de wereld is om zeep er gebeuren rare dingen rondom mij

IMG_20170201_192539881

Weinig te melden, genoeg te melden, maar ik houd het even bij tekenen om te ontspannen, mijn stripheldin die ik vroeger graag ‘las’ in de Kuifje, van natekenen leer kan je veel leren. Meer over stripheldinnen in het stukje stripfiguren om te zoenen van Michael.

IMG_20170201_192942609

En van natekenen naar eigen werk.

Kijken met je ogen

01jan2017
“Er zit geen verhaal in”, “Het is saai.. er gebeurt niks” De algemene beschouwing van ons bezoek aan het Eye filmmuseum. Maar er gebeurde juist zoveel. Er werd zoveel verteld. Waarom zagen ze dat niet? Waarom wilden ze het niet zien. Ik heb het half uitgelegd maar zat er zelf nog in, moest alles nog laten bezinken.
De filmmaker Béla Tarr en de acteurs hadden meer dan hun best gedaan om een prachtig longshot(aan een stuk opgenomen) neer te zetten. Mooie uitkaderingen die je meenamen en perfect aansloten bij het gevoel.

De man die voor een nieuwe fles drank bij zijn buurman aanklopt, een eenvoudig maar warm onthaal, begrip voor zijn situatie, goede zorg, dit alles enkel omvat in beelden, in zijn heldere moment spreekt hij ware woorden, we zitten nu close up op zijn gezicht. Later vervolgd hij weer zijn weg naar buiten en we kijken door het venster naar hem, hoe hij langzaam zich weer verwijderd van de helderheid als hij de nieuw verworven fles aan zijn lippen zet. Terug de uitzichtloosheid in van de barre buitenwereld en zijn evenzo uitzichtsloze wereld.

Dat is het verhaal, niet de schaarse woorden die gesproken worden, niet man haalt fles drank bij buurman punt. Een film is film omdat je beelden hebt die het verhaal kunnen en moeten vertellen, een verhaal is meer dan alleen de feiten, het zijn de emoties en gevoelens.

Ja het is traag en misschien wat zware kost voor een kind van elf, ik zou er op die leeftijd ook niet veel uithalen. Gelukkig waren de activiteiten uit de vaste tentoonstelling wat interactiever en uitdagender, niet alleen kijken met je ogen maar ook met je handen. Toch hoop ik dat ze een beetje hebben geleerd dat je verder moet kijken dat ieder verhaal tussen de regels door meer verteld dan je op het eerste oog ziet. Ja er loopt een paard door de sneeuw, punt.. maar dat is niet wat er werkelijk verteld wordt. Het is niet alleen van waarde als het entertaint. Er zit zoveel meer in films of foto’s maken dan enkel de camera aandoen en opnemen maar..

En het verhaal kan soms enkel een staketsel zijn, of een rookgordijn om je op het verkeerde been te zetten. Als je nooit kijkt naar de reden achter het verhaal, je nooit de intenties van de verteller mee laat wegen, niet af vraagt wat het doel is maar het verhaal neemt zoals het is, het slikt als zoete voorgekauwde koek. Dan kan je nog eens lelijk bedrogen worden.

Misschien is dat waarom ik zo graag wil dat mijn dochters dat leren. Verder kijken, zelf leren nadenken, ze behoeden voor de listige verhalenvertellers in onze werkelijkheid die de waarheid verdraaien, ons afleiden van wat er werkelijk speelt en zich niet voor het karretje laten spannen van spindocters. Doorzien dat de minister president een strategie zo uit het handboek van Trump en zijn andere fascitische voorgangers heeft overgenomen omdat het schijnbaar werkt om zo de macht te grijpen voor zelfverrijking, blind voor de destructie van mens en maatschappij..

Leren tekenen

Afbeelding van DaanBanaanemmer

Op de terugweg van de tekenbijeenkomst liep ik samen met een studente terug naar het metrostation, ze vertelde over haar studies, over dat ze nog niet wist wat ze wilde doen. Ik gaf zo goed ik kon wazige adviezen over het leven en dat ze vooral haar hart moest volgen. Een praktische tip die ze mij mee gaf was tekenen vanuit de restruimte, de lege vlakken bekijken en tekenen in plaats van de lijnen van het object. Ik begon met een emmer.. geen idee waarom maar het smaakte naar meer en een nieuwe uitdaging.. De volgende tekening had minder open ruimtes, maar waar ik normaal eerst de ogen en neus op papier zet en van daaruit verder teken heb ik wel als eerste het silhouet op papier gezet.

Afbeelding 0213

 

Daarna heb ik de details pas ingevuld.. Het voelt voor mij alsof ik flink wat stappen vooruit ben gegaan enkel door twee keer tekenen met een andere invalshoek..

Afbeelding van DaanBana124

Afbeelding van DaanBanaan kleur

Elke dag een tekening

04jan2017

Sinds ik niet meer dagelijks in de trein zit, teken ik ook minder. Op facebook zag ik tegen het eind van het jaar een berichtje voorbij komen, elke dag een tekening, er zijn meer van dit soort initiatieven, al langer zat dit achter in mijn hoofd en nu heb ik me dus aangemeld. Ik teken niet elke dag, maar heb wel weer motivatie om meer te gaan tekenen, dagelijkse dingetjes, nog veilig binnen wat ik zelf kan. Afgelopen zaterdag ging ik naar Strips! in Rotterdam, er was een middag georganiseerd door RAM om te tekenen met mede (strip)tekenaars, ze hadden twee modellen die om beurten poseerden, het was erg leuk, uitdagend om binnen de tijd je schets af te krijgen. Na het tekenen nog een gezellig rondje gedaan, kijken wat anderen hadden geschetst, praten over creativiteit en strips, mezelf bloot geven en mijn onzekerheid niet teveel de overhand laten nemen. Naast dat ik(zo als kan) iedere dag een tekening ga maken, wil ik mezelf vooral uit gaan dagen om nieuwe dingen te proberen, kleine stapjes buiten mijn comfortzone te zetten en deze op te rekken, nieuwe materialen en technieken proberen.

Afbeelding van DaanBanaan

 

Kerst

DSC_0004(Joda Opnamestudio)

Het jaar loopt ten einde, het leven gaat door, toch kijk ik onbewust terug naar waar het afgelopen jaar mij heeft gebracht. Alsof de wereld eventjes samen met mij stil staat om de balans op te maken. Weer plannen te maken voor het volgende jaar. Iets wat iedere dag zou kunnen, maar ik zonder duidelijk ijkpunt verlaat tot de jaarwisseling zich aankondigt. Op sommige momenten laat ik me teveel meeslepen in sombere gedachten, bewuste sabotage van de manier waarop ik de werkelijkheid aanschouw, donkerder en nuttelozer dan het zich heeft voorgedaan. Momenten waarop ik dingen verwaarloos, langere tijd de tijd niet neem om te bloggen, tekeningen uitstel, mezelf te snel uit het veld laat slaan door een lekke band. Het sporten laat schieten omdat ik mij er niet toe kan zetten. Twijfel aan mijn kunnen en niet meer zie wat ik wel heb gedaan. Dus ik moet nu wel stil staan om mezelf weer op te krikken. Tijd nemen, tijd voor mooie ontmoetingen zoals afgelopen vrijdag met Peter en Michael. Een nieuwe baan bij fonQ met een hele leuke club collega’s. Gezellige avonden met vrienden in de stad, onder het mom van Ingress bier drinken in de buurt van een portal. Terugkijkend is er ook aardig wat geproduceerd aan speedcartoons en ben ik samen met mijn compagnon flink gegroeid qua inzichten en techniek. De laatste is afgelopen maandag nog opgeleverd. Ook al weer begonnen aan de ondertussen traditionele feestdagenanimatie(2015,  2014). Er is zoveel moois geweest dit jaar, op de valreep nog een workshop superhelden tekenen gegeven voor een groepje enthousiaste kinderen. Zo zijn er echt nog veel meer mooie dingen gebeurd dit jaar die ik nog over het hoofd zie of hier niet verder over uit wil weiden,   Zoveel waar ik met plezier en trots op terug kan kijken, zoveel wat ik mee kan nemen naar wat nog komen gaat.

Knak

knak

Een voor in het boekje waar ik samen met tekenaar Jo al twee jaar mee bezig ben.. we hebben geen haast.. geen deadline. Niet heel handig, maar we werken ook enkel voor onszelf :)

Knager

knager-bottom

Hey?.. psst.. Hey?

Hij stak zijn kopje in het nestje in de holle boom . Hij wilde zo graag vertellen. Van de dag die was geweest. Hoe zacht en warm het was als de zon doorbrak. Hoe guur het werd als de de wolken zich dik hadden gepakt en de wind opstak. Hoe hij gezocht en gevonden had. Hard gewerkt aan de voorraad voor de winter. Hoe hij met meneer Merel had gesproken. Hoe hij zich een half uur lang schuil had gehouden om een klasje kleuters te ontlopen.

Nog zachtjes een Hey?.. een laatste psst.. Alle pogingen ten spijt, het bleef stil. Geen reactie. Geen bevestiging. Geen zacht gebrom om aan te tonen dat hij gehoord werd, geen andere beweging anders dan het op en neer gaan van haar borstkas. Ergens geruststellend, ze leefde nog, ademde in ieder geval. Leven is een werkwoord, met ademen alleen leef je amper. Het werd kouder buiten, de winter kwam eraan. Maar zij had de vorige winterslaap doorgezet en was in de lente niet meer goed wakker geworden, zelfs de heerlijke zomer kon haar niet doen ontwaken en nu had het sowieso maar weinig zin om wakker te worden zo vlak voor de volgende winter.

Een rilling kroop over zijn rug. Hij rolde zich op en ging dicht tegen haar aan liggen. Zijn kopje tegen haar rug. Zij ademde rustig door. Het stelde hem gerust en het stemde hem droef tegelijk.

 

The never ending story

De eerste keer dat ze ging verhuizen was ze acht. Ze verhuisden niet zomaar naar een andere straat of dorp buiten de stad, maar naar een andere provincie. Vanuit het zuiden van Zuid-Limburg naar het noorden van Noord-Brabant. Een hele andere omgeving, met een ander dialect, andere cultuur, andere gewoontes, ze zouden evenzogoed naar het buitenland verhuisd kunnen zijn, zo erg zag ze er tegenop. Nieuwe school, nieuwe vriendinnetjes, nieuwe buren. Hun herenhuis in Maastricht verruilden ze voor een vrijstaande woning in een dorpje in Noord-Brabant. Haar vader had daar werk gevonden, dus moest het hele gezin mee, alles achterlaten in hun geliefde stad, hun geliefde Limburgse land. De woning zat bij het werk inbegrepen, ze huurden het van de werkgever, werken bij een nutsvoorziening had destijds zo zijn voordelen, hij had er erg veel zin in om daar aan de slag te gaan, waarschijnlijk zat er nog een andere reden achter waarom hij graag weg wilde, redenen die ze nooit heeft kunnen achterhalen.

Haar wereld was toen nog zoveel kleiner en de afstanden daarmee zoveel groter. Ze moest al haar vriendinnetjes gaan missen, de meisjes uit haar klas, de kinderen uit de buurt. Alle dagelijkse routines, alle aanblikken van de stad waarin ze was geboren en deels opgegroeid. De aanblik van de straat die zich openvouwde achter de deur als ze de naar buiten ging, de statige huizen aan de overkant die hun schaduwen tot aan de stoep wierpen. De lange, dubbele laan met zijn mooie volle bomen en een strook gras middenin die ieder seizoen zijn eigen spel gaf en de kinderen uit de buurt samenbracht. De gang naar school, lopend stap voor stap, de stoeptegels die ze nu van binnen naar buiten kende, iedere scheur, ieder stukje mos, de hoeken die ze omging en de aanblik van de straat die veranderde met de schaduwen naar gelang het verstrijken van de dag, de huizen, de gezichten achter de ramen, de geuren die op straat hingen.

Een dorp is al zoveel anders dan een stad, ze kende wel dorpen, in de buurt van de stad, op wandel tocht, bezoek bij kennissen en familie. Was het een van die dorpen waarheen ze zouden verhuizen dan had dat haar wel kunnen bekoren, bekend maakt bemind. Maar dit was een dorp waar ze nog nooit van had gehoord. Het lag ook onder een stad, dat dan weer wel. Maar die stad was niet haar stad. Dat dorp, niet haar dorp.

In het begin was het nog een ver van haar bed show, ze merkte nog niets, was zich ook niet bewust van de gevolgen. Hoe meer ze er over had op school met vriendinnetjes hoe duidelijker het werd dat ze alles wat ze had, iedereen die ze buiten haar gezin om kende zou moeten achterlaten. Vol verdriet zat ze de laatste dagen achter in de tuin, haar tranen aan het wegslikken, haar hoofd vol onbegrip voor de situatie, waarom werd dit haar aangedaan. Haar moeder bracht haar thee en koekjes, vroeg hoe het ging zonder echt op een antwoord te wachten en liep weer terug toen ze er braaf en zonder brok ‘goed!’ uit wist te  persen. Haar vader kwam thuis en voelde haar verdriet al van mijlen ver. Wist dat het voor haar nooit te begrijpen zou zijn, dat haar pijn op dat moment er een was die in haar beleving te groot was om te behappen. Hij ging naast haar zitten. Bevestigde dat ze alle recht had om verdrietig te zijn, dat troostende woorden bij haar op dit moment alleen maar op meer onbegrip zouden kweken. Boos mocht ze zijn, het speet hem oprecht. Maar veranderen kon hij de situatie echt niet meer.

(Ondertussen alweer zestien jaar bezig met dit verhaal.. )

Tetten

14591874_655843381263556_5349516411369050163_n

Ik kon niet kiezen, wilde niet kiezen, durfde niet te kiezen. Ik vond alle meisjes in mijn klas leuk, de een misschien leuker dan de ander, maar oprecht allemaal. Ik kon niet kiezen omdat ik klem zat tussen wat ik wilde, wat ik onbewust vond dat de enige juiste keuze was en dat wat zich door mijn opvoeding en omgeving als normaal was bestempeld en mijn keuze beperkte en lijnrecht stond op wat ik voelde. Daarom koos ik voor wat ik dacht dat de enige overige optie was, namelijk niet. Ik had nog niet het inzicht dat ik beter naar mijn hart moest luisteren. Ik las boeken, keek tv, zag wat de norm was in mijn omgeving of in ieder geval wat daar aan buitenkant te zien was. Alles wat daarbuiten viel had het stempel abnormaal, afwijkend en niet geaccepteerd. Ik mocht daar voor mijn gevoel niet bij horen, wilde graag geaccepteerd zijn, normaal zijn en geen stempel abnormaal krijgen. Heel soms koos ik er eentje, precies diegene die totaal geen wederzijdse interesse toonde, veilig, want kiezen voor hen die me dicht bij stonden zou niet eerlijk zijn tegenover de anderen. En ik moest toch kiezen? Zo hoorde dat toch?

Hoe meer ik er over nadenk, hoe duidelijker het wordt dat ik verkeerde keuzes heb gemaakt. Ondanks dat mijn ouders dit mij allang wijs wilden maken. Luister naar je hart en kies voor jezelf, niet wat anderen vinden dat je moet kiezen. Hoe verder je dat wat je hart wil van wat maatschappelijk geaccepteerd is ligt hoe moeilijker het is om die keuze te verantwoorden. Hoe moeilijker het is geaccepteerd te worden door hen die wel veilig binnen de keuzes van de maatschappij blijven omdat hun hart daar vrede mee heeft. Maar toch koos ik dat wat in mijn hoofd maatschappelijk het meest geaccepteerd leek.

Die keuze van dan maar niet heeft me ook beperkt in het tekenen, niet dat ik perse wil, of moet, maar ik heb altijd een fascinatie gehad voor hen die het wel deden maar me er zelf nooit aan gewaagd. Ik mocht dat toch niet? Dat was toch niet normaal? Maar waarom wordt er dan zoveel getekend? Zonder er krampachtig over te doen? Musea vol die mij toch echt van de fout in mijn keuze en denkbeelden zouden moeten overtuigen. Striptekenaars die gelauwerd worden om hun stijl. Gepubliceerd worden in de stripbladen die ik las. Toch voelde het altijd nog als iets wat niet hoorde, iets wat ik niet kon delen.

Gelukkig is het nooit te laat en het motiveert me, daagt me uit en helpt me verder te ontwikkelen..

Facebook killers

facebook

Het begon zo mooi. Een netwerk van computers, zo ingericht dat het netwerk decentraal geregeld is, valt er een computer uit, dan kunnen de andere computers eromheen blijven communiceren. Langzaam kwam dit netwerk naar de huiskamers. In het begin kon je her en der een website maken, andere bezochten je site en stuurden een mailtje naar je adres. Later werd het een blog, met de mogelijkheid om berichtjes achter te laten. Je kon je abboneren op de RSS feed van anderen om een signaal te krijgen als er weer een update was of iets leuks gebeurde. Allemaal in eigen beheer, op je eigen plekje op het internet.

Dat alles lijkt nu stuk. Alles moet centraal als je de grote spelers mag geloven. Facebook, google, twitter, ze willen allemaal het centrale punt van onze online beleving worden. Voor hen geld alleen de tijd die je op hun site doorbrengt, hoe langer hoe beter. Het liefst houden ze alle content op hun eigen servers, in hun beheer..

Maar wat is een Facebook nu meer dan een zeer beperkte RSS feed? Beperkt in die zin dat je enkel krijgt te zien wat Facebook dicteert, gelardeerd met reclame, veel reclame die de koning van het zogenaamde vrije internet zeker geen windeieren legt.

Hoe eenvoudig is het dan om met een krachtige RSS feed en reader Facebook overbodig te maken. Hoe makkelijk is het om een stukje hosting te bieden als provider aan je klanten waar ze zelf foto’s en updates kwijt kunnen. Zodat ook je oudtante nog zonder problemen van alles kan volgen. Een eigen tijdlijn samenstellen, zelf bepalen wat je wil zien en van wie je graag updates ontvangt.

Facebook gaat, net als veel voorgangers niet over al te lange tijd verdwijnen, vooral omdat ze te krampachtig vast blijven houden aan het idee dat ze alles binnen hun eigen besloten internet moeten houden. Dat alles gericht is op wat de adverteerders willen, of denken te willen. Omdat ze ons proberen te dicteren wat wij graag zouden willen zien, namelijk meer van hetzelfde. Maar dat is niet wat we werkelijk willen. We willen delen, meekijken, sociaal betrokken zijn geïnspireerd raken. We willen zelf bepalen wat we delen, met wie en waar.

Ik merk dat ik zelf steeds minder kijk, steeds meer uitwijk naar andere minder geregiseerde media, op zoek ga naar plekken waar ik niet continu meer van hetzelfde voorgeschoteld krijg. Waar ik niet het idee heb dat alles enkel om de kliks en de views gaat maar er nog content gemaakt wordt omdat het dicht bij het hart van degeen die het maakte ligt, leerzaam is, inspirerend. Terug naar blogs, zo divers mogelijk en niet vies van een persoonlijke noot.

Wat wij echt willen is een decentraal sociaal netwerk. Een eigen plekje waar we kunnen delen en alles volgen. Een plek waar we zelf alle rechten hebben. Waar we zelf bepalen we plaatsen, wat wel of niet gepast is. Of we onze volgers wel of geen reclame willen voorschotelen.

Ik voorzie een app op je telefoon die niets meer is dan een ouderwetse rss feed, gekoppeld aan je eigen webstekkie, ergens gehost, bij je provider of elders zodat je makkelijk je foto’s kan delen, je filmpjes, je gedachten, je vragen. Decentraal zoals het zo mooi begon, blogs die met elkaar communiceren over een netwerk van blogs.

Dit idee speelt al heel lang in mijn hoofd, ik zoek naar alternatieven, Diaspora of Hearbeat, die dit idee benaderen, maar kan niets vinden wat past bij mijn idee van een echt decentraal netwerk van blogs en apps die middels een RSS gelijkend protocol met elkaar communiceren.

Categories