En toen was het plotst heel druk

 

 

taalvoorbij25_1024

 

Druk met tekenen vooral, zes dagen achter elkaar uren getekend, voor een voorstel, voor een beeldverslag(zie hierboven) en voor een oneindige rij kinderen bij de zwemvierdaagse… Ik leef maar wordt geleefd en het voelt goed :)

INTERNATIONALE CAPSLOCKDAG

INTERNATIONALECAPSLOCKDAG

EEN PLAATJE ZEGT MEER DAN DUIZEN WOORDEN! SCHIJNT DAT ER TWEE KEER PER JAAR EEN INTERNATIONALE CAPSLOCK DAG IS, WAAROM? WERKELIJK GEEN IDEE…

Jezelf blijven uitdagen

DSC_0022

Een creatief brein zoekt graag uitdagingen, bedenkt oplossingen, het liefst buiten het gangbare. Nu beperk ik me als tekenaar vaak tot het papier en het tekenen, omdat daar voor mij al genoeg uitdaging in zit. Omdat het tekenen al werk genoeg is.

Gister zat ik in plaats van met pen en papier opeens met blokjes en radertjes een mechaniekje te maken en alles nog steeds in het kader van een tekenopdracht. Een speedcartoon is dynamischer dan een statische tekening, je gebuikt filmopnames. En met film kan je meer opnemen dan enkel wat je tekent. Dus mijn brein dacht aan net even verder dan een statische tekening, een verrassing tussen het tekenen door, om even de aandacht erbij te houden, om net even dat stapje extra te zetten om je te onderscheiden.  En gewoon omdat mijn brein dacht dat het wel leuk zou zijn.

Mijn compagnon, even creatief in denken en even oplossingsgericht had dezelfde gedachte, dus niets weerhield ons ervan om ons in het onbekende te storten. Niets weerhield ons, ons creatieve brein schreeuwde van de kantlijn: “GA DOOR!!!!” Zo halen we ons weer onmogelijk veel werk en problemen op de hals. In een proces dat we eindelijk gestroomlijnd hadden. Het houdt ons scherp en van de straat. Bezorgt ons slapeloze nachten. Maar we komen ergens.

Het resultaat laat nog even op zich wachten maar hopelijk is het de moeite waard en zetten we weer een leuke animatie neer waar weer een hele tevreden klant mee aan de slag kan.

Jezelf prikken aan visueel presenteren

006 hoe werkt een team

Afgelopen weekend heb ik een aantal presentaties bijgewoond. Inhoudelijk was er weinig op aan te merken, met de presentatie techniek van de persoon zelf zat het ook wel goed. Goed voorbereid, duidelijk en vol verve gebracht. Professioneel. Wat me echter stoorde was hoe de visuele ondersteuning van de presentatie in elkaar stak. Dit haalde voor mij de professionaliteit weer direct onderuit.

Om de presentatie kracht bij te zetten, je boodschap te verankeren is een sprekende foto of illustratie een goed middel om je toehoorders een beetje te helpen om een geheugensteuntje aan te bieden. Daar was wel serieus over nagedacht. Het grootste probleem is vaak, waar haal ik mijn afbeeldingen vandaan? Het internet is een grote bak, een gigantische bron van beeldmateriaal. Het is zoeken naar een speld in een gigantische berg spelden. En gegarandeerd dat je jezelf gaat prikken aan een van die vele spelden.

De eerste prik is het gebruiken van materiaal waar auteursrecht op zit, vaak met een watermerk om dit te benadrukken. Auteursrecht bestaat omdat iemand zijn best doet voor een foto of illustratie  en hier graag erkenning voor wil.  Nu kan je doen alsof je neus bloed en de afbeelding met watermerk en al zo in je presentatie dumpen. En echt heus, dit is wat ik afgelopen weekend heb gezien. Nog los van het auteursrecht zat mijn aandacht bij het watermerk en niet bij de boodschap of de afbeelding, hierdoor verlies ik als toehoorder mijn focus. Als ik als toehoorder mijn focus verlies gaat de communicatie scheef.

Kopspelden, vorkspelden, pinspelden, veiligheidsspelden, er zijn erg veel verschillende soorten spelden. Als je in die gigantische bak die internet heet gaat zoeken krijg je uit diverse uithoeken resultaten. Resultaten die  op zichzelf vaak lijken te passen bij wat je wilt vertellen. Vaak al blij dat je een passende afbeelding heb kunnen vinden bij je verhaal gooi je deze in je presentatie en ga je weer op zoek naar een volgende afbeelding die je zou kunnen gebruiken.

Dit is de volgende waar je je lelijk aan kan prikken. Je visuele presentatie verliest zijn samenhang als je lukraak afbeeldingen gaat gebruiken die uit een divers aantal bronnen komt. Verschillende stijlen van illustraties, verschil in kwaliteit of belichting in fotografie. Foto’s en illustraties wijken ook vaak af van je huisstijl, gebruiken kleuren die vloeken of heel specifiek de associaties van een ander bedrijf of zelfs de concurent oproepen. Zorg er voor dat je je beeldmateriaal consistent houd. put uit dezelfde bron, laat je beelden bewerken om aan te sluiten bij je huisstijl.

Het beste pak je dit als professional ook professioneel aan door dit uit te besteden aan iemand die hier verstand van heeft en weet hoe je beelden kan bewerken, met je mee kan denken en illustraties op maat kan leveren. Voordeel van op maat gemaakte afbeeldingen is dat deze echt naadloos aansluiten op je presentatie. De illustraties kan je doorvoeren in al je overige communicatie en wordt als het ware een extra herkenningspunt van je bedrijf.

Dit zijn maar twee kleine prikjes, maar ze laten je wel gigantisch bloeden, dus met deze twee toch redelijk eenvoudige tips sta je met je visuele presentatie alweer een heel stuk sterker. Ik kan niet presenteren, praten voor groepen is iets wat ik graag aan professionals overlaat. Wat ik wel kan is beeldmateriaal verzorgen, meedenken over visueel communiceren, dat is mijn professie en passie.

Nieuwe baan

13102756_10154233564768010_460257997292435506_n

Een week verder in mijn nieuwe werk en een berg aan informatie en nieuwigheden die mijn hoofd laten overlopen. Ik heb een hoop te leren weer en gelukkig pak ik tot nu toe alles nog net zo snel op als toen ik ooit begon als broekie.

Mijn hoofd zit zo vol dat ik glad een overleg vergeten ben en ruim een kwartier later pas aanschoof met mijn welgemeende excuses, gelukkig toonde ik wel gedrevenheid en inzet en was het overleg niet meer dan een standaard welkomst bijeenkomt voor alle nieuwe werknemers. Heb nog netjes mee kunnen doen en een concrete vraag kunnen stellen.

Ook ben ik met mijn nieuwe baan begonnen met minder uren werken om meer uren voor mezelf bezig te kunnen zijn, ik ben klein begonnen, vier uurtjes minder, een middag in de week extra om te besteden aan het tekenen of alles wat daar verder bij komt kijken. Wie weet als het zover komt kan ik weer wat uren inleveren.

Jij bent Polen!

van via eurovision.tv

Naast dienst bij de bar dit weekend  heb ik ook bij de entree gestaan van Klein New Orleans. Er kwam een groepje aan met nog aardig volle bekers bier, ze mochten van mij het festival terrein niet af met drank, want in de binnenstad van Utrecht geld een verbod op openbaar dronkenschap, niet dat ik ze echt zou tegenhouden, eigen risico en verantwoording. Een van de dames van het gezelschap bekeek me goed en floepte er toen uit: “Jij bent de meneer van Polen”. Ik keek haar verbaasd aan, volgde niet wat ze precies bedoelde met Polen.  “Je weet wel, Polen! Jij bent Polen!” Langzaam viel het kwartje aan mijn kant, ergens legde ik  de link tussen wat er de avond tevoren op TV was en wat Polen daar eventueel mee te maken had. Ze was blij dat ik haar uiteindelijk had begrepen dat ik helaas songfestival niet volg en dus geen idee had hoe de meneer er van Polen uit zag, ze nam een laatste slok, gooide de beker in de container en vrolijk liep ze wankelend haar vrienden weer achterna..

Als ik de foto zo zie zie ik wel wat gelijkenis, neem het maar als compliment, ben toch echt een stuk grijzer en ouder, mijn haar groeit ook minder snel en komt nog maar net over mijn schouders.

Verder verbaasde ik mij over de term openbaar dronkenschap. Met een beker bier op straat lopen is openbaar dronkenschap, met genoeg bekers bier achter de kiezen de straat op lopen niet..

Fuck-it List

Ik kwam dit tegen op twitter: evelynehermans.nl: stoppen met zakelijk bloggen en het sprak me aan. Lijstjes op bucketlists worden enkel maar groter evenals de frustratie die het oplevert van alle dingen die je allemaal nog niet gedaan hebt. Afgeven op dingen die je niet wilt doen, waar je dus ook niets meer voor hoeft te doen dan ze enkel op je lijst te zetten en er klaart mee te zijn, dat is lekker makkelijk, daar houd ik van.. Het past in mijn blog motto: Mijn log, mijn regels. Fuck it. voorheen stond er ‘tieft op!’ Wat minder gastvrij, beetje kont tegen de krib, vooral met een korreltje zout te nemen. Een fuck-it list met alles waar ik me niet meer druk om wil kan of zou moeten maken. Dat laatste impliceert weer werk en inspanning, maar dan wel inspanning die voor ontspanning zorgt.

Waar ik me allang niet meer druk om maak is of en door wie mijn log gelezen wordt, mijn statistieken hebben ondertussen flink stof verzameld, geen idee hoeveel bezoekers er komen. Tuurlijk wordt ik blij van een reactie. Maar ik schrijf omdat ik het leuk vind, omdat me iets dwars zit of omdat het uit mijn hoofd moet. Fuck-it.

Sowieso jezelf druk maken, in vele gevallen zijn het zaken waar je persoonlijk heel weinig tegen kan doen. Ik stond dit weekend als crowd controler bij de ingang van een festival. Ik zou me heel druk kunnen maken over het ‘asociale’ gedrag van de bezorgers op hun brommers, die als ik het vroeg netjes af stapten en een stukje het terrein opliepen, om vervolgens weer op te stappen en langs de mensenmenigte heen te scheuren. Wat beter werkte was ze gewoon vriendelijk vragen om om te rijden, meesten deden dat netjes en sommige bleven hun kunstje herhalen, “Ik loop wel..” en vervolgens de brommer vijf meter verder weer aanzetten en wegrijden. Meer dan dat kan ik niet doen en mensen zijn zelf verantwoordelijk.

Dingen op mijn bucketlist zetten. Ik noem het niet echt mijn ‘bucket-list’. Maar ik heb lijsten genoeg van dingen die ik graag nog eens wil zien, doen, lezen of wat dan ook. Mijn leeslijst ligt op een stapel naast mijn bed. De andere lijsten zitten vaak in mijn hoofd. Grote voordeel van mijn warrige hoofd met een geheugen als een vergiet is dat die lijsten zichzelf vaak genoeg opschonen. Soms herinner ik me deels wat ik had willen kijken, soms waag ik me aan een zoektocht door de krochten van mijn geheugen om naar boven te halen wat het ook weer was, maar meestal denk ik, Fuck it, ik heb nog genoeg andere dingen. Maar stiekem denk ik er wel aan, zie ik een film of boek titel, schrijf ik deze ergens op.

Er zijn altijd wel zaken die ik zeker nog wil en zal gaan doen. Sparen voor een nieuw zwaard is iets waar ik nu mee bezig ben. Ik ben bezig met tekenwerk. Japan is een land dat ik heel graag nog wil bezoeken. Maar ik ga dat niet op een lijstje zetten. Deze zaken zitten diep geworteld in mijn geheugen dat ik dat nooit zal vergeten. Maar mocht het er nooit van komen, jammer dan, ik kan me daar echt niet meer druk om maken, het leven is zoals het komt, als het nu niet kan, houd het in het achterhoofd, maar zeker niet als levensdoel, doe wat je wel kan doen nu, ik kan nu sparen, hetzij voor een zwaard, of tekenspullen, of zelfs een reis naar Japan. Maar ik doe wat ik nu kan doen, tekenen, sparen, dromen..

 

 

In april is het stil.. JA!

dagvanhetduitsebier

Het is druk geweest in april. Niet op mijn blog, maar in mijn leven. Nu ben ik al ruim een half jaar aan het solliciteren, de ene na de andere afwijzing, recruiters die dagelijks bellen, gesprekken voeren, het halve land afreizen omdat men een kantoor in Utrecht wil openen maar het gesprek liever in DenHaag voeren. Gelukkig wel een lekker middagje strand van gemaakt, dus die reis is niet geheel voor niets geweest. Heerlijk om even met mijn voeten in de koude golven te staan, daarna bij een knapperen haardvuurtje met een pilsje en mijn schetsboek op de bank de hangen. Mijn zoektocht naar nieuw werk kwam plots ten einde, ik werd direct benaderd, of ik interesse had, “JA!”. Na een half jaar is dat een aangename verassing, het gesprek ging goed, ging met een goed gevoel naar huis. Ik zou wat testen doen, intelligentie test en twee persoonlijkheidstest. Spannend, maar alle met verve gemaakt en passend in het beeld dat ze hadden van mij na het gesprek. Het tweede gesprek was vrij vlot: “We willen graag dat je bij ons komt werken als jij dat ook wilt”, “JA!”. Daar hoefde ik niet hard over na te denken.

Verder stond ik op Elfia, dit keer niet als bezoeker maar als ‘artiest’. We zouden met zeven samourai demonstraties en workshops gaan geven, we waren uiteindelijk maar met vier man, maar niet minder indrukwekkend. Het meemaken van zo’n evenment van de andere kant is toch een stuk leuker dan enkel als bezoeker, iets wat ik graag vaker wil ervaren, zo heb ik me nu ook alweer opgegeven als vrijwilliger bij een lokaal festival.

Afgelopen maand ook wat ‘de dag van..’ tekeningen gemaakt, ook iets wat voor herhaling vatbaar is. Maar eerst eens een weekje vakantie..

Als een raket

dag van de kosmonauten

“Hoe gaat het?” Goeie vraag altijd en het meest standaard antwoord is nochthans “Goed..”.  De intonatie van die laatste zegt veel, meer dan je werkelijk zegt. Je kan goed op zoveel manieren ten gehore brengen. Vol overgave en positieve energie. Twijfelachtig, zachtjes en schuchter. Cynisch, afwezig, noem maar op. Goed bevat meer dan zijn werkelijke betekenis. Op een rapport of bij een beoordeling valt er niets te tornen aan wat goed nu precies inhoud. Goed is goed. En ja, het kan altijd beter, maar met goed ben je er en kan je verder kijken.

De goed die we antwoorden is minder klaar als de toehoorder niet goed luistert of zijn vraag niet oprecht stelde. Mensen communiceren niet eenduidig, zeggen vaak het tegenovergestelde en dat moet dan blijken uit of de intonatie of de situatie. Soms verwarrend.

Maar het gaat goed, zo hier zwart op wit. Tussen de regels door staat een hoop, vraag ernaar als je oprecht geïnteresseerd bent. Hoe goed? Het gaat als een raket zo goed. Een drie, vier, misschien wel vijftientrapsraket, met horten en stoten de lucht in, stapje voor stapje, maar het gaat met iedere stap goed.

Hoe gaat het met u?

What keeps mankind alive

Op de radio een spotje van ASN, over microkredieten en hoe deze passen bij hun duurzame beleid. Maar een bank is een bank, een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken, microkredieten zijn gewoon kredieten en de banken maken juist nu de crisis in het westen roet in het eten gooit in de ontwikkelingslanden weer fijne winsten met woekerrentes, niets geleerd van de crisis alleen dat het hen lekker geld oplevert en dat de mensen toch wel betalen tot ze helemaal uitgeknepen zijn.

Als vaandel drager van dit alles, de Nederlandse staat en hun koninging, plus alle mooie belasting ontduikende voordelen van postbusbedrijfjes, zodat naast het uitknijpen van de arme boeren en zelfstandigen in de ontwikkelingslanden, ook de landen zelf flink mis grijpen in belastingen omdat de banken deze met dank aan onze staat en de brede glimlach van de grootste graaiers van ons land weg sluizen in de zakken van de aandeelhouders.

Dat alles onder de valse voorwendselen van duurzaam bezig zijn, open, transparant en sociaal. Er is niets sociaal en duurzaam aan moedwillig belasting ontduiken in landen die het hard nodig hebben, niets duurzaam en sociaal aan het uitknijpen van kleine boeren en zelfstandigen die omdat de belasting door de kredietverstrekkers ontdoken wordt naast hun lening met steeds stijgende rente moeten terug betalen ook met hogere belastingen zitten.

De koning en zijn vrouw zitten gebakken, de ontdoken belasting komt via de winsten in Mauritius weer direct terug in hun aandelen portfolio, ASN valt onder het merken portfolio van SNS welke weer in handen is van de staat. Het is dubbelfeest bij de oranjes, zo eten niet van twee maar van meerdere walletjes tegelijk, het beeld van veelvraten en varkens, dat is wat er in me op komt.

 

lees ook:
microkredieten met woekerrente (Vrij Nederland)
wie wordt er rijk van microkrediet ( One World)

Categories