Langs het kanaal

Met iedere stap stel ik uit dat wat ik verlang
Stap, ik kijk terug. Stap, kijk ik weer vooruit
Heel even kijk ik opzij en lach
Stap, stap, stap

Ieder woord is niet dat wat ik zeggen wil
Iedere gedachte dwaalt naar duizend anderen
Er zijn oneindig veel zetten in dit spel

Iedere hartslag steeds luider in mijn hoofd
Iedere stap steeds luider
Ieder woord eindigend in stilte

Iedere stap staat, iedere slag is nu
Ik luister naar mijn hart

Twee weken

Deze stond nog in mijn drafts van 2014.. Twee jaar geleden schreef ik over twee weken, hoe relatief is de tijd als twee jaar zo kort geleden lijkt en twee weken weer een eeuwigheid. Binnenkort is het weer zover.. Wie weet dat ik er over twee jaar weer op terugblik, maar er weer heel anders in zal staan, wie weet, de tijd zal het leren…

Twee weken weg geweest van mijn dagelijkse verplichtingen om te werken. Twee weken samen met mijn kinderen. Nu ben ik alweer twee weken verder en merk hoe kort twee weken eigenlijk zijn. Veel te kort. Te kort om alles even echt goed los te laten en alles eens van een afstand te bekijken. Te reflecteren op waar je staat, te bepalen welke paden je uitdagen en je graag wilt bewandelen. Weer opgeslokt door de beslommeringen van alledag, de tredmolen waar je jezelf aan hebt vastgeklonken.

Twee weken weg die haast volledig in het teken van mijn kinderen stond, tijd die ik graag aan hen besteed, tijd die ik zo mis als ze er niet zijn.

Hoge lat-relatie

DSC_2745-crp

Eén blik was genoeg, ze wist nog niets van deze man die tegenover haar zat, maar toen hun ogen kruisten en langer bleven hangen dan de bedoeling stroomde het bloed naar haar hoofd en wist ze niet hoe snel ze met een verlegen lachje op haar mond weg moest kijken. Haar hele lijf stond in vuur en vlam.

Hij hield de deur voor haar open en in haar hoofd was hij daarmee gelijk een gentleman, ze bespraken wat koetjes en kalfjes, toch maakte alles wat hij zei warme gevoelens in haar los, ze wist het zeker, ze wilde met hem zoenen, niets wat haar van die gedachte af zou kunnen brengen. Het liefst meer, maar dat doe je toch niet op een eerste date? En zeker niet met de echt leuke mannen? Hij prikte wel, met dat sexy stoppelbaardje van hem, maar dat kon haar niet deren.

En nu?

Hij kijkt haar nog iedere dag even lief aan, geeft haar lief een kusje als hij vertrekt naar zijn werk, stuurt lieve berichtjes  en weer een kus en knuffel als hij thuis komt, soms probeert hij meer, hij vind haar nog steeds leuk. Hij heeft het voornemen zich regelmatig te scheren omdat ze vind dat het zo prikt. Hij doet zijn best, loopt zonder mokken de trap tien keer op en neer voor haar omdat ze dat fysiek niet meer trekt, zorgt goed voor zijn lief. Hij stopt er een hoop energie in, dat waardeert ze. Maar ze komt zelf energie tekort, kan nooit op hetzelfde niveau teruggeven wat ze krijgt. Niet dat hij dat direct van haar verlangd, maar hij heeft ook zo zijn behoeftes en ze voelt zicht schuldig als ze hem moet afwijzen. Hoe lief en leuk hij haar vind, ze vind zichzelf maar niks, kan niks, wil niks, doet niks. Niks. Niks aantrekkelijk, niks geen zin. Niks. Niks. Niks.

Soms voelt ze wel wat, maar het heeft veel meer nodig dan in het begin, enkel een blik en een simpel gesprek is niet genoeg meer. De deur open houden is niet bijzonder genoeg. Een hoop alcohol doet het soms weer wel, maar een garantie is het nooit. Het moet allemaal perfect, niet te snel, niet te langzaam, op de millimeter nauwkeurig.  Bij de minste afwijking is de hele sfeer al snel verpest, blaast hij de kaarsjes uit, druipt teleurgesteld af en mag het de volgende dag nog eens proberen maar veel kans geeft ze hem niet, misschien wil ze onbewust niet meer, ze vind dat ze het eigenlijk niet verdient, kan er niet meer van genieten. Nooit echt gedaan, het was een middel, nu ze hem heeft hoeft ze niet meer te doen alsof, ze mag zichzelf zijn van hem, maar daarmee gaat hun intimiteit verloren. Ze doet hem tekort en daardoor voelt ze zich nog minder, hoe meer ze hem afwijst, hoe harder hij probeert. Hoe harder hij probeert hoe schuldiger zij zich voelt.

De inspanning die hij moet leveren wordt steeds groter en de kans op slagen steeds kleiner. Waarom legt ze die lat toch steeds hoger, maakt ze het voor hem zo moeilijk, waar is ze bang voor? Waarom geniet ze niet meer van alle kleine dingen? Waarom laat ze zich zo makkelijk uit het veld slaan? Waarom kan ze zichzelf niet waarderen zoals hij haar ziet.. Hoe lang houden ze dit nog vol?

 

 

 

Beeldinstellingen

Mijn zelfbeeld is afgelopen vrijdag redelijk omver geschopt. Afgelopen vrijdag was ik aanwezig op een bedrijfsbarbecue, met borrel en muziek. Voor mij een mooi moment om mijn collega’s eens een handje te geven en me voor te stellen, het zijn er nogal wat, meer dan tweehonderd, nu waren ze niet allemaal aanwezig. Van onze afdeling waren er maar drie van de twaalf man aanwezig, waarvan er uiteindelijk nog maar twee tot aan het eind bleven. Nu zijn de meeste ICT’ers wat minder aanwezig op sociale bedrijfsuitingen. Ikzelf heb me in het dagelijks reilen en zeilen van het bedrijf ook nog niet heel veel laten zien. Zit vooral achter mijn laptop code te kloppen. Toch wist iedereen die ik aansprak wie ik was. Niet alleen dat, schijnbaar is mijn hele profiel grondig doorzocht op diverse internet-kanalen. “Jij bent Daan, van ICT en de zwaarden!”, “De striptekenaar”… Zelfs verstopt achter mijn laptop ben ik opgevallen.

Dat ik mij fysiek verstop helpt ook weinig voor alles wat ik hier op het internet zet. Dat krijg je als je al redelijk vroeg het internet hebt omarmt, ik zeg tegen mijn dochters vaak gekscherend: “Pappa heeft het internet gemaakt!”. Grootspraak, heb veel gedaan, veel ontsloten, dus ik heb mijn steentje bijgedragen en dus mijn sporen achter gelaten.

Ik ben dus een stuk minder onopvallend dan ik mezelf had bedacht. Welke openbaring over uw eigen persoon heeft uw zelfbeeld doen wankelen?

En toen was het plotst heel druk

 

 

taalvoorbij25_1024

 

Druk met tekenen vooral, zes dagen achter elkaar uren getekend, voor een voorstel, voor een beeldverslag(zie hierboven) en voor een oneindige rij kinderen bij de zwemvierdaagse… Ik leef maar wordt geleefd en het voelt goed :)

INTERNATIONALE CAPSLOCKDAG

INTERNATIONALECAPSLOCKDAG

EEN PLAATJE ZEGT MEER DAN DUIZEN WOORDEN! SCHIJNT DAT ER TWEE KEER PER JAAR EEN INTERNATIONALE CAPSLOCK DAG IS, WAAROM? WERKELIJK GEEN IDEE…

Jezelf blijven uitdagen

DSC_0022

Een creatief brein zoekt graag uitdagingen, bedenkt oplossingen, het liefst buiten het gangbare. Nu beperk ik me als tekenaar vaak tot het papier en het tekenen, omdat daar voor mij al genoeg uitdaging in zit. Omdat het tekenen al werk genoeg is.

Gister zat ik in plaats van met pen en papier opeens met blokjes en radertjes een mechaniekje te maken en alles nog steeds in het kader van een tekenopdracht. Een speedcartoon is dynamischer dan een statische tekening, je gebuikt filmopnames. En met film kan je meer opnemen dan enkel wat je tekent. Dus mijn brein dacht aan net even verder dan een statische tekening, een verrassing tussen het tekenen door, om even de aandacht erbij te houden, om net even dat stapje extra te zetten om je te onderscheiden.  En gewoon omdat mijn brein dacht dat het wel leuk zou zijn.

Mijn compagnon, even creatief in denken en even oplossingsgericht had dezelfde gedachte, dus niets weerhield ons ervan om ons in het onbekende te storten. Niets weerhield ons, ons creatieve brein schreeuwde van de kantlijn: “GA DOOR!!!!” Zo halen we ons weer onmogelijk veel werk en problemen op de hals. In een proces dat we eindelijk gestroomlijnd hadden. Het houdt ons scherp en van de straat. Bezorgt ons slapeloze nachten. Maar we komen ergens.

Het resultaat laat nog even op zich wachten maar hopelijk is het de moeite waard en zetten we weer een leuke animatie neer waar weer een hele tevreden klant mee aan de slag kan.

Jezelf prikken aan visueel presenteren

006 hoe werkt een team

Afgelopen weekend heb ik een aantal presentaties bijgewoond. Inhoudelijk was er weinig op aan te merken, met de presentatie techniek van de persoon zelf zat het ook wel goed. Goed voorbereid, duidelijk en vol verve gebracht. Professioneel. Wat me echter stoorde was hoe de visuele ondersteuning van de presentatie in elkaar stak. Dit haalde voor mij de professionaliteit weer direct onderuit.

Om de presentatie kracht bij te zetten, je boodschap te verankeren is een sprekende foto of illustratie een goed middel om je toehoorders een beetje te helpen om een geheugensteuntje aan te bieden. Daar was wel serieus over nagedacht. Het grootste probleem is vaak, waar haal ik mijn afbeeldingen vandaan? Het internet is een grote bak, een gigantische bron van beeldmateriaal. Het is zoeken naar een speld in een gigantische berg spelden. En gegarandeerd dat je jezelf gaat prikken aan een van die vele spelden.

De eerste prik is het gebruiken van materiaal waar auteursrecht op zit, vaak met een watermerk om dit te benadrukken. Auteursrecht bestaat omdat iemand zijn best doet voor een foto of illustratie  en hier graag erkenning voor wil.  Nu kan je doen alsof je neus bloed en de afbeelding met watermerk en al zo in je presentatie dumpen. En echt heus, dit is wat ik afgelopen weekend heb gezien. Nog los van het auteursrecht zat mijn aandacht bij het watermerk en niet bij de boodschap of de afbeelding, hierdoor verlies ik als toehoorder mijn focus. Als ik als toehoorder mijn focus verlies gaat de communicatie scheef.

Kopspelden, vorkspelden, pinspelden, veiligheidsspelden, er zijn erg veel verschillende soorten spelden. Als je in die gigantische bak die internet heet gaat zoeken krijg je uit diverse uithoeken resultaten. Resultaten die  op zichzelf vaak lijken te passen bij wat je wilt vertellen. Vaak al blij dat je een passende afbeelding heb kunnen vinden bij je verhaal gooi je deze in je presentatie en ga je weer op zoek naar een volgende afbeelding die je zou kunnen gebruiken.

Dit is de volgende waar je je lelijk aan kan prikken. Je visuele presentatie verliest zijn samenhang als je lukraak afbeeldingen gaat gebruiken die uit een divers aantal bronnen komt. Verschillende stijlen van illustraties, verschil in kwaliteit of belichting in fotografie. Foto’s en illustraties wijken ook vaak af van je huisstijl, gebruiken kleuren die vloeken of heel specifiek de associaties van een ander bedrijf of zelfs de concurent oproepen. Zorg er voor dat je je beeldmateriaal consistent houd. put uit dezelfde bron, laat je beelden bewerken om aan te sluiten bij je huisstijl.

Het beste pak je dit als professional ook professioneel aan door dit uit te besteden aan iemand die hier verstand van heeft en weet hoe je beelden kan bewerken, met je mee kan denken en illustraties op maat kan leveren. Voordeel van op maat gemaakte afbeeldingen is dat deze echt naadloos aansluiten op je presentatie. De illustraties kan je doorvoeren in al je overige communicatie en wordt als het ware een extra herkenningspunt van je bedrijf.

Dit zijn maar twee kleine prikjes, maar ze laten je wel gigantisch bloeden, dus met deze twee toch redelijk eenvoudige tips sta je met je visuele presentatie alweer een heel stuk sterker. Ik kan niet presenteren, praten voor groepen is iets wat ik graag aan professionals overlaat. Wat ik wel kan is beeldmateriaal verzorgen, meedenken over visueel communiceren, dat is mijn professie en passie.

Nieuwe baan

13102756_10154233564768010_460257997292435506_n

Een week verder in mijn nieuwe werk en een berg aan informatie en nieuwigheden die mijn hoofd laten overlopen. Ik heb een hoop te leren weer en gelukkig pak ik tot nu toe alles nog net zo snel op als toen ik ooit begon als broekie.

Mijn hoofd zit zo vol dat ik glad een overleg vergeten ben en ruim een kwartier later pas aanschoof met mijn welgemeende excuses, gelukkig toonde ik wel gedrevenheid en inzet en was het overleg niet meer dan een standaard welkomst bijeenkomt voor alle nieuwe werknemers. Heb nog netjes mee kunnen doen en een concrete vraag kunnen stellen.

Ook ben ik met mijn nieuwe baan begonnen met minder uren werken om meer uren voor mezelf bezig te kunnen zijn, ik ben klein begonnen, vier uurtjes minder, een middag in de week extra om te besteden aan het tekenen of alles wat daar verder bij komt kijken. Wie weet als het zover komt kan ik weer wat uren inleveren.

Jij bent Polen!

van via eurovision.tv

Naast dienst bij de bar dit weekend  heb ik ook bij de entree gestaan van Klein New Orleans. Er kwam een groepje aan met nog aardig volle bekers bier, ze mochten van mij het festival terrein niet af met drank, want in de binnenstad van Utrecht geld een verbod op openbaar dronkenschap, niet dat ik ze echt zou tegenhouden, eigen risico en verantwoording. Een van de dames van het gezelschap bekeek me goed en floepte er toen uit: “Jij bent de meneer van Polen”. Ik keek haar verbaasd aan, volgde niet wat ze precies bedoelde met Polen.  “Je weet wel, Polen! Jij bent Polen!” Langzaam viel het kwartje aan mijn kant, ergens legde ik  de link tussen wat er de avond tevoren op TV was en wat Polen daar eventueel mee te maken had. Ze was blij dat ik haar uiteindelijk had begrepen dat ik helaas songfestival niet volg en dus geen idee had hoe de meneer er van Polen uit zag, ze nam een laatste slok, gooide de beker in de container en vrolijk liep ze wankelend haar vrienden weer achterna..

Als ik de foto zo zie zie ik wel wat gelijkenis, neem het maar als compliment, ben toch echt een stuk grijzer en ouder, mijn haar groeit ook minder snel en komt nog maar net over mijn schouders.

Verder verbaasde ik mij over de term openbaar dronkenschap. Met een beker bier op straat lopen is openbaar dronkenschap, met genoeg bekers bier achter de kiezen de straat op lopen niet..

Categories