Friday, January 27, 2012, 09:41 - huis en tuin
Het is een dicht week, woensdag ook al.. nu in het kader van de WOT, uit eigen ervaring:
Stroom
Eigenwijs, overmoedig
Tegen beter weten in
Tegen alle advies
Tegen de stroom
Tegendraads
Spanning
Risico
Nul
Fasedraad geraakt geschokt gesprongen verdaasd
Licht uit
[ 3 comments ] ( 12 views ) | § | related link
Wednesday, January 25, 2012, 18:52 - zelfreflectie
Een kleine zwarte steen
In mijn hand
In mijn zak
In mijn gedachten
In mij, diep geworteld
In mijn gedachten samen
De steen draait in mijn hand
Mijn vingers tasten
In het duister
De kleine zwarte steen
Ik zoek en graaf
Voor altijd bij me
Voor altijd mee
Voor altijd
[ add comment ] | §
Monday, January 23, 2012, 12:26 - algemeen, zelfreflectie
Geen onbekend nummer, wel een raar moment en tijdstip om te bellen. Gelijk spookte er van alles door mijn hoofd, wat is er aan de hand, wat is er gebeurd, zou alles wel goed zijn?
Ik nam op. Gaf aan dat ik het was zoals gebruikelijk aan de telefoon. Het was even stil aan de andere kant. Dat gebeurt wel vaker, mensen die bellen en dan druk bezig zijn met iets compleet anders, vervolgens niet direct merken dat je al hebt opgenomen, flarden van gesprekken komen dan ter ore, gesprekken waar je niets mee te maken hebt, toch blijf ik zelf ook altijd even stil, stiekem meeluisteren.. Dan volgt nog een herhaling, een extra harde Hallo..
Dit keer gaf het gesprek waar ik nu deelgenoot van was geworden al uitkomst, degene die ik dacht dat belde hoorde ik op de achtergrond. Degene aan de andere kant van de lijn had nog niet zoveel ervaring met telefoneren. Vaak klinken kinderen zoveel kleiner als je ze aan de telefoon hoort. Dit keer klonk haar stem juist veel groter dan anders. Veel groter dan ik verwacht had..
"Gaat het goed met je?" vroeg ze. Niet alleen een grote stem, maar ook een grote vraag. Heel oprecht, bezorgd. Ze maakt zich zorgen, mist me, weet dat ik haar mis. Weet dat het nog een week gaat duren voordat we elkaar weer zien. "Het gaat goed hoor.." Stel ik haar gerust. "Ben je zo laat nog op?" vraag ik er achteraan. Het antwoord komt niet, ze heeft haar antwoord op haar vraag, dat is voldoende.
[ 2 comments ] ( 8 views ) | §
Wednesday, January 18, 2012, 14:08 - fictie, zelfreflectie
En neen, ik rijd niemand de vernieling in, niemand is zo achterlijk om die eenvoudige situatie niet goed in te schatten. Maar dan nog niet opzij gaan, dan botsen we inderdaad en is het een lompe associale klootzak. Hij zag me aankomen, zag dit aankomen. Moet ik me daar dan druk om maken en verantwoordelijk voor voelen?
Ik rijd niemand de vernieling in, want ik let goed op, kijk vooruit, heb oog voor wat er om me heen gebeurd, weet situaties in te schatten. Mijn tegenligger echter, goddank dat hij op de fiets zit en een goedoplettende en goedgefatsoeneerde tegenligger heeft. Ik moet er niet aan denken dat deze gast in een auto, per ongeluk mijn kinderen niet in de gaten heeft of erger vind dat hij mag doen en laten wat hem goeddunkt en de rest van de wereld maar voor hem opzij moet..
Ik rijd niemand de vernieling in, maar laat een ander mij ook niet de vernieling in rijden. Ik laat niemand mij in een hoekje duwen omdat deze minder van mij denkt dan zichzelf. Ik laat me niet negeren, ik negeer de ander ook niet, ik schat hem in en goed, mijn sorry is oprecht, sorry dat je zo'n klootzak bent..
Het is nooit gebeurd
maar dat is geen bezwaar
Het is evengoed een soort van waar
[ 4 comments ] ( 14 views ) | § | related link
Tuesday, January 17, 2012, 08:51 - fictie
Dood is wat overdreven. Dood geschrokken op zijn minst. Op de fiets een andere fietser doodrijden moet wel heel erg veel meer tactiek vereisen, meer training.. Trefzeker was het wel. Goed raak en perfect in balans. Ik in ieder geval. Hij niet, zijn balans was ver te zoeken.
De koude lucht had me al extra wakker gemaakt. De vrieskou prikte in mijn neus. Koude lucht is compacter. Steviger. Meer lucht in de longen is meer zuurstof in je bloed. Gedachten worden helderder. De concentratie groter. Het bewustzijn groter.
Dat bewustzijn waarschuwde me al ruim tevoren. Had ze al in mijn vizier. Wist al dat we op een kritiek punt zouden passeren. Een punt met een duidelijke ongeschreven logica. Twee doorgangen, twee richtingen, de een voor de een, de ander voor de ander. Een logica die, zo schatte ik bij de tegemoet komende fietsers niet zo logisch was.
Wat de logica wel was kon ik niet bevatten. Ik was misschien wat allerter, had ze al ruim tevoren gezien, geanaliseerd, conclusies getrokken, mijn lichaam en geest waren al meer dan bereid op wat er komen ging. Voor mij geen verassingen.
Ik had mijn blik op oneindig, nam alles in me op. Een aantal keer schoot zijn blik mijn kant op. Wat zou hij denken? Wat zou hem doen besluiten om mij te negeren? Alsof hij mij niet gezien had? Mij niet bewust was? Ben ik dan zoveel allerter dan de gemiddelde mens dat ik me gewoon niet kan voorstellen dat een ander mij echt totaal niet opmerkt? Hij keek me toch een paar keer aan? Hij moet me gezien hebben? Was hij te stom om niet te kunnen voorspellen wat er zou gaan gebeuren? Of Was zijn idee van wat ik zou doen zover van de realiteit af?
Mijn linkerhand bereidde zich als vanzelf voor. Mijn lichaam stond op scherp. Dit ging hem meer pijn doen dan mij. Mijn handen beter beschermd door mijn stuur. Mijn snelheid, iets hoger, mijn benen gestaag doortrappend, zoals altijd, vanaf het begin tot het eind, als een goedlopende machine. Niets kon mij nog uit mijn balans brengen. Mijn inschatting van de situatie 100% accuraat.
Ik had kunnen bellen, iets zeggen of roepen. Maar daar leerde hij niets van. Ik zou wel wat roepen, dat stond al vast. Maar niet van tevoren. Als een kiai zou ik 'sorry' roepen. Oprecht. Zonder sarcasme of zelfgenoegzaamheid. Dit was een les die hard geleerd moest worden. De kracht vloeide door mijn lijf. Verdeelde zich op de situatie die op handen was. Ik fietste door. Mijn stuur raakte de zijne, daartussen zijn hand. Mijn benen trapten door, mijn 'sorry' werd opgevolgd door zijn roep. Zijn stuur klapte om, het betonnen scheidingpaaltje ving de rest van zijn fiets op. Geluk voor hem dat hij niet hard fietste. Zijn hand zal wel pijn doen nu. Achter mij hoorde ik het geklette van zijn fiets op de grond. Zijn gevloek.
En ik, ik fietste door, zoals altijd, onverstoord, gestaag.
[ 5 comments ] ( 21 views ) | §
Friday, January 13, 2012, 11:57 - algemeen, zelfreflectie
Het geluk lacht me toe, niet heel breed, maar wel met glimlachjes. Begin van de week mijn prijzengeld opgehaald van onze staatsgokkerij, de dame achter de balie vond het wel spannend, wat als er nu eens een grote prijs op zou staan? Ik had al, nuchter dat ik ben, vantevoren gekeken, dus de spanning was niet wederzijds... Maar toch, "doe daar maar weer een nieuw lot van dan." zei ik toen ze een beetje beteuterd het bedrag mededeelde..
Afgelopen woensdag nog een gratis pizza gewonnen, praktisch, omdat ik die avond toch al makkelijk wou eten, het is nog even puzzelen, op tijd thuis zijn, sportspullen pakken en dan op weg naar het station, gratis eten onderweg is dan wel welkom.
Vandaag is het de dertiende, vrijdag nog wel.. wie weet, maak ik weer kans op iets, zou me niets verbazen, het leven laat me weten dat het het goed met me voor heeft dit jaar...
[ 4 comments ] ( 13 views ) | §
Thursday, January 12, 2012, 12:11 - algemeen, fictie
in het kader van de WOT, uitgangspunt dit keer het woord/idee/begrip 'wens'..
"de beste!" die vlogen de afgelopen dagen om mijn oren.. niet dat ik ongeïnspireerd ben, deze uit de oude doos kwam meteen bij me op:
In alle vroegte sluipt het mannetje de trap af. Op zijn blote voeten. Tree voor tree.
Zijn slippers staan al bij de deur, de avond tevoren al netjes klaargezet. Op het tafeltje een zakje boterhammen.
De zon komt net boven de horizon kijken. Het gras tussen huis en schuur, nat en kil, kriebelt aan zijn blote tenen.
In het schuurtje staat een hengel, gisteren gehaald. Met de hengel over de schouder gaat het mannetje op pad.
Het pad gaat door het bos naar de duinen en het strand. De zee ruist, het water tikt aan zijn slippers. De grote leegte stemt het mannetje meer dan tevree. Zo staat hij daar. Zijn hengel vergeten.
Plots steekt een visje zijn kop op uit de golven en roept naar het mannetje: "Hé! Hé mannetje!"
Het mannetje kijkt verwonderd naar het visje.
"Hé mannetje, waarom gooi jij je hengel niet uit?"
Het mannetje kijkt naar zijn hengel. "Ik staar veel liever naar de zee. Laat me verzwelgen in het geruis. De wind om mijn oren. Wat als ik mijn hengel uitgooi, een vis vang? Wat dan? Dan is mijn rust toch verstoord? Ik zou de vis van haak moeten halen, glibberig, mijn vingers vol schubben en slijm."
"Vanwaar dan toch die hengel?" vroeg de vis verbaasd.
"Hoe zal ik dat eens uitleggen.. mijn vrouw.. zij vind het vreemd zoals ik ben, zoals ik graag staar naar de zee, genieten kan van niets, tevreden ben met wat ik heb, al is het niets."
"Dus die hengel laat je vrouw denken dat je vissen gaat?"
"juist."
"En als je zodadelijk thuis zal komen, zonder vis?"
"Dan zal ze me verwijten dat ik niet vissen kan, dan kan ik dat beamen. Dan ga ik naar de viskraam, vertel haar hoe goed ze koken kan, zo gaan we beide tevreden weer naar bed."
"Wat als je eens iets wensen kan? Wat wens je dan?"
"Och visje toch. Ken je niet het verhaal, van het mannetje Timpetee en botje in de zee. Zijn vrouw die heette Jessebil, zij wist niet wat ze hebben wil"
[ 10 comments ] ( 35 views ) | § | related link
Next