Mijn hoofd zit vol. Vol met vanalles. Gedachten. Verhalen, vormen , beelden, gesprekken. Van mijn verkoud nog maar te zwijgen. Ik kom tijd te kort, neem te weinig tijd, wat misschien op dit moment ook met die verkoudheid heeft te maken. Ik was zo goed op weg, maar luister nu meer naar het voorbijgaan van alles, consumeer in plaats van creëer. In bad en bed met een goed boek, op de bank met een film. In de trein kijkend naar het landschap. Alles trekt voorbij. Mijn schetsboek en potloden mee genomen maar zitten nog ongeopend en nog scherp van onbruik in de tas. En langzaam stapelt dit alles zich op. Hoe meer ik zie, lees of luister mijn hoofd vult zich met nog meer ideeën, meer gedachten, meer vormen, meer verhalen, meer beelden, meer, meer, meer. Het moet eruit. Leeg. Ik pak mijn zakdoek en snuit mijn neus. Het helpt niets. Mijn kop blijft vol zitten.
Iemand vroeg me laatst of ik zelf al die tekeningen op mijn log maak, helaas niet allemaal, dat zou een mooi streven zijn, bij iedere blog mijn eigen tekening. Het zou ook makkelijker zijn om een passende tekening zelf te maken dan iets te vinden dat in de buurt komt van wat ik zoek. Het zou ook weer erg veel tijd gaan kosten. Ik teken al wel veel vaker. Heb ook weer een kop vol inspiratie. Ik ben nu bezig met schetsen van een strip over mijn jeugd. Korte strookjes met elk een kleine herinnering, ik begin bij mijn vroegste herinneringen tot de onderbouw van de lagere school. Het wordt een reflecterende strip, autobiografisch, eenvoudig, geen grote dingen. Ik heb al stof genoeg voor een aantal bladzijden vol strookjes, eerste bladzijde is al geschetst ben begonnen met de tweede. De nacht dat ik dacht dat ik een spook zag, het skelet dat ik zelf knutselde, nog meer knutselen, die keer dat ik met mijn knickerbocker op een stoel moest staan om te vertellen aan de klas dat het een knickerbocker was….
Daarnaast teken ik onderweg ook nog andere dingen. Snotneus en Sim, vandaag weer inspiratie gehaald uit een willekeurig gesprek dat ik opving van een paar bankjes verderop in de coupe. Het ging over kabels en internet. De strip/tekening is nog niet af, de trein was alweer op zijn bestemming aangekomen. Op weg naar huis maar even afmaken. Morgen dus een tekening. Verder nog een nieuwe deadline voor de Zanshin, blad van de Nederlandse Kendo Renmei(bond). En plannen om eventueel zelf weer een cursus op te zetten in mijn buurt.
update, nu met plaatje 
Gister was het hemelvaart. Een dag vrij van/voor de heer en de vaart naar de hemel van zijn zoon die voor onze zonden is gestorven. Waarom een dag vrij? Als dat juist de dagen zijn waarop we het meest aan onze zonden overgeven?
Ik was dus een dagje vrij en toevalligerwijs ook nog eens vier maanden getrouwd. Wij togen ons naar de sauna om eens lekker de hele dag niets te doen dan zweten, uitrusten en relaxen, het ultieme niets doen, wat geloof ik weer onder een van de zeven zonden valt.
Ik kan me uitlaten over de mensen die ik daar zie, de man met de buik alsof hij negen maanden zwanger is en zijn vrouw die zwaar krom gebogen stappen van hooguit drie centimeter zet.
De muziekkeuze in de sauna was er een waarvan mijn tenen kromden. Nu ben ik wel gewend aan de zachte panfluiten, piano pingels, krekels, vogelgeluiden en stromend water muziek die je doorgaans voor je kiezen krijgt in een sauna. Deze keer is het ook niet anders. Toch is er binnen dat genre muziek ook een heel scala aan niveau’s. De cd die men nu op had staan was er een uit het laagste segment.
De componist, als deze er al aan te pas was gekomen en het niet vanuit een computer algoritme ontsproten was, had een aantal noten teveel in de piano partij gestopt. De uitvoerende, eveneens verdenk ik hier een computer van, had nogal moeite met het interpreteren van de piano pingels. De noten stonden achteraan in de maat, waarschijnlijk als een soort opmaat naar de volgende. Toch werden ze gespeeld alsof ze nog bij de maat zelf hoorden en worden nog snel even voor het einde van de maat panisch in getoetst. Net iets te vroeg of iets te laat. Noten die niets meer zijn dan toevoegingen, opvulling, tussennoten, opmaten. Jammer. Ik zie me al de uitvoerende pianist voor me die met het zweet op zijn voorhoofd naar de bladmuziek kijkt en tegen zijn gevoel in toch maar de noten speelt die hij op papier ziet staan. Enkel en alleen daarom, omdat het er staat. Jammer, het maakte de muziek net niet aangenaam, het bouwde rustig op, pingelde rustig door en brak de hele sfeer weer af door geforceerd die laatste noten erin te hakken. Jammer, je moet muziek spelen zoals je het voelt, voelt het niet goed, pas het aan zoals jij het zou interpreteren, zoals het jou past, maak het eigen.
Zoals ik al zei, ik heb het vermoeden dat het een geheel door de computer vervaargdigde productie was, waarschijnlijk een bestaand nummer omgezet naar een new age versie, je pakt een muziek-cd van een populaire artiest, haalt het door een programma, zet het om, gooit er de new age instrumentalia tegenaan, wat ruisende bomen, krekels en vogeltjes et voila, nieuwe cd en verkopen maar aan de eerste de beste sauna of wellness winkel die je tegenkomt.
Jammer, juist op zo’n dag relaxen wil ik graag luisteren naar muziek waar gevoel in zit. Luisteren naar een compositie en de interpretatie van de uitvoerende. Meegenomen worden op klanken en niet getriggerd worden tot frustraties van een wan-productie.
Soms zit ik vast, kan ik geen inspiratie vinden of krijg ik het idee dat ik in mijn hoofd heb niet omgezet in wat ik dacht dat het zou worden. Ik had een stripje in mijn hoofd, iets over het aftreden van de Koning in de wereld van Snotneus en Sim, net zoals Beatrix dat deed en dat de een dan opmerkt dat er toch helemaal opvolger is.. Precies!
Misschien houd ik teveel vast aan een format, toch werkt dat het beste voor een strip, of toch niet? zit ik teveel in stroken te denken. Gelukkig kwam mijn dochter met wat meer inspiratie, de heks van hans en grietje. De strip was snel gemaakt, de grap ook. Wat minder politiek beladen, maar wel van deze tijd.
Vanochtend onder de douche schoten er ook een paar ideeën mijn kop in, mijn schetsboek in mijn tas gedaan en in de trein wat getekend, helaas is de reis net iets te kort, ik zat in de intercity en niet de stoptrein, maar heb toch al wat op papier gekregen, waarvan later zeker meer.
Je kan ook vriendjes worden van Snotneus en Sim, regelmatig delen ze hun avonturen: Snotneus en Sim op Facebook
03.May.2013 Lente
Ik zit vast. Op de bodem, ingegraven. Beschut tegen de koude winter. De temperatuur begon te dalen, eerst ongemerkt. Ik maakte mijn rondes nog zonder zorgen. Totdat het omslagpunt kwam. Mijn lijf begon te tintelen, alle alarmbellen gingen af. De winter was in aantocht. Naarstig schoot ik weg, op zoek naar een geschikte plek. Met mij ook de anderen. Tijd voor de winterslaap.
En nu lig ik hier dus, vast en bewegingsloos. De winter was te koud. Te koud om te overleven. Dus waarom leef ik nog? Leven de anderen ook nog? Ik kijk verzwakt om me heen, veel vang ik nog niet op, mijn ogen nog wazig, ik zie de bewegingsloze lichamen van anderen om me heen.. Slapen ze? Wachten zij ook tot de tinteling van het winteralarm vervaagd en ze weer hun leven kunnen oppakken. Ik ben nog te verzwakt om echt wakker te worden. Mijn lijf tintelt nog steeds, het is nog te vroeg. Ik verval weer in mijn slaap.
Het tintelen in mijn lijf is opgehouden. Mijn zintuigen werken weer op volle kracht. De geur die zich om mij heen heeft verspreid is alles behalve aangenaam. Ik voel wat prikken in mijn zij. Ik open mijn ogen en zie rafelige flarden en schilfers om me heen dwarrelen. De stank doet het duizelen in mijn hoofd. Weg moet ik hier. Het is niet goed. Als ik eten in mijn maag zou hebben was het daar niet lang gebleven. Ik probeer te bewegen, kijk wat er zo prikt in mijn zij, een rij scherpe witte punten. Uit een grijze brij die langzaam als modder in elkaar zakt. Het is een van de anderen, of wat er van hem over is. De winter was te koud. Te koud om te overleven. Ik lag onderop. Onderop de rottende berg die mij in leven heeft gehouden. Ik kijk omhoog, ik moet weg, een rottende kop met dode ogen drijft tussen mij en de zon.
Mijn ochtend ritueel moet drastisch om. Dat wil ik graag. Meer tijd, om nog wat te doen, om bijvoorbeeld de vaatwasser leegruimen maar als meest basale handeling te nemen. Maar het lukt niet echt. De ‘wekker’ gaat om half acht, de eerste noten van Spinvis’ Astronaut klinken uit de schelle speakertjes van mijn telefoon. Ik pak hem voorzichtig beet, ervaring heeft me geleerd dat als ik te slaperig en te lomp het apparaat oppak de kans groot is dat ik de wekker op uit zet in plaats van de gewenste snooze. Ik kijk even goed, door mijn slaperige ogen of het scherm niet gedraaid is en de knoppen dus precies verkeerd zitten voor een gedachteloze tik op snooze. Ik tik en wordt steeds meer wakker. ik draai me om, kruip tegen mijn vrouw en geniet nog even tien minuten van een gelukzalige rust tot de wekker weer gaat. Dezelfde melodie klinkt weer, ik draai me op mijn rug. Zet de wekker weer op snooze en blijf nog even staren naar het plafond. Langzaam schuif ik het dekbed van me af, draai me verder naar de rand van het bed en laat mijn benen naar de grond zakken. Mijn bovenlijf volgt in tegengestelde richting en zo zit ik even op de rand van het bed. Ik wrijf in mijn ogen, voel aan mijn haar. De avond ervoor heb ik gedoucht en ben met nat haar gaan slapen. Mijn haar zit raar, alles omhoog en vol volume. Mijn kleding ligt op de kast, ik inspecteer het, broek en shirt kunnen er best nog een dag mee door. Onderbroek en sokken vliegen richting wasmand. Vlug kleed ik me verder aan, geef mijn vrouw een knuffel en een zoen. In de badkamer haal ik snel een borstel door mijn haar, was de slaap uit mijn ogen. Beneden smeer ik snel vier boterhammen. Alle vier met pindakaas, dat gaat het snelste. De kat wil eten en krijgt en bakje brokjes. Ik pak een appel, de wekker gaat weer. Nu kan hij uit. Ik stop mijn brood in mijn jaszak. Doe mijn jas aan, pak de sjaal, het voelt nog fris aan. Haal de deur van de knip, de glazen windvanger die er aan hangt tingelt. De kat glipt mee naar buiten. Ik haal de sloten en zadeldek van mijn fiets. Mijn dag is begonnen…
Ik ben geen klusjesman, zal het ook nooit worden. Gisteren een hele middag verprutst met wat ik dacht dat een eenvoudige opgaaf zou zijn, het vervangen van een lekkende kraan. Hoofdkraan dicht in de kruipruimte, oude kraan eraf, nieuwe kraan erop en klaar. Zou je denken. Maar de nieuwe kraan lekte ook. Hoofdkraan weer dicht, kraan eraf. Van alles geprobeerd, leertjes, rubbertjes, teflon tape. Niets wilde gaan zoals ik wilde. De kraan bleef lekken, hoofdkraan dicht en weer terug. Alles nog steviger aandraaien. Uiteindelijk hulp gevraagd, meer tape was het devies, toch de kraan bleef lekken, meer en meer tape, maar niets hielp. De kraan zelf lekte nu, waarschijnlijk kapot en krom gedraaid in mijn frustratie. Klussen haalt het slechtste in mij naar boven. Vloeken tieren, het gaat altijd net niet zoals ik dacht, niets is even simpel op te lossen. Niet het juiste gereedschap, net niet de juiste spulletjes. Kribbig en desolaat. De oude lekkende kraan terugzetten kon ook niet, het verloop stuk dat nu uit de muur steekt kan er met geen mogelijkheid meer uit en is te groot voor de oude kraan, openlaten en de hoofdkraan afgesloten houden is sowieso geen optie. De nieuwe kraan niet meer laten lekken of in ieder geval niet meer dan de oude kraan. Dat is redelijk gelukt, hij lekt minder dan de oude kraan. Dus al met al een verbetering.
De hoofdkraan weer vol open. Naar boven, het bad laten vollopen, boekje, muziekje, de fles op de rand, alle spanning laten wegdrijven.
De zon prik gaatjes in nasleep van de winter. Kleine stipjes licht schijnen op wat er komen gaat. Schijnen fel. Kleine stipjes geven aan dat de lente bezig is, maken de vogels wakker. De stipjes vormen een patroon, herkenbaar. Verbonden geven ze een beeld van de voorgaande jaren, halen hun herinneringen op van hoe ze zo geggroeid zijn, soms komen er stippen bij, heel af en toe verdwijnt er een stip uit het zicht, moet je je nek uitsteken om je kijkhoek te vergroten. Soms zitten er een aantal stippen zo dicht op elkaar dat het een grote vlek word, roepend om aandacht. Herinneringen aan een voorjaar die ieder jaar weer nieuwe herinneringen bij je oproept, ieder jaar groeit de vlek. Hoe je ook je hoofd wend, de vlek blijft in je blikveld hangen. Een bundel licht die voor altijd bij je zal zijn, je altijd zal herinneren aan de komst van het voorjaar.
Sinds gisteren is er iets in mij wakker geworden, misschien dat het al langer bezig was, een aantal keer op de snooze knop heeft gedrukt omdat het bed nog zo lekker lag, maar het was nu toch echt tijd om op te staan, te beginnen met een nieuwe dag. Gister was het NK Iaido, ik deed mee, het resultaat wat ik behaalde was niet slechter of beter dan de voorgaande jaren, hoewel ik dit keer wel voor het eerst de poule uit kwam en in de knock-out rondes zat. Toch voelde het voor mijzelf zoveel malen beter dan voorheen, na al die jaren trainen, seminars en wedstrijden is er binnen de beleving voor mij een nieuwe deur open gegaan. Het zit in allerlei kleine dingetjes, het begon al dat ik met mijn net iets te zware zwaard eindelijk geluid wist te produceren, dat ik mijn houding steeds beter onder controle krijg en deze steeds minder gaandeweg de oefening verlies. Ik heb nog een lange weg te gaan, zoals met iedere budo disciplice, dat is ook de ‘do’. Een weg die ik zoals het nu voelt nog tot het einde der tijden zou kunnen bewandelen. Een richting die mij voldoening geeft, mij uitdaagt en verder brengt. De investering waard en het waard om verder in te investeren.
Sport u? Waar liggen uw passies? Welke weg bewandeld u?
Heel vroeger las ik dagelijks de krant, als eerste altijd de strips, meestal ook als laatste omdat de rest van de krant mij destijds nog niet zoveel boeide. Tegenwoordig lees ik af en toe een krantje als deze toevallig voor mijn neus ligt. Ergens op een koffietafel of een van de gratis krantjes in de trein.
Ik lees nog steeds de strips. De strips die ik lees zijn allemaal korte gag strips, geen spannende avonturen meer zoals vroeger, strips hadden een vervolg, een cliff hanger, complete stripboeken werden voorgepubliceerd in de krant. Ik knipte, na goedkeuring van mijn vader, de strips uit de krant en plakte deze in een schriftje. Zo had ik na weken van driftig verzamel, knip en plakwerk een compleet stripboek tot mijn beschikking. Ik heb nog een foto van toen ik ongeveer een half jaar oud was, ik en een krant, natuurlijk de pagina met de strip, een tweetal stroken van Suske en Wiske, de Efteling elfjes.
Dat zijn toch dingen die flink veranderd zijn, een teken zijn van de tijd, de mens zoals die nu is, geen tijd meer voor vervolgstrips in de krant, vluchtig, geen verplichting willen aangaan, geen tijd meer nemen voor het knip en plakwerk.