Jij bent Polen!

van via eurovision.tv

Naast dienst bij de bar dit weekend  heb ik ook bij de entree gestaan van Klein New Orleans. Er kwam een groepje aan met nog aardig volle bekers bier, ze mochten van mij het festival terrein niet af met drank, want in de binnenstad van Utrecht geld een verbod op openbaar dronkenschap, niet dat ik ze echt zou tegenhouden, eigen risico en verantwoording. Een van de dames van het gezelschap bekeek me goed en floepte er toen uit: “Jij bent de meneer van Polen”. Ik keek haar verbaasd aan, volgde niet wat ze precies bedoelde met Polen.  “Je weet wel, Polen! Jij bent Polen!” Langzaam viel het kwartje aan mijn kant, ergens legde ik  de link tussen wat er de avond tevoren op TV was en wat Polen daar eventueel mee te maken had. Ze was blij dat ik haar uiteindelijk had begrepen dat ik helaas songfestival niet volg en dus geen idee had hoe de meneer er van Polen uit zag, ze nam een laatste slok, gooide de beker in de container en vrolijk liep ze wankelend haar vrienden weer achterna..

Als ik de foto zo zie zie ik wel wat gelijkenis, neem het maar als compliment, ben toch echt een stuk grijzer en ouder, mijn haar groeit ook minder snel en komt nog maar net over mijn schouders.

Verder verbaasde ik mij over de term openbaar dronkenschap. Met een beker bier op straat lopen is openbaar dronkenschap, met genoeg bekers bier achter de kiezen de straat op lopen niet..

Fuck-it List

Ik kwam dit tegen op twitter: evelynehermans.nl: stoppen met zakelijk bloggen en het sprak me aan. Lijstjes op bucketlists worden enkel maar groter evenals de frustratie die het oplevert van alle dingen die je allemaal nog niet gedaan hebt. Afgeven op dingen die je niet wilt doen, waar je dus ook niets meer voor hoeft te doen dan ze enkel op je lijst te zetten en er klaart mee te zijn, dat is lekker makkelijk, daar houd ik van.. Het past in mijn blog motto: Mijn log, mijn regels. Fuck it. voorheen stond er ‘tieft op!’ Wat minder gastvrij, beetje kont tegen de krib, vooral met een korreltje zout te nemen. Een fuck-it list met alles waar ik me niet meer druk om wil kan of zou moeten maken. Dat laatste impliceert weer werk en inspanning, maar dan wel inspanning die voor ontspanning zorgt.

Waar ik me allang niet meer druk om maak is of en door wie mijn log gelezen wordt, mijn statistieken hebben ondertussen flink stof verzameld, geen idee hoeveel bezoekers er komen. Tuurlijk wordt ik blij van een reactie. Maar ik schrijf omdat ik het leuk vind, omdat me iets dwars zit of omdat het uit mijn hoofd moet. Fuck-it.

Sowieso jezelf druk maken, in vele gevallen zijn het zaken waar je persoonlijk heel weinig tegen kan doen. Ik stond dit weekend als crowd controler bij de ingang van een festival. Ik zou me heel druk kunnen maken over het ‘asociale’ gedrag van de bezorgers op hun brommers, die als ik het vroeg netjes af stapten en een stukje het terrein opliepen, om vervolgens weer op te stappen en langs de mensenmenigte heen te scheuren. Wat beter werkte was ze gewoon vriendelijk vragen om om te rijden, meesten deden dat netjes en sommige bleven hun kunstje herhalen, “Ik loop wel..” en vervolgens de brommer vijf meter verder weer aanzetten en wegrijden. Meer dan dat kan ik niet doen en mensen zijn zelf verantwoordelijk.

Dingen op mijn bucketlist zetten. Ik noem het niet echt mijn ‘bucket-list’. Maar ik heb lijsten genoeg van dingen die ik graag nog eens wil zien, doen, lezen of wat dan ook. Mijn leeslijst ligt op een stapel naast mijn bed. De andere lijsten zitten vaak in mijn hoofd. Grote voordeel van mijn warrige hoofd met een geheugen als een vergiet is dat die lijsten zichzelf vaak genoeg opschonen. Soms herinner ik me deels wat ik had willen kijken, soms waag ik me aan een zoektocht door de krochten van mijn geheugen om naar boven te halen wat het ook weer was, maar meestal denk ik, Fuck it, ik heb nog genoeg andere dingen. Maar stiekem denk ik er wel aan, zie ik een film of boek titel, schrijf ik deze ergens op.

Er zijn altijd wel zaken die ik zeker nog wil en zal gaan doen. Sparen voor een nieuw zwaard is iets waar ik nu mee bezig ben. Ik ben bezig met tekenwerk. Japan is een land dat ik heel graag nog wil bezoeken. Maar ik ga dat niet op een lijstje zetten. Deze zaken zitten diep geworteld in mijn geheugen dat ik dat nooit zal vergeten. Maar mocht het er nooit van komen, jammer dan, ik kan me daar echt niet meer druk om maken, het leven is zoals het komt, als het nu niet kan, houd het in het achterhoofd, maar zeker niet als levensdoel, doe wat je wel kan doen nu, ik kan nu sparen, hetzij voor een zwaard, of tekenspullen, of zelfs een reis naar Japan. Maar ik doe wat ik nu kan doen, tekenen, sparen, dromen..

 

 

In april is het stil.. JA!

dagvanhetduitsebier

Het is druk geweest in april. Niet op mijn blog, maar in mijn leven. Nu ben ik al ruim een half jaar aan het solliciteren, de ene na de andere afwijzing, recruiters die dagelijks bellen, gesprekken voeren, het halve land afreizen omdat men een kantoor in Utrecht wil openen maar het gesprek liever in DenHaag voeren. Gelukkig wel een lekker middagje strand van gemaakt, dus die reis is niet geheel voor niets geweest. Heerlijk om even met mijn voeten in de koude golven te staan, daarna bij een knapperen haardvuurtje met een pilsje en mijn schetsboek op de bank de hangen. Mijn zoektocht naar nieuw werk kwam plots ten einde, ik werd direct benaderd, of ik interesse had, “JA!”. Na een half jaar is dat een aangename verassing, het gesprek ging goed, ging met een goed gevoel naar huis. Ik zou wat testen doen, intelligentie test en twee persoonlijkheidstest. Spannend, maar alle met verve gemaakt en passend in het beeld dat ze hadden van mij na het gesprek. Het tweede gesprek was vrij vlot: “We willen graag dat je bij ons komt werken als jij dat ook wilt”, “JA!”. Daar hoefde ik niet hard over na te denken.

Verder stond ik op Elfia, dit keer niet als bezoeker maar als ‘artiest’. We zouden met zeven samourai demonstraties en workshops gaan geven, we waren uiteindelijk maar met vier man, maar niet minder indrukwekkend. Het meemaken van zo’n evenment van de andere kant is toch een stuk leuker dan enkel als bezoeker, iets wat ik graag vaker wil ervaren, zo heb ik me nu ook alweer opgegeven als vrijwilliger bij een lokaal festival.

Afgelopen maand ook wat ‘de dag van..’ tekeningen gemaakt, ook iets wat voor herhaling vatbaar is. Maar eerst eens een weekje vakantie..

Als een raket

dag van de kosmonauten

“Hoe gaat het?” Goeie vraag altijd en het meest standaard antwoord is nochthans “Goed..”.  De intonatie van die laatste zegt veel, meer dan je werkelijk zegt. Je kan goed op zoveel manieren ten gehore brengen. Vol overgave en positieve energie. Twijfelachtig, zachtjes en schuchter. Cynisch, afwezig, noem maar op. Goed bevat meer dan zijn werkelijke betekenis. Op een rapport of bij een beoordeling valt er niets te tornen aan wat goed nu precies inhoud. Goed is goed. En ja, het kan altijd beter, maar met goed ben je er en kan je verder kijken.

De goed die we antwoorden is minder klaar als de toehoorder niet goed luistert of zijn vraag niet oprecht stelde. Mensen communiceren niet eenduidig, zeggen vaak het tegenovergestelde en dat moet dan blijken uit of de intonatie of de situatie. Soms verwarrend.

Maar het gaat goed, zo hier zwart op wit. Tussen de regels door staat een hoop, vraag ernaar als je oprecht geïnteresseerd bent. Hoe goed? Het gaat als een raket zo goed. Een drie, vier, misschien wel vijftientrapsraket, met horten en stoten de lucht in, stapje voor stapje, maar het gaat met iedere stap goed.

Hoe gaat het met u?

What keeps mankind alive

Op de radio een spotje van ASN, over microkredieten en hoe deze passen bij hun duurzame beleid. Maar een bank is een bank, een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken, microkredieten zijn gewoon kredieten en de banken maken juist nu de crisis in het westen roet in het eten gooit in de ontwikkelingslanden weer fijne winsten met woekerrentes, niets geleerd van de crisis alleen dat het hen lekker geld oplevert en dat de mensen toch wel betalen tot ze helemaal uitgeknepen zijn.

Als vaandel drager van dit alles, de Nederlandse staat en hun koninging, plus alle mooie belasting ontduikende voordelen van postbusbedrijfjes, zodat naast het uitknijpen van de arme boeren en zelfstandigen in de ontwikkelingslanden, ook de landen zelf flink mis grijpen in belastingen omdat de banken deze met dank aan onze staat en de brede glimlach van de grootste graaiers van ons land weg sluizen in de zakken van de aandeelhouders.

Dat alles onder de valse voorwendselen van duurzaam bezig zijn, open, transparant en sociaal. Er is niets sociaal en duurzaam aan moedwillig belasting ontduiken in landen die het hard nodig hebben, niets duurzaam en sociaal aan het uitknijpen van kleine boeren en zelfstandigen die omdat de belasting door de kredietverstrekkers ontdoken wordt naast hun lening met steeds stijgende rente moeten terug betalen ook met hogere belastingen zitten.

De koning en zijn vrouw zitten gebakken, de ontdoken belasting komt via de winsten in Mauritius weer direct terug in hun aandelen portfolio, ASN valt onder het merken portfolio van SNS welke weer in handen is van de staat. Het is dubbelfeest bij de oranjes, zo eten niet van twee maar van meerdere walletjes tegelijk, het beeld van veelvraten en varkens, dat is wat er in me op komt.

 

lees ook:
microkredieten met woekerrente (Vrij Nederland)
wie wordt er rijk van microkrediet ( One World)

De nadelen van Fiverr

image

Een poos geleden schreef ik me in op fiverr, iemand had daar een opdracht uitgezet en ik wilde mij daar graag voor inzetten. De opdracht is uiteindelijk aan mij voorbij gegaan.

De verwachting
Fiverr ontleend zijn naam aan hen die voor vijf dollar hun diensten aanbieden. Nu wil ik best voor vijf dollar een dienst aanbieden. Eenvoudige tekeningetjes maken, zonder kleur of opsmuk. Maar de verwachting is dat alles wat je bied voor die vijf dollar kan. Een speedcartoon kost me gemiddeld twaalf uur werk. Schetsen. Tekenen. Montage. Muziek en voiceover… Dus waarom dat niet voor vijf dollar kan behoeft geen uitleg. Deze verwachting wordt in stand gehouden omdat je als aanbieder binnen bepaalde categorieen je prijs niet zelf kan bepalen of beperkt wordt door een maximum prijs.

Beperkingen categorieen
De categorie waar speedcartoons het vaakst gezocht/gevraagd worden is er een waarbij de maximum prijs vijf dollar is. Ik heb mijn dienst wel in een andere categorie staan maar daar zoekt niemand en wordt ik ook niet gevonden. Ik kan niet mijn dienst aanbieden in verschillende categorieën, ik moet voor iedere categorie een dienst aanmaken die allemaal weer anders in elkaar steken. Bij de ene kan je meerwerk opgeven. Bij de andere kan je weer pakketten aanmaken.

Alles automatisch vertaald
“Ik kan maken voor u gewoonte gemaakt speedcartoons!” dat is natuurlijk geen mooie binnenkomer. Voor engels sprekende klanten geen probleem.

Internationale klanten
Leuk, al die over enthousiaste Amerikanen die alles wat ik maak “fantastic!” vinden. Klanten uit Australië, India. Mensen waarmee je enkel via mail of berichten via fiverr contact hebt. Die je maar moet vertrouwen op hun superlatieven. Maar als puntje bij paaltje komt is er vaak een algehele radiostilte. Nu lever ik alles al uit voorzorg als evaluatie versie. Maar toch, bij een Nederlandse klant bel je makkelijker na, kan je op bezoek. Even naar Amerika op en neer zit er niet in, bellen kan. Maar zij zien ook dat ik vanuit Nederland bel.

Direct bestellen
U heeft een bestelling en moet binnen twintig dagen leveren. Zomaar uit het niets besteld iemand een speedcartoon, ze hebben al vijf dollar betaald. Als ik contact opneem blijkt dat mijn dienst niet aansluit bij hun verwachtingen, ik doe wat water bij de wijn. Doe concessies in de productie en we komen er wel uit, maar beginnen met een misverstand en gelijk al ergens aan vast zitten zonder dat je enig idee hebt aan wat is voor beide partijen niet handig.

Ik heb een paar leuke opdrachten gehad maar vooral veel tegenvallende trajecten die op allerlei punten stuk liepen. Het is erg makkelijk om internationaal zaken te doen, je markt is echt zoveel groter. Maar Fiverr moet eerst nog wat volwassener worden voordat ik daar weer heel veel tijd in ga steken

Aangeslagen

makepisnotwar_small

Noem me hypocriet, misschien ben ik dat ook wel, maar aanslagen die dichterbij komen doen me meer dan aanslagen op plekken waar ik totaal geen binding mee heb. België heeft een speciaal plekje in mijn hart en als zij getroffen wordt door aanslagen raakt mij dat meer dan andere aanslagen. Waarom dat onderscheid? Is het zelfbescherming, je empathie beperken omdat je als persoon niet het leed van de hele wereld op je schouders kan dragen, omdat je het leed wel kan dragen maar je armen niet zover reiken om er daar ook daadwerkelijk iets aan te kunnen doen. Wat ik kan doen is verder gaan, zonder mijn buurtgenoten anders te zien dan dat ik ze altijd al heb gezien, gewoon mijn buurtgenoten.

Ik had twee ideeën in mijn hoofd, het melancholische idee heeft het papier gehaald. “Make Pis, not War” Neem elkaar in de zeik, maar zeik er niet over en ga al helemaal niet over lijken. Daar word de wereld niet beter van, respecteer je buren, ga al helemaal geen herrie schoppen op een plek waar je te gast bent en wees een ambassadeur voor je thuisland, iedereen smijt met modder, muntjes of spijkerbommen, maar hij die zonder zonde is werpe de eerste steen: “Even, and I want to make it absolutely clear, even if they do say Jehova!”

 

Vasthouden en lostlaten

Mijn gezin is die van een gescheiden vader(ik), mijn twee dochters en hun stiefmoeder. Na een hoop gesteggel is er sinds vorig jaar een nieuwe regeling, in plaats van om het andere weekend zien we elkaar nog maar eens in de drie weken, plus een deel van de vakanties. Bij elkaar zie ik ze nu nog geen zestig dagen per jaar. Dat is weinig. Maar altijd beter dan niets.

In een normaal gezin gaat ieder regelmatig zijn eigen weg, zie je elkaar iedere dag en ben je blij als je oudste dochter een weekend de hort op is. Als mijn dochter de hort op wil en dat valt in een van die dagen dat ze bij mij zou zijn, dan botst dat. Ik gun haar natuurlijk de tijd voor zichzelf. Maar waarom kan dat niet in een van die andere driehonderd dagen?

Het leven is niet van leuk aan elkaar gebreid zei mijn moeder altijd en dat zeg ik nu ook tegen mijn dochter. Ik snap heel goed dat een middagje naar de bioscoop met vriendinnen toch echt heel veel leuker is dan met je vader naar een of andere suffe beurs. Zeker als je door een ministage en een vakantie die vriendinnen al bijna drie weken niet hebt gezien. Ik houd me in om tegen haar te zeggen dat ik ook heel goed weet hoe het voelt om iemand drie weken lang niet te zien. Ze probeert het toch, ik heb moeite haar niet te laten gaan, ze heeft al bekeken hoe laat ze de bus moet hebben, ben geneigd te zwichten voor haar argumenten, haar praktische oplossingen, haar tranen, oprecht verdriet, maar ik houd voet bij stuk en slik mijn eigen tranen door.  Ik kan haar niet loslaten. Niet nu. Ik maak het een andere keer goed beloof ik haar: “Waarom kan ik het niet een andere keer goedmaken!” brengt ze er tegenin.

Ik voorzie een tijd waarin ik haar niet meer kan vasthouden en toch ook echt los moet laten. Wat als ze een baantje heeft in het weekend, gaat stappen, een vriendje of vriendinnetje,  gaat studeren, op kamers, naar het buitenland of gewoon echt niet meer wil. En hoe dan met haar jongere zusje? Moet die dan plots alleen naar pappa? Dat zal voor iedereen wennen zijn en ik denk dat ik de jongste daarmee nog eerder los zal moeten laten dan de oudste, maar tot die tijd houd ik ze vast zolang ik kan.

Keuzes in het leven zijn altijd dubbelzinnig met aan alle kanten hun voor en nadelen. Zoals ik ooit in haar poezie album schreef:

Loop niet weg
Blijf niet staan
Wees voorzichtig
Durf het aan

Houd het vast
Altijd alles geven
Stap voor stap
Zo gaat het leven

Ontmoetingen

DSC_0634

Tijdens de stripdagen ook wat mensen ontmoet die ik al wel online kende. Waaronder Michael(op de tekening rechts) die ik al wel online volgde, maar nog nooit persoonlijk gesproken heb. Nu even gedag kunnen zeggen. De tekening heb ik gemaakt tijdens het eerste interview van de dag met Marcel Ruijters

 

Daar zit je dan

IMG-20160227-WA0003

Daar zit je dan op een podium.

Er was nog zoveel dat ik wilde vertellen, maar het publiek schitterde door afwezigheid, dus de interviewer had zelf ook weinig zin om zijn vragen verder uit te diepen. Maar ik heb nog zoveel te vertellen..

Wat mijn werk met strips te maken heeft was een vraag, want ik heb niet echt een ‘strip’ als in de vorm van een boek. Naast natuurlijk mijn workshops striptekenen, welke zeker met strips te maken hebben. Een speedcartoon is eigenlijk niet meer dan striptekenen waarbij het medium anders gebruikt wordt. Je begint als met een scenario, eerste schetsen. Je denkt daarbij extra na over de opbouw, waar bij een gewoon stripplaatje het voor de lezer niet uitmaakt of de tekenaar nu met de gebouwen op de achtergrond begint,  de tekstballonnen, de ogen of het kader, is het bij een speedcartoon juist heel erg belangrijk hoe je het verhaal vertelt en dus ook hoe je de afbeelding opbouwt. Je laat je leiden door het script, de voice over dicteert wat er getekend wordt, niet zo heel zwart wit, je verhaal heeft een logische opbouw, de voice over en de tekeningen moet elkaar daarbij niet in de weg gaan zitten en het verhaal twee kanten op gaan vertellen.

Wat ik nog meer had voorbereid, vooral technische dingetjes, het verhaal over hoe ik Peppers ghost, een techniek uit het theater en ook veelvuldig in de Efteling terug te vinden, heb ingezet om de kwaliteit van  de tekeningen heb kunnen vergroten en ook de tijd die aan de opnames worden gespendeerd heb weten terug te dringen.

De interviewer was ook geïnteresseerd in hoe ik dan aan mijn klanten kwam, anders dan de bekende wegen voor stripmakers, via uitgevers, ben ik vooral online bezig met acquisitie, zelfs internationaal, dat heeft soms nadelen, naast het tijdsverschil met bijvoorbeeld Amerika heb je ook enthousiaste klanten die je van alles laten doen en als uiteindelijk het product opgeleverd wordt niets meer van zich laten horen. Het gebruik van Fiverr werkt hierin ook niet mee om alsnog je gemaakte uren te kunnen declareren, bovendien denkt men dat je ook voor 5 dollar iets kan maken. Mooie leerschool ook.

En zo kan ik nog wel uren doorgaan :)

Categories