andere keuze moesten maken. Die ergens zijn begonnen omdat daar nu eenmaal vraag was en het wel lekker verdiende. Mensen die naar de sportschool gaan omdat het om de hoek is, de werkgever het betaald en ze eigenlijk niet weten hoe ze anders aan sport kunnen doen. Als ik vraag naar wat ze echt graag willen doen, dan weten ze het niet. Hebben geen uitgesproken dromen, geen passies uit hun jeugd. Zaten vroeger op tennis of voetbal omdat het moest, muziekles, maar nooit leuk gevonden. En ze vinden het wel prima zo. Alles zijn gangetje, ook al lijkt het soms wat leeg en knaagt het soms.

Ik ken ook genoeg mensen die wel een passie hebben, collega’s die ook na hun werk nog doorgaan met wat ze op het werk doen, of juist totaal iets anders doen, zoals aan brommers sleutelen, maar zij zijn eerder een uitzondering.

Ik kan daar moeilijk bij, nu heb ik zelf een hoop passies.. teveel misschien zelfs. Daarom probeer ik me te concentreren, maar dat is lastig. Ik ben minder uren gaan werken om meer met die passies te doen. Tekenen voorop, iets waar ik mezelf genoeg in kan ontwikkelen. Mijn sport, een keuze gebaseerd op een passie uit mijn jeugd, zwaarden, als kleuter al wilde ik ridder zijn, wachter in het kerstspel met mijn zwaard en helm, ik heb staan janken toen ik eerst een schaap moest zijn, me aangesteld, mijn zin gekregen en ik schaam me er niet voor, ik was per slot van rekening maar een kleuter en mijn wereldbeeld beperkt.

Ik moest op muziekles, geen straf. Na een algemene vorming mocht ik een instrument kiezen, geen moeilijke keuze, de gitaar. Op de langspeelplaat van Piccolo en Saxo die ik vroeger grijsgedraaid heb was de gitaar de einzelgänger, dat sprak me enorm aan. Ik heb nu een wand vol hangen en pak er te onregelmatig eentje op om wat te spelen. Ook daar heb ik nog zoveel te leren en te ontwikkelen. Het liefst moet er nog een gitaar bij, semi accoustisch. Voor de speedcartoons die ik teken maak ik zelf de muziek en spreek ik vaak zelf de voice over in, heb de studeerkamer deels omgebouwd tot muziek- en opnamestudio.

Er zijn zoveel dingen die ik graag doe, waar ik mezelf in ontwikkel. Zoveel ideeën in mijn hoofd. Schrijven, spelletjes maken, programmeren, iets met touwen en knopen, wandelen, fietsen, filosoferen over nieuwe inzichten in hoe te leven, wat alles nu werkelijk betekend, er valt nog zoveel te ontdekken en te verbeteren.. mijn hoofd loopt soms over.

Vandaar dat ik er dus moeilijk bij kan dat anderen dat niet ook maar een heel klein beetje hebben, geen klein vlammetje dat vanuit hun jeugd nog ergens brand..

Kijk eens diep van binnen, waar zit dat vlammetje verstopt?

Categories